வராஹபுராணம்

ரு'ஷிருவாச । அஹம் த்வயா புரா புத்ர ப்ரார்திதோऽஸ்மி தபோऽர்திநா । பஹுபாதகயுக்தேந கோரரூபேண சாநக ।। ௩௭.

முனிவர் சொன்னார்: முன்பு, பாவங்கள் பல கொண்டும், பயங்கரமான உருவத்துடனும், தவம் செய்ய விரும்பி நீ என்னை நாடினாய், மகனே.

இதாநீம் தவ பாபாநி தேவிகாபிஷவேண ச । மத்தர்ஶநேந ச சிரம் விஷ்ணுநாமஶ்ருதேந ச । நஷ்டாநி ஶுத்ததேஹோऽஸி ஸாம்ப்ரதம் நாத்ர ஸம்ஶயஃ ।। ௩௭.

இப்போது, தேவிகா நதியில் நீராடியதால், என்னை நீண்ட நாட்கள் பார்த்ததால், விஷ்ணு நாமம் கேட்டதாலும், உன் பாவங்கள் அழிந்துவிட்டன; இப்போது நீ தூய உடலுடன் இருக்கிறாய்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

இதாநீம் வரமேகம் த்வம் க்ரு'ஹாண மம ஸந்நிதௌ । தபஃ குருஷ்வ ஸாதோ த்வம் சிரகாலம் யதீச்சஸி ।। ௩௭.

இப்போது, என் முன்னிலையில் ஒரு வரம் ஏற்று, நீ விரும்பும் அளவு காலம் தவம் செய், நல்லவரே.

வ்யாத உவாச । ய ஏஷ பவதா ப்ரோக்தோ விஷ்ணுர்நாராயணஃ ப்ரபுஃ । ஸ கதம் ப்ராப்யதே மர்த்யைரேஷ ஏவ வரோ மம ।। ௩௭.

வேட்டைக்காரன் சொன்னான்: நீங்கள் கூறிய விஷ்ணு, நாராயணன், அந்த ஆண்டவன், மனிதர்கள் அவரை எப்படிப் பெற முடியும்? இதுவே எனக்கு வேண்டிய வரம்.

ரு'ஷிருவாச । தமுத்திஶ்ய வ்ரதம் குர்யாத் யத்கிம்சித்புருஷோऽச்யுதம் । ஸ பரம் தமவாப்நோதி பக்தயா யுக்தஃ புமாநிதி ।। ௩௭.

முனிவர் சொன்னார்: யாராவது ஒருவன், அச்சுதனை நோக்கி சிறிதாவது விரதம் மேற்கொண்டால், பக்தியுடன் இருந்தால், அவர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா பவாந் புத்ர வ்ரதமேதத் ஸமாசர । ந பக்ஷயேத் கணாந்நம் து ந வதேதந்ரு'தம் க்வசித் ।। ௩௭.

இதைக் கற்றுக்கொண்டு, மகனே, நீ இந்த விரதத்தை பின்பற்று; கூட்டமாக உள்ள உணவை சாப்பிடாதே, எங்கும் பொய் பேசாதே.

ஏதத் தே வ்ரதமாதிஷ்டம் மயா வ்யாதவர த்ருவம் । அத்ரைவம் தபஸா யுக்தஸ்திஷ்ட த்வம் யாவதிச்சஸி ।। ௩௭.

நான் உனக்காக இந்த விரதத்தை கட்டளையிட்டேன், சிறந்த வேட்டைக்காரனே; இங்கே தவத்தில் ஈடுபட்டு, நீ விரும்பும் வரை இரு.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஏவம் சிந்தாந்விதம் மத்வா வரதோ ப்ராஹ்மணோऽபவத் । மோக்ஷார்திநமதோ புத்த்வா வஞ்சயித்வா கதோ முநிஃ ।। ௩௭.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: இவ்வாறு யோசித்து, அந்த பிராமணர் வரம் வழங்குபவரானார்; வேட்டைக்காரன் முக்தி விரும்புவதை அறிந்து, அந்த முனிவர் ஏமாற்றி அங்கிருந்து போனார்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஸ ஶுபம் ஶோபநம் மார்கமாஸ்தாய வ்யாதஸத்தமஃ । தபஸ்தேபே நிராஹாரஸ்தம் குரும் மநஸா ஸ்மரந் ।। ௩௮.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: அந்த சிறந்த வேட்டைக்காரன், நல்லதும் அழகானதும் ஆன பாதையை எடுத்துக்கொண்டு, உணவு இன்றி தவம் செய்து, மனதில் தன் குருவை நினைத்தான்.

பிக்ஷாகாலே து ஸம்ப்ராப்தே ஶீர்ணபர்ணாந்யபக்ஷயத் । ஸ கதாசித் க்ஷுதாவிஷ்டோ வ்ரு'க்ஷமூலம் ஸமாஶ்ரிதஃ ।। ௩௮.

பிச்சை பெறும் நேரம் வந்தபோது, உலர்ந்த இலைகளை உண்டான்; ஒருநாள், பசிக்காக அவன் ஒரு மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தான்.

புபுக்ஷிதஸ்தரோஃ பர்ணமைச்சத் பக்ஷிதுமந்திகாத் । இத்யேவம் குர்வதோ வ்யோம்நி வாகுவாசாஶரீரிணீ ।। ௩௮.

பசிக்காக, அருகிலுள்ள மரத்திலிருந்து ஒரு இலை உண்ண விரும்பினான்; அப்போது, அவன் செய்ய முயன்றபோது, வானில் இருந்து உடலில்லா ஓர் குரல் கேட்டது.

மா பக்ஷயஸ்வ ஸகடமுச்சைரேவம் ப்ரபாஷிதே । ததோऽஸௌ தம் விஹாயாந்யத் வார்க்ஷம் பதிதமக்ரஹீத் ।। ௩௮.

அந்த இலை வளைந்தது, அதை உண்ணாதே என்று அந்த குரல் உரக்கச் சொன்னது; உடனே, அதை விட்டுவிட்டு, வேறு ஒரு மரத்திலிருந்து விழுந்த மற்றொரு இலை எடுத்தான்.

தமப்யேவம் நிஷித்தம் ஸ்யாதந்யம் ததைவமேவ ச । ஏவம் ஸ ஸகடம் மத்வா வ்யாதஃ கிஞ்சிந்ந பக்ஷயத் ।। ௩௮.

அதையும் அதேபோல் தடை செய்தது; இவ்வாறு அந்த இலை வளைந்தது என்று எண்ணி, வேட்டைக்காரன் எதையும் உண்ணவில்லை.

நிராஹாரஸ்தபஸ்தேபே ஸ்மரந் குருமதந்த்ரிதஃ । தஸ்யாத பஹுநா காலே கதே ரு'ஷிவரோऽப்யகாத் ।। ௩௮.

உணவு இல்லாமல் தவம் செய்து, தன் ஆசானை மனதில் உறுதியாக நினைத்து, நீண்ட நாட்கள் கழிந்தபின் அந்த பெரிய முனிவர் அங்கு வந்தார்.

துர்வாஸாஃ ஶம்ஸிதாத்மா வை கிஞ்சித்ப்ராணமபஶ்யத । வ்யாதம் தபோத்ததேஜோபிர்ஜ்வலமாநம் ஹவிர்யதா ।। ௩௮.

தன் மனதை அடக்கி, தன்னிலை தெளிவாக வைத்த துர்வாசர், உயிர் சற்றே மட்டுமே உள்ள வேடனை, தவத்தின் ஒளியால் தீபம் போல் ஜொலிப்பதைப் பார்த்தார்.

ஸோऽபி வ்யாதஸ்து தம் நத்வா ஶிரஸாऽத மஹாமுநிம் । உவாச ஸ க்ரு'தார்தோऽஸ்மி பகவந் தர்ஶநாத் தவ ।। ௩௮.

அந்த வேடனும் தலையை வணங்கி அந்த மகா முனிவரிடம், "ஓ பிரானே, உம்மை காணும் இன்பத்தால் நான் நிறைவடைந்தேன்" என்று சொன்னான்.

இதாநீம் ஶ்ராத்தகாலம் மே ப்ராப்தம் த்வமவதாரய । ஶீர்ணபர்ணாநி பக்ஷயந் வை தைரேவாஹம் மஹாமுநே । பவந்தம் ப்ரீணயாமீதி வ்யாதஸ்தம் வாக்யமப்ரவீத் ।। ௩௮.

"இப்போது எனக்கு ஸ்ராத்த காலம் வந்துவிட்டது என்பதை அறியுங்கள். உலர்ந்த இலைகளை மட்டுமே உண்டு, அவையால் உங்களை மகிழ்விக்க விரும்புகிறேன்" என்று அந்த வேடன் சொன்னான்.

துர்வாஸா அபி தம் ஶுத்தம் ஶுத்தபாவம் ஜிதேந்த்ரியம் । ஜிஜ்ஞாஸுஸ்தத்தபோ வாக்யமிதமுச்சைருவாச ஹ ।। ௩௮.

அந்த வேடனை தூயவன், தூய மனம் கொண்டவன், இச்சைகளை வென்றவன் என்று பார்த்த துர்வாசரும், அவன் தவத்தை அறிய விரும்பி, உரக்க இப்படிப் பேசினார்.

யவகோதூமஶாலீநாமந்நம் சைவ ஸுஸம்ஸ்க்ரு'தம் । தீயதாம் மே க்ஷுதார்தாய த்வாமுத்திஶ்யாகதாய ச ।। ௩௮.

"மாவு, கோதுமை, அரிசி ஆகியவற்றால் நல்ல முறையில் சமைக்கப்பட்ட உணவை எனக்கு கொடு; நான் உன்னை நாடி, பசிக்காக இங்கு வந்துள்ளேன்" என்று சொன்னார்.

இத்யுக்தேந த்வஸௌ வ்யாதஶ்சிந்தாம் பரமிகாம் கதஃ । க்வ ஸம்பவிஷ்யதே மஹ்யமிதி சிந்தாபரோऽபவத் ।। ௩௮.

இவ்வாறு கேட்டபோது, அந்த வேடன் மிகுந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்: "இதை நான் எப்படிச் செய்வேன்?" என்று கவலையில் மூழ்கினான்.

தஸ்ய சிந்தயதஃ பாத்ரமாகாஶாத் பதிதம் ஶுபம் । ஸௌவர்ணம் ஸித்திஸம்யுக்தம் தஜ்ஜக்ராஹ கரேண ஸஃ ।। ௩௮.

அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், வானிலிருந்து ஒரு பொன்னான, வெற்றியுடன் கூடிய தூய பாத்திரம் விழுந்தது; அதை அவன் கையில் எடுத்தான்.

தத் க்ரு'ஹீத்வா முநிம் ப்ராஹ துர்வாஸாக்யம் ஸஸாத்வஸஃ । அத்ரைவ ஸ்தீயதாம் ப்ரஹ்மந் யாவத் பிக்ஷாடநம் த்வஹம் । கரோமி தத்ப்ரஸாதோऽயம் க்ரியதாம் ப்ரஹ்மவித்தம ।। ௩௮.

அதை எடுத்துக்கொண்டு, துர்வாசர் எனும் முனிவரிடம் நடுங்கியவாறு, "இங்கேயே இருங்கள் பிராமணரே, நான் பிச்சை எடுக்கச் சென்று வருகிறேன்; தயவு செய்து இந்த அருளை எனக்கு செய்யுங்கள்" என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்த்வா ததோ பிக்ஷாமடநம் வ்யாதஸத்தமஃ । நாதிதூரேண நகரம் தநயோஷஸமந்விதம் ।। ௩௮.

இவ்வாறு கூறி, அந்த சிறந்த வேடன் பிச்சை எடுக்க அருகிலுள்ள செல்வமும் பெண்களும் நிறைந்த நகரத்திற்கு சென்றான்.

தஸ்ய தத்ர ப்ரயாதஸ்ய அக்ரதஃ ஸர்வஶோபநாஃ । வ்ரு'க்ஷேப்யோ நிர்யயுஶ்சாந்யா ஹேமபாத்ராக்ரபாணயஃ । விவிதாந்நாநி தஸ்யாஶு தத்த்வா பாத்ரம் ப்ரபூரிதம் ।। ௩௮.

அவன் அங்கு சென்றபோது, அழகிய பெண்கள் அனைவரும் மரங்களிலிருந்து வெளியில் வந்து, தங்க பாத்திரங்களை கையில் கொண்டு, பலவகை உணவுகளை விரைவாக அவன் பாத்திரத்தில் நிரப்பினார்கள்.

ஸ ச பூதார்தமாத்மாநம் மத்வா புநரதாஶ்ரமம் । ஆஜகாம ததோऽபஶ்யத் தம்ரு'ஷிம் ஜபதாம் வரம் ।। ௩௮.

தன் நோக்கம் நிறைவேறியது என்று எண்ணி, மீண்டும் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பி, ஜபம் செய்யும் முனிவரைக் கண்டான்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸ்தாப்ய தாம் பிக்ஷாம் ஶுசௌ தேஶே ப்ரஸந்நதீஃ । ப்ரணம்ய தம்ரு'ஷிம் வாக்யமுவாச வ்யாதஸத்தமஃ ।। ௩௮.

அவனைப் பார்த்து, அந்த பிச்சையை ஒரு தூய இடத்தில் வைத்து, மனம் தெளிவாக, முனிவருக்கு வணங்கி, அந்த சிறந்த வேடன் இப்படிச் சொன்னான்.

பகவந் க்ஷாலநம் பத்ப்யாம் க்ரியதாம்ரு'ஷிபும்கவ । யதி த்வஹமநுக்ராஹ்யஸ்ததேவம் கர்த்துமர்ஹஸி ।। ௩௮.

"பிரானே, முனிவரே, உமது பாதங்களை கழுவ அனுமதி தாருங்கள்; நான் உமது அருளுக்கு தகுதியானவன் என்றால், தயவு செய்து இதை செய்ய விடுங்கள்" என்று கேட்டான்.

ஏவமுக்தஃ ஸ ஜிஜ்ஞாஸுஸ்தபோவீர்யம் ஶுபம் முநிஃ । நதீம் கந்தும் ந ஶக்நோமி ஜலபாத்ரம் ந சாஸ்தி மே ।। ௩௮.

அவ்வாறு கேட்டபோது, அவன் தவத்தின் வலிமையை அறிய விரும்பிய முனிவர், "நதிக்குச் செல்ல முடியவில்லை; எனக்கு தண்ணீர் வைக்கும் பாத்திரமும் இல்லை" என்றார்.

கதம் ப்ரக்ஷாலயாம்யாஶு வ்யாத பாதௌ மஹாமதே । இத்யேதந்முநிநா வ்யாதஃ ஶ்ருத்வா சிந்தாபரோऽபவத் । கிம் கரோமி கதம் சாஸ்ய போஜநம் வை பவிஷ்யதி ।। ௩௮.

"வேடனே, அறிவுள்ளவனே, நான் உமது பாதங்களை விரைவாக எப்படிக் கழுவ முடியும்?" என்று முனிவர் கேட்டதும், வேடன் மனதில் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்: "நான் என்ன செய்வேன்? அவர் எப்படி உணவு உண்ணுவார்?" என்று எண்ணினான்.