வராஹபுராணம்

இத்யுக்தோऽஹம் புரா தைஸ்து ப்ராஹ்மணைர்வேதபாரகைஃ । தமேவ ஸர்வம் ஸம்ப்ராப்தோ ப்ரஹ்மஶாபம் ஸுபுஷ்கலம் ।। ௩௭.

அவ்வாறு அந்த வேதங்களை முழுமையாக அறிந்த பிராமணர்கள் என்னிடம் முன்பு சொன்னார்கள்; அவர்களிடமிருந்து நான் அந்த முழு பிரம்ம சாபத்தையும் பெற்றேன்.

ததஸ்தே ப்ராஹ்மணா ஸர்வே ப்ரணிபத்ய மஹாமுநே । உக்தாऽநுக்ரஹஹேதோர்வை ஊசுஸ்தே மாமிமம் புரா ।। ௩௭.

பிறகு அந்த எல்லா பிராமணர்களும், மகா முனிவருக்கு வணங்கி, எனக்கு அருள் செய்ய முன்பு சொன்னார்கள்.

ஷஷ்டாந்நகாலிகஸ்யாக்ரே யஸ்தே ஸ்தாஸ்யதி கஶ்சந । ஸ பக்ஷ்யஸ்தே து பவிதா கம்சித்காலம் நராதம ।। ௩௭.

ஆறாவது உணவு நேரத்தில் உன் முன் யார் வந்தாலும், மனிதர்களில் கீழ்த்தரமானவனே, அவன் சில காலம் உன் உணவாக மாறுவான் என்று கூறினர்.

யதேஷுகாதம் லப்த்வா து ப்ராணைஃ கண்டகதைர்பவாந் । ஶ்ரோஷ்யஸே த்விஜவக்த்ராத் து நமோ நாராயணேதி ஹி । ததா ஸ்வர்ககதிஸ்துப்யம் பவிதா நாத்ர ஸம்ஶயஃ ।। ௩௭.

ஒரு அம்பால் தாக்கப்பட்டு, உயிர் கழுத்தில் நிற்கும் போது, ஒரு பிராமணனின் வாயிலிருந்து 'நாராயணாய நம:' என்ற வார்த்தையை நீ கேட்டால், உனக்கு சொர்க்கம் கிடைக்கும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

பரவக்த்ரகதஸ்யாபி விஷ்ணோர்நாம ஶ்ருதம் மயா । லப்தத்வேஷஸ்ய விப்ராணாம் ப்ரத்யக்ஷம் தவ ஸத்தம ।। ௩௭.

மற்றவரது வாயிலிருந்தும் விஷ்ணுவின் பெயரை கேட்டால் கூட, பிராமணர்களின் கோபத்தைச் சந்தித்தவர்க்கும் அது பயனளிக்கும் என்று நான் கேட்டுள்ளேன், உயிர்களில் சிறந்தவனே.

யஃ புநர்ப்ராஹ்மணாந் பூஜ்ய ஸ்வவக்த்ரேண நமோ ஹரிம் । வதந் ப்ராணம் விமுச்யேத முக்தௌऽஸௌ வீதகில்பிஷஃ ।।। ௩௭.

யார் பிராமணர்களை மதித்து, தம் வாயால் 'ஹரிக்கு வணக்கம்' என்று சொல்லி உயிர் நீங்குகிறார்களோ, அவர்கள் பாவம் தீர்ந்து முக்தியை அடைவார்கள்.

ஸத்யம் ஸத்யம் புநஃ ஸத்யமுத்க்ஷிப்ய புஜமுச்யதே । ஜங்கமா ப்ராஹ்மணா தேவாஃ கூடஸ்தஃ புருஷோத்தமஃ ।। ௩௭.

இது உண்மை, உண்மை, மீண்டும் உண்மை; என் கை உயர்த்தி சொல்கிறேன்: நடமாடும் பிராமணர்கள் தெய்வங்கள்; நிலையானவர் உயர்ந்த மனிதன்.

ஏவமுக்த்வா கதஃ ஸ்வர்கம் ஸ ராஜா வீதகல்மஷஃ । ப்ராஹ்மணோऽபி ஸதாயுக்தஸ்தம் வ்யாதம் ப்ரத்யபாஷத ।। ௩௭.

இவ்வாறு கூறி, குற்றமில்லாத அந்த அரசன் சொர்க்கத்திற்கு சென்றான்; எப்போதும் மனம் ஒருமையுடன் இருந்த அந்த பிராமணர், வேட்டைக்காரனை நோக்கி பேசினார்.

ரு'ஷிருவாச । ஜிக்ரு'க்ஷோர்ம்ரு'கராஜஸ்ய யத்த்வயா ரக்ஷிதோ ஹ்யஹம் । தத்புத்ர துஷ்டஸ்தே தத்மி வரம் வரய ஸுவ்ரத ।। ௩௭.

முனிவர் சொன்னார்: மிருக அரசன் என்னை பிடிக்க முயன்றபோது நீ என்னை காப்பாற்றினாய்; அதனால் மகிழ்ச்சி அடைந்தேன், நல்லவரே, விரும்பும் வரம் ஒன்றை கேள், தருகிறேன்.

வ்யாத உவாச । ஏஷ ஏவ வரோ மஹ்யம் யத் த்வம் மாம் பாஷஸே த்விஜ । அதஃ பரம் வரேணாஹம் கிம் கரோமி ப்ரஶாதி மாம் ।। ௩௭.

வேட்டைக்காரன் சொன்னான்: நீங்கள் என்னிடம் பேசுவது எனக்கு மிகப்பெரிய வரம்; அதற்கு மேல் வேறு எந்த வரமும் எனக்கு தேவையில்லை; தயவு செய்து என்னை வழிநடத்துங்கள்.

ரு'ஷிருவாச । அஹம் த்வயா புரா புத்ர ப்ரார்திதோऽஸ்மி தபோऽர்திநா । பஹுபாதகயுக்தேந கோரரூபேண சாநக ।। ௩௭.

முனிவர் சொன்னார்: முன்பு, பாவங்கள் பல கொண்டும், பயங்கரமான உருவத்துடனும், தவம் செய்ய விரும்பி நீ என்னை நாடினாய், மகனே.

இதாநீம் தவ பாபாநி தேவிகாபிஷவேண ச । மத்தர்ஶநேந ச சிரம் விஷ்ணுநாமஶ்ருதேந ச । நஷ்டாநி ஶுத்ததேஹோऽஸி ஸாம்ப்ரதம் நாத்ர ஸம்ஶயஃ ।। ௩௭.

இப்போது, தேவிகா நதியில் நீராடியதால், என்னை நீண்ட நாட்கள் பார்த்ததால், விஷ்ணு நாமம் கேட்டதாலும், உன் பாவங்கள் அழிந்துவிட்டன; இப்போது நீ தூய உடலுடன் இருக்கிறாய்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.

இதாநீம் வரமேகம் த்வம் க்ரு'ஹாண மம ஸந்நிதௌ । தபஃ குருஷ்வ ஸாதோ த்வம் சிரகாலம் யதீச்சஸி ।। ௩௭.

இப்போது, என் முன்னிலையில் ஒரு வரம் ஏற்று, நீ விரும்பும் அளவு காலம் தவம் செய், நல்லவரே.

வ்யாத உவாச । ய ஏஷ பவதா ப்ரோக்தோ விஷ்ணுர்நாராயணஃ ப்ரபுஃ । ஸ கதம் ப்ராப்யதே மர்த்யைரேஷ ஏவ வரோ மம ।। ௩௭.

வேட்டைக்காரன் சொன்னான்: நீங்கள் கூறிய விஷ்ணு, நாராயணன், அந்த ஆண்டவன், மனிதர்கள் அவரை எப்படிப் பெற முடியும்? இதுவே எனக்கு வேண்டிய வரம்.

ரு'ஷிருவாச । தமுத்திஶ்ய வ்ரதம் குர்யாத் யத்கிம்சித்புருஷோऽச்யுதம் । ஸ பரம் தமவாப்நோதி பக்தயா யுக்தஃ புமாநிதி ।। ௩௭.

முனிவர் சொன்னார்: யாராவது ஒருவன், அச்சுதனை நோக்கி சிறிதாவது விரதம் மேற்கொண்டால், பக்தியுடன் இருந்தால், அவர் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்.

ஏவம் ஜ்ஞாத்வா பவாந் புத்ர வ்ரதமேதத் ஸமாசர । ந பக்ஷயேத் கணாந்நம் து ந வதேதந்ரு'தம் க்வசித் ।। ௩௭.

இதைக் கற்றுக்கொண்டு, மகனே, நீ இந்த விரதத்தை பின்பற்று; கூட்டமாக உள்ள உணவை சாப்பிடாதே, எங்கும் பொய் பேசாதே.

ஏதத் தே வ்ரதமாதிஷ்டம் மயா வ்யாதவர த்ருவம் । அத்ரைவம் தபஸா யுக்தஸ்திஷ்ட த்வம் யாவதிச்சஸி ।। ௩௭.

நான் உனக்காக இந்த விரதத்தை கட்டளையிட்டேன், சிறந்த வேட்டைக்காரனே; இங்கே தவத்தில் ஈடுபட்டு, நீ விரும்பும் வரை இரு.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஏவம் சிந்தாந்விதம் மத்வா வரதோ ப்ராஹ்மணோऽபவத் । மோக்ஷார்திநமதோ புத்த்வா வஞ்சயித்வா கதோ முநிஃ ।। ௩௭.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: இவ்வாறு யோசித்து, அந்த பிராமணர் வரம் வழங்குபவரானார்; வேட்டைக்காரன் முக்தி விரும்புவதை அறிந்து, அந்த முனிவர் ஏமாற்றி அங்கிருந்து போனார்.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஸ ஶுபம் ஶோபநம் மார்கமாஸ்தாய வ்யாதஸத்தமஃ । தபஸ்தேபே நிராஹாரஸ்தம் குரும் மநஸா ஸ்மரந் ।। ௩௮.

ஸ்ரீவராகன் சொன்னார்: அந்த சிறந்த வேட்டைக்காரன், நல்லதும் அழகானதும் ஆன பாதையை எடுத்துக்கொண்டு, உணவு இன்றி தவம் செய்து, மனதில் தன் குருவை நினைத்தான்.

பிக்ஷாகாலே து ஸம்ப்ராப்தே ஶீர்ணபர்ணாந்யபக்ஷயத் । ஸ கதாசித் க்ஷுதாவிஷ்டோ வ்ரு'க்ஷமூலம் ஸமாஶ்ரிதஃ ।। ௩௮.

பிச்சை பெறும் நேரம் வந்தபோது, உலர்ந்த இலைகளை உண்டான்; ஒருநாள், பசிக்காக அவன் ஒரு மரத்தின் அடியில் அமர்ந்தான்.

புபுக்ஷிதஸ்தரோஃ பர்ணமைச்சத் பக்ஷிதுமந்திகாத் । இத்யேவம் குர்வதோ வ்யோம்நி வாகுவாசாஶரீரிணீ ।। ௩௮.

பசிக்காக, அருகிலுள்ள மரத்திலிருந்து ஒரு இலை உண்ண விரும்பினான்; அப்போது, அவன் செய்ய முயன்றபோது, வானில் இருந்து உடலில்லா ஓர் குரல் கேட்டது.

மா பக்ஷயஸ்வ ஸகடமுச்சைரேவம் ப்ரபாஷிதே । ததோऽஸௌ தம் விஹாயாந்யத் வார்க்ஷம் பதிதமக்ரஹீத் ।। ௩௮.

அந்த இலை வளைந்தது, அதை உண்ணாதே என்று அந்த குரல் உரக்கச் சொன்னது; உடனே, அதை விட்டுவிட்டு, வேறு ஒரு மரத்திலிருந்து விழுந்த மற்றொரு இலை எடுத்தான்.

தமப்யேவம் நிஷித்தம் ஸ்யாதந்யம் ததைவமேவ ச । ஏவம் ஸ ஸகடம் மத்வா வ்யாதஃ கிஞ்சிந்ந பக்ஷயத் ।। ௩௮.

அதையும் அதேபோல் தடை செய்தது; இவ்வாறு அந்த இலை வளைந்தது என்று எண்ணி, வேட்டைக்காரன் எதையும் உண்ணவில்லை.

நிராஹாரஸ்தபஸ்தேபே ஸ்மரந் குருமதந்த்ரிதஃ । தஸ்யாத பஹுநா காலே கதே ரு'ஷிவரோऽப்யகாத் ।। ௩௮.

உணவு இல்லாமல் தவம் செய்து, தன் ஆசானை மனதில் உறுதியாக நினைத்து, நீண்ட நாட்கள் கழிந்தபின் அந்த பெரிய முனிவர் அங்கு வந்தார்.

துர்வாஸாஃ ஶம்ஸிதாத்மா வை கிஞ்சித்ப்ராணமபஶ்யத । வ்யாதம் தபோத்ததேஜோபிர்ஜ்வலமாநம் ஹவிர்யதா ।। ௩௮.

தன் மனதை அடக்கி, தன்னிலை தெளிவாக வைத்த துர்வாசர், உயிர் சற்றே மட்டுமே உள்ள வேடனை, தவத்தின் ஒளியால் தீபம் போல் ஜொலிப்பதைப் பார்த்தார்.

ஸோऽபி வ்யாதஸ்து தம் நத்வா ஶிரஸாऽத மஹாமுநிம் । உவாச ஸ க்ரு'தார்தோऽஸ்மி பகவந் தர்ஶநாத் தவ ।। ௩௮.

அந்த வேடனும் தலையை வணங்கி அந்த மகா முனிவரிடம், "ஓ பிரானே, உம்மை காணும் இன்பத்தால் நான் நிறைவடைந்தேன்" என்று சொன்னான்.

இதாநீம் ஶ்ராத்தகாலம் மே ப்ராப்தம் த்வமவதாரய । ஶீர்ணபர்ணாநி பக்ஷயந் வை தைரேவாஹம் மஹாமுநே । பவந்தம் ப்ரீணயாமீதி வ்யாதஸ்தம் வாக்யமப்ரவீத் ।। ௩௮.

"இப்போது எனக்கு ஸ்ராத்த காலம் வந்துவிட்டது என்பதை அறியுங்கள். உலர்ந்த இலைகளை மட்டுமே உண்டு, அவையால் உங்களை மகிழ்விக்க விரும்புகிறேன்" என்று அந்த வேடன் சொன்னான்.

துர்வாஸா அபி தம் ஶுத்தம் ஶுத்தபாவம் ஜிதேந்த்ரியம் । ஜிஜ்ஞாஸுஸ்தத்தபோ வாக்யமிதமுச்சைருவாச ஹ ।। ௩௮.

அந்த வேடனை தூயவன், தூய மனம் கொண்டவன், இச்சைகளை வென்றவன் என்று பார்த்த துர்வாசரும், அவன் தவத்தை அறிய விரும்பி, உரக்க இப்படிப் பேசினார்.

யவகோதூமஶாலீநாமந்நம் சைவ ஸுஸம்ஸ்க்ரு'தம் । தீயதாம் மே க்ஷுதார்தாய த்வாமுத்திஶ்யாகதாய ச ।। ௩௮.

"மாவு, கோதுமை, அரிசி ஆகியவற்றால் நல்ல முறையில் சமைக்கப்பட்ட உணவை எனக்கு கொடு; நான் உன்னை நாடி, பசிக்காக இங்கு வந்துள்ளேன்" என்று சொன்னார்.