வராஹபுராணம்

ருதந்நுக்தோ ப்ரஹ்மணா மா ருத த்வம் ருத்ரஸ்ததோऽஸாவபவத் புராணஃ । நயஸ்வ ஸ்ரு'ஷ்டிம் விததஸ்வரூபாம் பவாந் ஸமர்தோऽஸி மஹாநுபாவ ।। ௩௩.

அவர் அழுதபோது, பிரம்மா, 'அழாதே, நீ ருத்ரன்' என்றார். அப்படி அவர் பழமையானவரானார். 'நீ பல வடிவங்களுடன் படைப்பை நடத்து; அதற்கு நீ தகுதியான பெருமை உடையவன்' என்றார்.

இத்யுக்தமாத்ரஃ ஸலிலே மமஜ்ஜமக்நே ஸஸர்ஜாத்மபவாய தக்ஷஃ । கஸ்தே ததா தேவவரே விதேநுஃ ஸ்ரு'ஷ்டிம் து தே மாநஸா ப்ரஹ்மஜாதாஃ ।। ௩௩.

இவ்வாறு கூறியவுடன், அவர் நீரில் மூழ்கினார்; தன்னிலிருந்து பிறந்த தக்ஷன் படைப்பை செய்தான். அப்போது பிரம்மாவின் மனதில் பிறந்த சிறந்த தேவர்கள் மரத்தில் படைப்பை விரிவாக்கினர்.

தஸ்யாம் ததாயாம் து ஸுராதிபே து பைதாமஹம் யஜ்ஞவரம் ப்ரகாமம் । மக்நஃ புரா யத்ஸலிலே ஸ ருத்ரஃ உத்ஸ்ரு'ஜ்ய விஶ்வம் து ஸுராந் ஸிஸ்ரு'க்ஷுஃ ।। ௩௩.

அந்த விரிவான படைப்பில், தேவர்களின் தலைவனே, பிதாமகனின் உன்னத யாகம் நடந்தது. பழைய காலத்தில், ருத்ரன் நீரில் மூழ்கி, உலகத்தை விட்டு விட்டு, தேவர்களை படைக்க விரும்பினார்.

ஸுஸ்த்ராவ யஜ்ஞம் ஸுரஸித்தயக்ஷாநுபாகதாந் க்ரோதவஶம் ஜகாம । மந்யும் ப்ரதீப்தம் பரிபாவ்ய கேந ஸ்ரு'ஷ்டம் ஜகந்மாம் வ்யதிரிச்ய மோஹாத் ।। ௩௩.

அவர் யாகத்தை நடத்தினார்; தேவர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள் வந்தார்கள். ஆனால் அவர் கோபத்திற்கு உட்பட்டார். தன் எரியும் கோபத்தை எண்ணி, 'யார் என்னை மீறி, அறியாமையால் இந்த உலகை படைத்தார்?' என்று நினைத்தார்.

ஹா ஹேதி சோக்தே ஜ்வலநார்சிஷஸ்து தத்ராபவந் க்ஷுத்ரபிஶாசஸங்கா வேதாலபூதாநி ச யோகிஸங்காஃ ।। ௩௩.

அவர் 'ஹா! ஹே!' என்று அழைத்தபோது, அங்கு தீப்பொறிகள் எழுந்தன; சிறிய பிசாசுகள், வேதாளங்கள், பூதங்கள், யோகிகள் கூட்டம் தோன்றின.

கநம் யதா தைர்விததம் வியச்ச பூமிஶ்ச ஸர்வாஶ்ச திஶஶ்ச லோகாஃ । ததா ஸ ஸர்வஜ்ஞதயா சகார தநுஶ்சதுர்விம்ஶதிஹஸ்தமாத்ரம் ।। ௩௩.

அவர்கள் ஆகாயம், பூமி, எல்லா திசைகள், உலகங்கள் அனைத்தையும் நிரப்பியபோது, அவர் எல்லாம் அறிந்தவனாக இருபத்து நான்கு முழம் நீளமான வில்லொன்றை உருவாக்கினார்.

குணம் த்ரிவ்ரு'த்தம் ச சகார ரோஷாதாதத்த திவ்யே ச தநுர்குணம் ச । ததஶ்ச பூஷ்ணோ தஶநாநவித்யத் பகஸ்ய நேத்ரே வ்ரு'ஷணௌ க்ரதோஶ்ச ।। ௩௩.

கோபத்தால், மூன்று மடங்கு வளைந்த வில்லின் நூலை செய்தார்; தெய்வீக வில்லும் நூலும் எடுத்தார். பின்னர் பூஷணின் பற்களை, பகனின் கண்களை, கிரதுவின் விருஷணங்களை வீழ்த்தினார்.

ஸ வித்தபீஜோ வ்யபயாத்க்ரதுஶ்ச மார்கம் வாயுர்தாரதந் யஜ்ஞவாடாத் । தேவாஶ்ச ஸர்வே பஶுபதிமுபேயுர்ஜக்முஶ்ச ஸர்வே ப்ரணதிம் பவஸ்ய ।। ௩௩.

அந்த யாககாரர், அவருடைய உயிர்ச்சுரப்பும் காயப்பட்டு, உயிர்வாயுவைப் போல் யாகவீட்டிலிருந்து வெளியேறினார். எல்லா தேவர்களும் பசுபதியை அணுகி, பவனுக்கு வணங்கி நின்றார்கள்.

ஆகம்ய தத்ரைவ பிதாமஹஸ்து பவம் ப்ரதீதஃ ஸம்பரிஷ்வஜ்ய தேவாந் । பக்த்யோபேதாந் வீக்ஷயத் தேவதேவாந் விஜ்ஞாநமந்தஃ குரு வீரபாஹோ ।। ௩௩.

அப்போது பிரம்மா அங்கே வந்து, ஆனந்தத்துடன் பவனைத் தழுவி, பக்தியுடன் நிறைந்த தேவர்களைப் பார்த்து, 'அருமை உடையவனே! உள்ளார்ந்த ஞானத்தை அறிந்து கொள்' என்றார்.

ருத்ர உவாச । ஸ்ரு'ஷ்டஃ பூர்வம் பவதாऽஹம் ந சேமே கஸ்மாந்ந பாகம் பரிகல்பயந்தி । யஜ்ஞோத்பவம் தேந ருஷா மயேமே ஹ்ரு'தஜ்ஞாநா விக்ரு'தா தேவதேவ ।। ௩௩.

ருத்ரன் சொன்னான்: 'நீயே என்னை முன்பு படைத்தாய். ஆனால் இவ்வகை யாகங்களில் எனக்கு ஏன் பாகம் கொடுக்கப்படவில்லை? அதனால், யாகத்திலிருந்து பிறந்த இந்த தேவர்கள், கோபத்தால் ஞானம் மறந்து, மாற்றமடைந்துவிட்டார்கள், தேவதேவனே.'

ப்ரஹ்மா உவாச । தேவாஃ ஶம்பும் ஸ்துதிபிர்ஜ்ஞாநஹேதோர் யஜத்வமுச்சைரஸுராஶ்ச ஸர்வே । யேந ருத்ரோ பகவாம்ஸ்தோஷமேதி ஸர்வஜ்ஞதா தோஷமாத்ரஸ்ய ச ஸ்யாத் ।। ௩௩.

பிரம்மா சொன்னார்: 'தேவர்களே, ஞானம் பெறும் பொருட்டு, நீங்கள் எல்லோரும் சாம்புவை பாடல்களால் போற்றி வழிபடுங்கள்; அசுரர்களும் அப்படியே செய்ய வேண்டும். யார் பகவான் ருத்ரனை மகிழ்விப்பார்களோ, அவர்களுக்கு எல்லாம் அறியும் ஞானமும் திருப்தியும் கிடைக்கும்.'

இத்யுக்தாஸ்தேந தே தேவாஃ ஸ்துதிம் சக்ருர்மஹாத்மநஃ ।। ௩௩.

இவ்வாறு பிரம்மா கூறியபோது, அந்த தேவர்கள் அந்த மகான்மாவை பாடிப் புகழ்ந்தார்கள்.

தேவா ஊசுஃ । நமோ தேவாதிதேவாய த்ரிநேத்ராய மஹாத்மநே । ரக்தபிங்கலநேத்ராய ஜடாமுகுடதாரிணே ।। ௩௩.

தேவர்கள் கூறினார்கள்: 'தேவர்களுக்கு மேலான தேவனுக்கு, மூன்று கண்கள் உடைய பெரிய ஆத்மாவுக்கு, சிவந்தும் மஞ்சளும் கலந்த கண்கள் உடையவருக்கு, ஜடாமுடி சூடியவருக்கு வணக்கம்.'

பூதவேதாலஜுஷ்டாய மஹாபோகோபவீதிநே । பீமாட்டஹாஸவக்த்ராய கபர்திந் ஸ்தாணவே நமஃ ।। ௩௩.

பூதங்களும் வேதாளங்களும் சூழ்ந்தவருக்கு, பெரிய பாம்பை பூணாக அணிந்தவருக்கு, பயங்கரமான சிரிப்புடன் முகம் விரிந்தவருக்கு, ஜடாமுடி சூடிய நிலையானவருக்கு வணக்கம்.

பூஷ்ணோ தந்தவிநாஶாய பகநேத்ரஹநே நமஃ । பவிஷ்யவ்ரு'ஷசிஹ்நாய மஹாபூதபதே நமஃ ।। ௩௩.

பூஷணின் பல்லை உடைத்தவருக்கு, பகனின் கணை எடுத்தவருக்கு, வருங்காலத்தில் எருதின் குறியுடன் தோன்றுவாருக்கு, பெரிய உயிர்களின் அதிபதிக்கு வணக்கம்.

பவிஷ்யத்ரிபுராந்தாய ததாந்தகவிநாஶிநே । கைலாஸவரவாஸாய கரிக்ரு'த்திநிவாஸிநே ।। ௩௩.

வருங்காலத்தில் திரிபுரங்களை அழிப்பவருக்கு, அந்தகனை வதம் செய்தவருக்கு, கைலாயத்தின் சிறந்த இடத்தில் வாழ்பவருக்கு, யானைத் தோலை உடையாக அணிந்தவருக்கு வணக்கம்.

விகராலோத்ர்த்வகேஶாய பைரவாய நமோ நமஃ । அக்நிஜ்வாலாகராலாய ஶஶிமௌலிக்ரு'தே நமஃ ।। ௩௩.

பயங்கரமாக கூந்தல் பறிகொண்டவருக்கு, பைரவருக்கு, தீயை போன்ற கொடுமை உடையவருக்கு, சந்திரனை முடியில் சூடியவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

பவிஷ்யக்ரு'தகாபாலிவ்ரதாய பரமேஷ்டிநே । ததா தாருவநத்வம்ஸகாரிணே திக்மஶூலிநே ।। ௩௩.

வருங்காலத்தில் கபால விரதம் மேற்கொள்ளும் பரமாத்மாவுக்கு, தாருகா வனத்தை அழித்தவருக்கு, கூர்மையான வேல் ஏந்தியவருக்கு வணக்கம்.

க்ரு'தகங்கணபோகீந்த்ர நீலகண்ட த்ரிஶூலிநே । ப்ரசண்டதண்டஹஸ்தாய வடவாக்நிமுகாய ச ।। ௩௩.

பாம்புகளை கையிலங்காக அணிந்தவருக்கு, நீலக்கண்டனுக்கு, திரிசூலம் ஏந்தியவருக்கு, கொடிய தண்டம் பிடித்தவருக்கு, கடல் நெருப்பை வாயில் கொண்டவருக்கு வணக்கம்.

வேதாந்தவேத்யாய நமோ யஜ்ஞமூர்தே நமோ நமஃ । தக்ஷயஜ்ஞவிநாஶாய ஜகத்பயகராய ச ।। ௩௩.

வேதாந்தம் மூலம் அறியப்படுபவருக்கு, யாகத்தின் உருவானவருக்கு, தக்ஷன் யாகத்தை அழித்தவருக்கு, உலகுக்கு பயத்தை தருபவருக்கு வணக்கம்.

விஶ்வேஶ்வராய தேவாய ஶிவஶம்புபவாய ச । கபர்திநே கராலாய மஹாதேவாய தே நமஃ ।। ௩௩.

உலகின் இறைவனுக்கு, தேவனுக்கு, சிவனுக்கு, சாம்புவுக்கு, பவனுக்கு, ஜடாமுடி சூடியவனுக்கு, கொடுமை உடையவனுக்கு, மகாதேவனுக்கு வணக்கம்.

ஏவம் தேவைஃ ஸ்துதஃ ஶம்புருக்ரதந்வா ஸநாதநஃ । உவாச தேவதேவோऽஹம் யத்கரோமி ததுச்யதாம் ।। ௩௩.

இவ்வாறு தேவர்கள் பாடிப் புகழ, சாம்பு என்ற நித்யனும், வலிமையான வில் ஏந்தியவரும், 'நான் தேவதேவன்; என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்' என்று கூறினார்.

தேவா ஊசுஃ । வேதஶாஸ்த்ராணி விஜ்ஞாநம் தேஹி நோ பவ மாசிரம் । யஜ்ஞம் ஸரஹஸ்யம் நோ யதி துஷ்டோऽஸி நஃ ப்ரபோ ।। ௩௩.

தேவர்கள் கூறினார்கள்: 'பவனே, வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் ஞானமும் எங்களுக்கு உடனே அருள்வாயாக; எங்கள் மீது மகிழ்ச்சி கொண்டிருப்பின், யாகத்தின் ரகசியத்தையும் எங்களுக்கு வெளிப்படுத்து, பிரபுவே.'

மஹாதேவ உவாச । பவந்தஃ பஶவஃ ஸர்வே பவந்து ஸஹிதா இதி । அஹம் பதிர்வோ பவதாம் ததோ மோக்ஷமவாப்ஸ்யத । ததேதி தேவாஸ்தம் ப்ராஹுஸ்ததஃ பஶுபதிர்பவத் ।। ௩௩.

மகாதேவன் சொன்னார்: 'நீங்கள் எல்லோரும் எனது மிருகங்களாக, ஒன்றாக இருப்பீர்கள்; நான் உங்கள் ஆண்டவனாக இருப்பேன்; அதனால் நீங்கள் விடுதலை பெறுவீர்கள்.' தேவர்கள் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று ஒப்புக்கொண்டார்கள். அப்பொழுது அவர் பசுபதி ஆனார்.

ப்ரஹ்மா பஶுபதிம் ப்ராஹ ப்ரஸந்நேநாந்தராத்மநா । சதுர்த்தஶீ தே தேவேஶ திதிரஸ்து ந ஸம்ஶயஃ ।। ௩௩.

பிரம்மா, பசுபதியை மனமகிழ்ச்சியுடன் பார்த்து, 'தேவதேவனே, நிச்சயமாக நான்காம் பத்தாம் திதி உனக்கு உரியது' என்று கூறினார்.

தஸ்யாம் திதௌ பவந்தம் யே யஜந்தே ஶ்ரத்தயாந்விதாஃ । உபோஷ்ய பஶ்சாத்புஞ்ஜீயாத்கோதூமாந்நேந வை த்விஜாந் ௩௩.

அந்த திதியில், நம்பிக்கையுடன் உம்மை வழிபடுவோர், விரதம் இருந்து பின், இரட்டையர் உடன் கோதுமை அன்னம் உண்ண வேண்டும்.

ஏவமக்தஸ்ததா ருத்ரோ ப்ரஹ்மணாऽவ்யக்தஜந்மநா । தந்தாந் நேத்ரே பலே ப்ராதாத்பகபூஷ்ணோஃ க்ரதோரபி । பரிஜ்ஞாநம் ச ஸகலம் ஸ ப்ராதாச்ச ஸுரேஷ்வபி ।। ௩௩.

அப்போது விரதம் இருந்த ருத்ரன், அவ்யக்தத்தில் பிறந்த பிரம்மாவிடம் இருந்து பகன், பூஷன் யாகத்தில் கிடைத்த பற்கள், கண்கள், பழம் ஆகியவற்றையும், தேவர்களில் முழு அறிவையும் பெற்றான்.

ஏவம் ருத்ரஸ்ய ஸம்பூதிஃ ஸம்பூதா ப்ரஹ்மணஃ புரா । அநேநைவ ப்ரயோகேந தேவாநாம் பதிருச்யதே ।। ௩௩.

இவ்வாறு ருத்ரனின் தோற்றம், பழைய காலத்தில் பிரம்மாவால் நிகழ்ந்தது; இதே முறையால் அவர் தேவர்களின் தலைவனென்று அழைக்கப்படுகிறார்.

யஶ்சைநம் ஶ்ர்ரு'ணுயாந்நித்யம் ப்ராதருத்தாய மாநவஃ । ஸர்வபாபவிநிர்முக்தோ ருத்ரலோகமவாப்நுயாத் ।। ௩௩.

யார் இந்தக் கதையை தினமும் காலை எழுந்தவுடன் கேட்டால், அவர்கள் எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, ருத்ரனின் உலகை அடைவார்கள்.