வராஹபுராணம்

மஹாதபா உவாச । ஸோऽந்யஜந்மநி புத்ரோऽபூத் த்வஷ்டுர்பலப்ரு'தாம் வரஃ । அவத்யஃ ஸர்வஶஸ்த்ரேஷு அபாம் பேநேந நாஶிதஃ ।। ௨௮.

மஹாதபன் சொன்னான்: மற்றொரு பிறவியில் அவனது மகன் த்வஷ்டா எனும் வலிமைமிக்கவராக இருந்தான்; அவன் எல்லா ஆயுதங்களாலும் அழிக்க முடியாதவன்; ஆனால் நீரின் நுரை மூலம் அழிக்கப்பட்டான்.

ஜலபேநேந நிஹதஸ்தஸ்மிँல்லயமவாப்நுயாத் । புநர்ப்ரஹ்மாந்வயாஜ்ஜாதஃ ஸிந்துத்வீபேதி ஸம்ஜ்ஞிதஃ । ஸ தேபே பரமம் தீவ்ரம் ஶக்ரவைரமநுஸ்மரந் ।। ௨௮.

அந்த இடத்தில் நீரின் அலைகளால் வீழ்ந்தவன் அழிந்தான்; ஆனால் பிறகு பிரம்மாவின் வம்சத்தில் பிறந்து, சிந்து தீவுக்காரன் என்று அழைக்கப்பட்டான். இந்திரனுடன் இருந்த பகையை நினைத்து, அவன் மிகுந்த கடுமையான தவம் செய்தான்.

ததஃ காலேந மஹதா நதீ வேத்ரவதீ ஶுபா । மாநுஷம் ரூபமாஸ்தாய ஸாலம்காரம் மநோரமம் । ஆஜகாம யதோ ராஜா தேபே பரமகம் தபஃ ।। ௨௮.

பெரிய காலம் கடந்தபின், புனிதமான வேத்ரவதி என்ற நதி அழகான ஆபரணங்கள் அணிந்த மனித உருவில் வந்து, அந்த அரசன் உன்னதமான தவம் செய்த இடத்தை அடைந்தாள்.

தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ரூபஸம்பந்நாம் ஸ ராஜா க்ருத்தமாநஸஃ । உவாச காऽஸி ஸுஶ்ரோணி ஸத்யம் கதய பாமிநி ।। ௨௮.

அவளை அழகுடன் பார்த்த அரசன், கோபம் நிறைந்த மனதுடன், 'அழகிய இடுப்பையுடையவளே, நீ யார்? உண்மையைச் சொல், அழகியவளே!' என்று கேட்டான்.

நத்யுவாச । அஹம் ஜலபதேஃ பத்நீ வருணஸ்ய மஹாத்மநஃ । நாம்நா வேத்ரவதீ புண்யா த்வாமிச்சந்தீஹமாகதா ।। ௨௮.

அந்த நதி பதிலளித்தாள்: 'நான் நீரின் அதிபதி, மகாத்மா வருணனின் மனைவி. என் பெயர் வேத்ரவதி; புண்ணியவளாக, உன்னை விரும்பி இங்கு வந்துள்ளேன்.'

ஸாபிலாஷாம் பரஸ்த்ரீம் ச பஜமாநாம் விஸர்ஜ்ஜயேத் । ஸ பாபஃ புருஷோ ஜ்ஞேயோ ப்ரஹ்மஹத்யாம் ச விந்ததி । ஏவம் ஜ்ஞாத்வா மஹாராஜ பஜமாநாம் பஜஸ்வ மாம் ।। ௨௮.

பிறருடைய மனைவியை ஆசையுடன் சேரும் ஆணை விட்டுவிட வேண்டும்; அவன் பாவி என்றும், பிராமணனை கொன்ற பாவம் அடைவான் என்றும் அறிய வேண்டும். இதை அறிந்து, மகாராஜா, என்னை ஏற்று கொள்.

ஏவமுக்தஸ்தயா ராஜா ஸாபிலாஷோபபுக்தவாந் । தஸ்ய ஸத்யோऽபவத் புத்ரோ த்வாதஶார்கஸமப்ரபஃ ।। ௨௮.

அவள் இப்படிக் கூறியபோது, அரசன் ஆசையுடன் அவளை அணைந்தான். உடனே, பன்னிரு சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசும் ஒரு மகன் அவனுக்கு பிறந்தான்.

வேத்ரவத்யுதரே ஜாதோ நாம்நா வைத்ராஸுரோऽபவத் । பலவாநதிதேஜஸ்வீ ப்ராக்ஜ்யோதிஷபதிர்பவத் ।। ௨௮.

வேத்ரவதியின் கருவில் பிறந்த அவன், வைத்ராசுரன் என்று அழைக்கப்பட்டான்; மிகுந்த வலியும், பெரும் சக்தியும் உடையவனாக, ப்ராக்ஜ்யோதிஷ நாட்டின் அரசனானான்.

ஸ காலேந யுவா ஜாதோ பலவாந் த்ரு'டவிக்ரமஃ । மஹாயோகேந ஸம்யுக்தோ ஜிகாயேமாம் வஸும்தராம் ।। ௨௮.

காலம் சென்றபின், அவன் வலிமைமிக்க, உறுதியான இளவனாக வளர்ந்தான்; பெரிய யோகசக்தி பெற்றவனாக, இந்த பூமியை வென்றான்.

ஸப்தத்வீபவதீம் பஶ்சாந்மேருபர்வதமாருஹத் । தத்ரேந்த்ரம் ப்ரதமம் ஜிக்யே பஶ்சாதக்நிம் யமம் ததஃ । நிர்ரு'திம் வருணம் வாயும் தநதஶ்சேஶ்வரம் ததஃ ।। ௨௮.

ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியை வென்று, பிறகு மேரு மலையை ஏறினான். அங்கு முதலில் இந்திரனை, பிறகு அக்னியை, யமனை, நிருத்தியை, வருணனை, வாயுவை, குபேரனை, இறுதியில் ஈஸ்வரனை வென்றான்.

இந்த்ரோ பக்நோ கதஃ ஸோக்நிம் அக்நிர்பக்நோ யமம் யயௌ । யமோ நிர்ரு'திமாகச்சந்நிர்ரு'திர்வருணம் யயௌ ।। ௨௮.

இந்திரன் தோற்கொண்டு அக்னியிடம் சென்றான்; அக்னி தோற்கொண்டு யமனிடம் சென்றான்; யமன் நிருத்தியிடம் சென்றான்; நிருத்தி வருணனை அடைந்தான்.

இந்த்ராதிபிருபேதஸ்து வருணோ வாயுமந்வகாத் । வாயுர்தநபதிம் த்வாகாத் ஸர்வைரிந்த்ராதிபிஃ ஸஹ ।। ௨௮.

பிறகு வருணன், இந்திரன் முதலானவர்களுடன் சேர்ந்து வாயுவை நோக்கி சென்றான்; வायु, இந்திரன் முதலான எல்லா தேவர்களுடன் குபேரனை நோக்கி சென்றான்.

தநதோऽபி ஸ்வகம் மித்ரமீஶம் தேவஸமந்விதஃ । இயாய கதயா ஸோऽபி தாநவோ பலதர்பிதஃ । கதாமாதாய துத்ராவ ஶிவலோகம் ப்ரதி ப்ரபோ ।। ௨௮.

குபேரன், தன் நண்பன் ஈஸ்வரனும் மற்ற எல்லா தேவர்களும் உடன் கொண்டு புறப்பட்டான். ஆனால் அந்த அசுரன், வலிமையின் பெருமையில், தன் கேடயத்தை எடுத்துக் கொண்டு சிவலோகத்தை நோக்கி ஓடினான்.

ஶிவோऽப்யவத்யம் தம் மத்வா தேவாந் குஹ்ய யயௌ புரீம் । ப்ரஹ்மணஃ ஸுரஸித்தாத்யைர்வந்திதாம் புண்யகாரிபிஃ ।। ௨௮.

சிவன், அவனை வெல்ல முடியாதவன் என்று எண்ணி, தேவர்களுடன் கூடி, பிரம்மா மற்றும் சித்தர்கள் போற்றும் மறைபட்ட நகரத்திற்குச் சென்றான்.

தத்ர ப்ரஹ்மா ஜகத்ஸ்த்ரஷ்டா விஷ்ணுபாதோத்பவே ஜலே । நியாமிதாகாஶகதோ ஜபத்யந்தர்ஜலே ஶுபே । க்ஷேத்ரஜ்ஞமாயாம் காயத்ரீம் ததோ தேவா விசுக்ருஶுஃ ।। ௨௮.

அங்கு உலகை உருவாக்கும் பிரம்மா, விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து தோன்றிய நீரில், ஆகாயத்தில் அமர்ந்து, அந்த தூய நீரில் க்ஷேத்ரஜ்ஞமாயா என்ற காயத்ரி மந்திரத்தை ஜபித்தார். பின்னர் தேவர்கள் கூச்சலிட்டார்கள்.

த்ராஹி ப்ரஜாபதே ஸர்வாந் தேவாந்ரு'ஷிவராநபி । அஸுராத்பயமாபந்நாந் த்ராஹி த்ராஹீத்யசோதயந் ।। ௨௮.

'பிரஜாபதி, எங்களை காப்பாற்று! எல்லா தேவர்களையும், முனிவர்களையும், பிதர்களையும் காப்பாற்று! அசுரனிடமிருந்து வரும் பயத்திலிருந்து எங்களை விடுவி!' என்று அவர்கள் வேண்டினார்கள்.

ஏவமுக்தஸ்ததா ப்ரஹ்மா த்ரு'ஷ்ட்வா தேவாம்ஸ்ததாகதாந் । சிந்தயாமாஸ தேவஸ்ய மாயேயம் விததம் ஜகத் । நாஸுரா ந ஸுராஶ்சாத்ர மாயேயம் கீத்ரு'ஶீ மதா ।। ௨௮.

அவ்வாறு கேட்டபோது, தேவர்கள் அங்கு கூடியிருப்பதைப் பார்த்த பிரம்மா, 'இந்த உலகம் இறைவனது மாயையால் நிரம்பியுள்ளது. இங்கு அசுரர்களும் தேவர்களும் இல்லை; இந்த மாயை எப்படி இருக்கிறது?' என்று சிந்தித்தார்.

ஏவம் சிந்தயதஸ்தஸ்ய ப்ராதுராஸீதயோநிஜா । ஶுக்லாம்பரதரா கந்யா ஸ்த்ரக்கிரீடோஜ்ஜ்வலாநநா । அஷ்டபிர்பாஹுபிர்யுக்தா திவ்யப்ரஹரணோத்யதா ।। ௨௮.

அவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, அவன் உடலில் இருந்து வெள்ளை vasthiram அணிந்த ஒரு கன்னி தோன்றினாள்; அவளது முகம் மாலையாலும் கிரீடத்தாலும் ஒளிவீசியது; எட்டு கரங்களுடன், ஒவ்வொன்றிலும் தெய்வீக ஆயுதங்களை ஏந்தி நின்றாள்.

சக்ரம் ஶங்கம் கதாம் பாஶம் கங்கம் கண்டாம் ததா தநுஃ । தாரயந்தீ ததா சாந்யாந் பத்ததூணா ஜலாத் பஹிஃ ।। ௨௮.

அவள் சக்கரம், சங்கம், கேடயம், பாசம், வாள், மணி, வில் மற்றும் பிற ஆயுதங்களை ஏந்தி, பக்கத்தில் அம்பு நிறைந்த தொணையை கட்டிக்கொண்டு, நீரிலிருந்து வெளிப்பட்டாள்.

நிஶ்சக்ராம மஹாதேவீ ஸிம்ஹவாஹநவேகிதா । யுயுதே சாஸுராந் ஸர்வாநேகைவ பஹுதா ஸ்திதா ।। ௨௮.

பெருமைமிக்க தேவி, சிங்கத்தின் வேகத்துடன் வெளியில் தோன்றி, ஒரேவளராக இருந்தாலும் பல வடிவங்களில் தோன்றி, எல்லா அசுரர்களுடனும் போரிட்டாள்.

திவ்யம் வர்ஷஸஹஸ்த்ரம் து திவ்யைரஸ்த்ரைர்மஹாபலம் । யுத்த்வா காலாத்யயே தேவ்யா ஹதோ வைத்ராஸுரோ ரணே । ததஃ கிலகிலாஶப்தோ தேவஸைந்யேऽபவந்மஹாந் ।। ௨௮.

தெய்வீக ஆயுதங்களால் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அந்தப் பெரும் அசுரனுடன் போரிட்டு, காலம் முடிந்தபோது தேவி வைத்ராஸுரனை யுத்தத்தில் வீழ்த்தினாள். பின்னர் தேவர்களின் படையில் மிகப்பெரிய ஆரவாரம் எழுந்தது.

ஹதே வைத்ராஸுரே பீமே ததா ஸர்வே திவௌகஸஃ । ப்ரணேமுர்ஜய யுத்தேதி ஸ்வயமீஶஃ ஸ்துதிம் ஜகௌ ।। ௨௮.

பயங்கரமான வைத்ராஸுரன் வீழ்ந்ததும், எல்லா தேவர்கள் 'போரில் வெற்றி!' என்று குனிந்து வணங்கி, இறைவன் தானே அவளைப் புகழ்ந்து பாடினார்.

மஹேஶ்வர உவாச । ஜயஸ்வ தேவி காயத்ரே மஹாமாயே மஹாப்ரபே । மஹாதேவி மஹாபாகே மஹாஸத்த்வே மஹோத்ஸவே ।। ௨௮.

மஹேஸ்வரன் கூறினார்: 'வெற்றி உனக்கு, காயத்ரி தேவி! பெரிய மாயையையும், பேரொளியையும் உடையவளே! மகாதேவி, பெரும் பாக்கியவளே, பெரும் சக்தியையும் கொண்டவளே, இப்பெரிய விழாவில் உனக்கு வாழ்த்து!'

திவ்யகந்தாநுலிப்தாங்கி திவ்யஸ்த்ரக்தாமபூஷிதே । வேதமாதர்நமஸ்துப்யம் த்ர்யக்ஷரஸ்தே மஹேஶ்வரி ।। ௨௮.

தெய்வீக மணம் பூசப்பட்ட உடலையும்கொண்டவளே, தெய்வீக மாலைகளாலும், ஆயுதங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே, வேதங்களின் தாயே, மூன்று எழுத்துகளில் நிலை கொண்ட மஹேஸ்வரியே, உனக்கு வணக்கம்.

த்ரிலோகஸ்தே த்ரிதத்த்வஸ்தே த்ரிவஹ்நிஸ்தே த்ரிஶூலிநி । த்ரிநேத்ரே பீமவக்த்ரே ச பீமநேத்ரே பயாநகே । கமலாஸநஜே தேவி ஸரஸ்வதி நமோऽஸ்து தே ।। ௨௮.

மூன்று உலகிலும் வாழ்பவளே, மூன்று தத்துவங்களில் நிலை கொண்டவளே, மூன்று அக்கினிகளில் உறைவவளே, திரிசூலம் பிடித்தவளே, மூன்று கண்கள் உடையவளே, பயங்கரமான முகமும் கண்களும் உடையவளே, தாமரையின் மேல் பிறந்த சரஸ்வதியே, உனக்கு வணக்கம்.

நமஃ பங்கஜபத்ராக்ஷி மஹாமாயேऽம்ரு'தஸ்த்ரவே । ஸர்வகே ஸர்வபூதேஶி ஸ்வாஹாகாரே ஸ்வதேऽம்பிகே ।। ௨௮.

தாமரைக் கண்ணையுடையவளே, பெரிய மாயையையும், அமுதம் பாயும் தன்மையையும் உடையவளே, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவளே, எல்லா உயிர்களின் தலைவியே, 'ஸ்வாஹா', 'ஸ்வதா' என்ற சொற்களில் தோன்றும் அன்னை, உனக்கு வணக்கம்.

ஸம்பூர்ணே பூர்ணசந்த்ராபே பாஸ்வராங்கே பவோத்பவே । மஹாவித்யே மஹாவேத்யே மஹாதைத்யவிநாஶிநி । மஹாபுத்த்யுத்பவே தேவி வீதஶோகே கிராதிநி ।। ௨௮.

முழுமையாக, பூரண சந்திரனைப் போல் பிரகாசமாக, ஒளிவீசும் உருவத்துடன், உலகத்தின் ஆதியாகவும், பெரிய அறிவாகவும், உயர்ந்த ஞானமாகவும், பெரும் அசுரர்களை அழிப்பவளாகவும், பெரிய புத்தியின் மூலமாகவும், துக்கம் இல்லாதவளாகவும், வேட்டையாடி வரும் தேவியே, உனக்கு வணக்கம்.

த்வம் நீதிஸ்த்வம் மஹாபாகே த்வம் கீஸ்த்வம் கௌஸ்த்வமக்ஷரம் । த்வம் தீஸ்த்வம் ஶ்ரீஸ்த்வமோங்காரஸ்தத்த்வே சாபி பரிஸ்திதா । ஸர்வஸத்த்வாஹிதே தேவி நமஸ்தே பரமேஶ்வரி ।। ௨௮.

நீ நீதியும், பெரிய பாக்கியவளே, நீ பாடலும், பசுவும், அழிவில்லாதவளும், நீ புத்தியும், செல்வமும், ஓம் என்ற ஒலியும், உண்மையில் நிலை கொண்டவளும், எல்லா உயிர்களுக்கு நன்மை செய்வவளும், பரமேஸ்வரியே, உனக்கு வணக்கம்.

இத்யேவம் ஸம்ஸ்துதா தேவீ பவேந பரமேஷ்டிநா । தேவைரபி ஜயேத்யுச்சைரித்யுக்தா பரமேஶ்வரீ ।। ௨௮.

இவ்வாறு பரமேஷ்டி பவனால் தேவி புகழப்பட்டதும், தேவர்களும் 'வெற்றி!' என்று கூவி பரமேஸ்வரியை வாழ்த்தினர்.