வராஹபுராணம்

ஸர்வகாமாநவாப்நோதி ஸௌபாக்யம் த்ரவ்யஸம்பதம் । ஆரோக்யம் ச ஸதா லோகே காந்திம் புஷ்டிம் ச விந்ததி ।। ௨௨.

அவ்வாறு செய்தால் எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும்; நல்ல அதிர்ஷ்டம், செல்வம், எப்போதும் ஆரோக்கியம், அழகு, வளம் ஆகியவை கிடைக்கும்.

ப்ரஜாபால உவாச । கதம் கணபதேர்ஜந்ம மூர்திமந்தம் ச ஸத்தம । ஏதந்மே ஸம்ஶயம் சிந்தி த்ரு'திகஷ்டம் வ்யவஸ்திதம் ।। ௨௩.

பிரஜாபாலன் கேட்டான்: அருமைமிகு ஒருவனே, கணபதி எவ்வாறு உருவுடன் பிறந்தான்? இந்த என் மனதில் உறுதியாய் பதிந்துள்ள சந்தேகத்தை நீ தயவுசெய்து தீர்த்து வையாய்.

மஹாதபா உவாச । பூர்வம் தேவகணாஃ ஸர்வே ரு'ஷயஶ்ச தபோதநாஃ । கார்யாரம்பம் ததா சக்ருஃ ஸித்யந்தே ச ந ஸம்ஶயஃ ।। ௨௩.

மகா தவசு பதிலளித்தான்: முன்பு எல்லா தேவர்கள் மற்றும் தவத்தில் சிறந்த முனிவர்கள் பல காரியங்களைத் தொடங்கினர்; அவர்கள் முயற்சிகள் நிச்சயமாக வெற்றி பெற்றன.

ஸந்மார்கவர்திஷு யதா ஸித்த்யந்தே விக்நதஃ க்ரியாஃ । அஸத்காரிஷு ஸர்வேஷு தத்வதேவமவிக்நதஃ ।। ௨௩.

நல்ல வழியில் நடப்போரின் செயல்கள் தடையின்றி நிறைவேறும்; அதுபோல் தவறான காரியங்களில் எல்லாம் தடைகள் தவிர முடியாது.

ததோ தேவாஃ ஸபிதரஶ்சிந்தயாமாஸுரோஜஸா । அஸத்கார்யேஷு விக்நார்தம் ஸர்வ ஏவாப்யமந்த்ரயந் ।। ௨௩.

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் அனைவரும், தவறான காரியங்களில் தடைகள் ஏற்பட வேண்டும் என்று மனதில் ஆழமாக எண்ணி, ஒன்றாக அதற்காக விருப்பம் தெரிவித்தனர்.

ததஸ்தேஷாம் ததா மந்த்ரம் குர்வதஸ்த்ரிதிவௌகஸாம் । பபூவ புத்திர்கமநே ருத்ரம் ப்ரதி மஹாமதிம் ।। ௨௩.

அந்த விண்ணவர்களுக்குள் அந்த சமயத்தில், அவர்கள் அந்த மந்திரத்தைச் செய்தபோது, மகா புத்திசாலியான ருத்ரனை அணுக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது.

தே தத்ர ருத்ரமாகம்ய கைலாஸநிலயம் குரும் । ஊசுஃ ஸவிநயம் ஸர்வே ப்ரணிபாதபுரஃஸரம் ।। ௨௩.

அவர்கள் எல்லோரும் அங்கு கயிலாயத்தில் வாழும் குருவான ருத்ரனை அடைந்து, பணிவுடன் தலை வணங்கி மரியாதையோடு கேட்டனர்.

தேவா ஊசுஃ । தேவதேவ மஹாதேவ ஶூலபாணே த்ரிலோசந । விக்நார்தமவிஶிஷ்டாநாமுத்பாதயிதுமர்ஹஸி ।। ௨௩.

தேவர்கள் கூறினர்: தேவர்களின் தேவனே, மாபெரும் தேவனே, சூலம் ஏந்தியவனே, மூன்று கண்களையுடையவனே, நல்லொழுக்கமில்லாதவர்களுக்கு நீ தடைகள் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

ஏவமுக்தரஸ்ததா தேவைர்பவஃ பரமயா முதா । உமாம் நிரீக்ஷயாமாஸ சக்ஷுஷாऽநிமிஷேண ஹ ।। ௨௩.

இவ்வாறு தேவர்கள் கேட்டபோது, பவனுக்கு பேரானந்தம் பொங்க, அவர் உமையை கண் இமைக்காமல் ஆழமாக நோக்கினார்.

தேவாநாம் ஸந்நிதௌ தஸ்ய பஶ்யதோமாம் மஹாத்மநஃ । சிந்தாऽபூத் வ்யோம்நி மூர்திப்யோ த்ரு'ஶ்யதே கேந ஹேதுநா ।। ௨௩.

அந்த மகாத்மா உமையை நோக்கிக்கொண்டிருக்க, தேவர்கள் முன்னிலையில், 'விண்ணில் உருவங்கள் எப்படி தோன்றுகின்றன?' என்ற எண்ணம் அவருக்கு வந்தது.

ப்ரு'திவ்யா வித்யதே மூர்த்திரபாம் மூர்த்திஸ்ததைவ ச । தேஜஸஃ ஶ்வஸநஸ்யாபி மூர்த்திரேஷா து த்ரு'ஶ்யதே । ஆகாஶம் ச கதம் நேதி மத்வா தேவோ ஜஹாஸ ச ।। ௨௩.

பூமியில் உருவம் இருக்கிறது; நீரிலும் அதுபோல் உருவம் உள்ளது; தீயிலும் காற்றிலும் உருவம் தெரிகிறது. ஆனால் விண்ணுக்கு உருவம் இல்லை என்று எப்படி சொல்கிறார்கள் என்று கடவுள் சிந்தித்து சிரித்தார்.

ஜ்ஞாநஶக்திமுமாம் த்ரு'ஷ்ட்வா யத் த்ரு'ஷ்டம் வ்யோம்நி ஶம்புநா । யச்சோக்தம் ப்ரஹ்மணா பூர்வம் ஶரீரம் து ஶரீரிணாம் ।। ௨௩.

அறிவும் சக்தியும் நிறைந்த உமையை பார்த்து, சம்பு விண்ணில் கண்டதை, முன்பு பிரம்மா கூறியது போல, உடல் என்பது உயிருள்ளவர்களுக்கு என்று நினைத்தார்.

யச்சாபி ஹஸிதம் தேந தேவேந பரமேஷ்டிநா । ஏதத்கார்யசதுஷ்கேண ப்ரு'திவ்யாதிசதுர்ஷ்வபி ।। ௨௩.

அந்த பரமேஷ்வரனின் சிரிப்பும், அவர் முன்பு சொன்னதும், இந்த நான்கு காரணங்களும் பூமி முதலான நான்கு பொருள்களுக்கே உரியது.

மூர்த்திமாநதிதேஜஸ்வீ ஹஸதஃ பரமேஷ்டிநஃ । ப்ரதீப்தாஸ்யோ மஹாதீப்தஃ குமாரோ பாஸயந் திஶஃ । பரமேஷ்டிகுணைர்யுக்தஃ ஸாக்ஷாத் ருத்ர இவாபரஃ ।। ௨௩.

அந்த பரமேஷ்டியின் சிரிப்பிலிருந்து, மிகுந்த ஒளியுடன், முகம் ஜ்வலிப்பவனாக, எல்லா திசைகளையும் பிரகாசமாக்கும் ஒரு சிறுவன் தோன்றினான்; அவன் பரமேஷ்டியின் குணங்களை உடையவன், ருத்ரன் போலவே தோன்றினான்.

உத்பந்நமாத்ரோ தேவாநாம் யோஷிதஃ ஸப்ரமோஹயந் । காந்த்யா தீப்த்யா ததா மூர்த்யா ரூபேண ச மஹாத்மவாந் ।। ௨௩.

அவன் பிறந்தவுடன், அவன் ஒளி, அழகு, உருவம் மற்றும் பிரகாசத்தால் தேவியர் அனைவரும் மயங்கி விட்டனர்; அவன் பெரிய ஆன்மாவை உடையவன்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமம் ரூபம் குமாரஸ்ய மஹாத்மநஃ । உமாऽநிமேஷநேத்ராப்யாம் தமபஶ்யத பாமிநீ ।। ௨௩.

அந்த மகாத்மாவின் உயர்ந்த உருவத்தை பார்த்து, உமா, தனது இமைப்பற்ற கண்களால் அவனை பார்த்தாள்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா குபிதோ தேவஃ ஸ்த்ரீபாவம் சஞ்சலம் ததா । மத்வா குமாரரூபம் து ஶோபநம் மோஹநம் த்ரு'ஶாம் । ததஃ ஶஶாப தம் தேவஃ ஸ்த்ரீஶங்காம் பரமேஶ்வரஃ ।। ௨௩.

அவனைப் பார்த்ததும், கடவுள் கோபமடைந்து, பெண்களின் மனம் எளிதில் மாறும் என்றும், அந்த சிறுவனின் அழகும் கவர்ச்சியும் நினைத்து, அவனைப் பெண்கள் பற்றி சந்தேகமுண்டாகும் வகையில் சபித்தார்.

குமார கஜவக்த்ரஸ்த்வம் ப்ரலம்பஜடரஸ்ததா । பவிஷ்யஸி ததா ஸர்பைருபவீதகதிர்த்ருவம் । ஏவம் ஶஶாப தம் தேவஸ்தீவ்ரகோபஸமந்விதஃ ।। ௨௩.

சிறுவனே, நீ யானை முகத்தையும், பெரும் வயிறும் உடையவனாக இருப்பாய்; நிச்சயமாக பாம்புகளை புனலாகவும், அரைமடலாகவும் அணிவாய். இப்படிச் கடும் கோபத்துடன் கடவுள் அவனை சபித்தார்.

அர்த்தகோட்யா ச ரோமாணாமாத்மநோऽங்கே த்ரிலோசநஃ । கூபகாஸ்வேதஸலிலபூர்ணஶூலதரஸ்ததா । துந்வந் ஶரீரமுத்தாய ததோ தேவோ ருஷாந்விதஃ ।। ௨௩.

மூன்று கண்களையுடைய, சூலம் ஏந்தும் இறைவன், தன் உடலில் அரை கோடி முடிகள், துளைகள் வியர்வை நீரால் நிரம்பியவாறு, உடலைக் குலுக்கி, கோபத்துடன் எழுந்தார்.

யதா யதாऽஸௌ ஸ ஶரீரமாத்யம் துநோதி தேவஸ்த்ரிஶிகாஸ்த்ரபாணிஃ । ததா ததா சாங்கருஹாஶ்சகாஸு- ர்ஜலம் க்ஷிதௌ ஸம்ந்யபதம்ஸ்ததாந்யாஃ ।। ௨௩.

அந்த தேவன், முக்கணும் கொண்டவன், தன் முதன்மை உடலை மீண்டும் மீண்டும் அசைத்தபோது, அவன் உடலில் இருந்த முடிகள் நீராய் மாறி பூமியில் விழுந்தன; அதுபோலவே வேறு பலவகை பொருள்களும் கீழே இறங்கின.

விநாயகாநேகவிதா கஜாஸ்யா - ஸ்தமாலநீலாஞ்ஜநஸம்நிகாஶாஃ । உத்தஸ்துருச்சைர்விவிதாஸ்த்ரஹஸ்தா - ஸ்ததஸ்து தேவா மநஸாகுலேந ।। ௨௩.

பலவகை வடிவங்களுடன், யானை முகத்துடன், கருப்பு மேகம் அல்லது கஜளம் போல் இருண்ட நிறத்தில், பல ஆயுதங்களை கையில் பிடித்த வினாயகர் உயரமாக தோன்றினார்கள்; அதை பார்த்த தேவர்கள் மனதில் கலக்கம் அடைந்தார்கள்.

கிமேததித்யத்புதகர்மகாரீ ஹ்யேகஃ கரோத்யப்ரதிமம் மஹச்ச । கார்யம் ஸுராணாம் க்ரு'தமேததிஷ்டம் பவேததைதம் பரிதம் குதஸ்தத் ।। ௨௩.

'இது என்ன விந்தை? ஒருவன் தனியாக இவ்வளவு பெரிய, ஒப்பில்லாத செயலை செய்து கொண்டிருக்கிறான். இது நமக்கு வேண்டிய காரியம் நிறைவேறியதா? அல்லது வேறு ஏதோ இதனைச் சுற்றி வந்ததா? இது எங்கிருந்து வந்தது?' என்று அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள்.

திவௌகஸாம் சிந்தயதாம் ததா து விநாயகைஃ க்ஷ்மா க்ஷுபிதா பபூவ । சதுர்முகஶ்சாப்ரதிமோ விமாந - மாருஹ்ய கே வாக்யமிதம் ஜகாத ।। ௨௩.

அவ்வாறு தேவர்கள் யோசித்துக் கொண்டிருக்க, வினாயகர்கள் பூமியை அதிரச் செய்தார்கள். அப்போது நான்முகனும், ஒப்பில்லாதவனும், வானில் தன் விமானத்தில் ஏறி, அங்கே இவ்வாறு பேசினான்.

தந்யாஃ ஸ்த தேவாஃ ஸுரநாயகேந த்ரிலோசநேநாத்புதரூபிணா ச । அநுக்ரு'ஹீதாஃ பரமேஶ்வரேண ஸுரத்விஷாம் விக்நக்ரு'தாம் நதௌ ச ।। ௨௩.

தேவர்களே, நீங்கள் பாக்கியசாலிகள்; தேவாதி தேவனும், முக்கண்ணும், அதிசயமான வடிவமுடையவனும், உங்களை அருளால் ஆசீர்வதித்தான். பரமசிவன், தேவர்களுக்கு விரோதமாக வினை செய்யும் தடைகளை நீக்கி, உங்களைப் பாதுகாத்தான்.

இத்யேவமுக்த்வா ப்ரபிதாமஹஸ்தா - நுவாச தேவஸ்த்ரிஶிகாஸ்த்ரபாணிம் । யஸ்தே விபோ வக்த்ரஸமுத்பவஃ ப்ரபு- ர்விநாயகாநாம் பவது த்விமேऽநுகாஃ ।। ௨௩.

இவ்வாறு கூறிய பின்பு, பெரிய பிதாமகரானவர், முக்கணும், திரிசூலம் கொண்ட தேவனை நோக்கி, 'ஓ பிரபு! உன் முகத்திலிருந்து தோன்றியவனே வினாயகர்களுக்குத் தலைவனாக இருக்கட்டும்; மற்றவர்கள் அவனுடைய சேவகராக இருக்கட்டும்' என்றார்.

பவாம்ஸ்ததாऽஸ்யாத்மவரேண சாம்பரே த்வயா சதுர்ஷ்வஸ்து ஶரீரசாரீ । ஆகாஶமேதத் பஹுதா வ்யவஸ்திதம் த்வயா வரேண்யஃ க்ரு'த ஏவ நாந்யஃ ।। ௨௩.

நீயும் உன் சொந்த வரத்தினால், வானில் நான்கு வடிவங்களில் தேவர்களிடையே உலாவலாம்; இந்த அகண்ட ஆகாயம் பலவகையாக உன் மூலம் அமைந்தது; உன்னைப் போல வேறு யாரும் இல்லை.

ப்ரபுர்பவ த்வம் ப்ரதிமாஸ்த்ரபாணிநா இமாநி சாஸ்த்ராணி வராம்ஶ்ச தேஹி । இத்யேவமுக்த்வாऽதிகதே பிதாமஹே த்ரிலோசநஶ்சாத்மபவம் ஜகாத ।। ௨௩.

திரிசூலம் கொண்டவனாக நீ தலைவனாகவும், இந்த ஆயுதங்களையும் வரங்களையும் வழங்கவும் வேண்டும். இவ்வாறு பிதாமகர் விலகிய பின்பு, முக்கண்ணான் தன் மகனிடம் பேசினான்.

விநாயகோ விக்நகரோ கஜாஸ்யோ கணேஶநாமா ச பவஸ்ய புத்ரஃ । ஏதே ச ஸர்வே தவ யாந்து ப்ரு'த்யா விநாயகாஃ க்ரூரத்ரு'ஶஃ ப்ரசண்டாஃ । உச்சுஷ்மதாநாதிவிவ்ரு'த்ததேஹாஃ கார்யேஷு ஸித்திம் ப்ரதிபாதயந்தஃ ।। ௨௩.

நீ வினாயகர், தடைகளை நீக்குவோர், யானை முகமுடையவன், கணேசன், பவனுடைய மகன்; இந்தக் கடுமையான, கொடூரமான கண்களுடைய வினாயகர்கள் எல்லாம் உன் சேவகர்கள்; உலர்ந்த நிவேதனங்களை உண்டு வளர்ந்த உடலுடன், அவர்கள் செயலில் வெற்றியை அளிப்பார்கள்.

பவாம்ஶ்ச தேவேஷு ததா மகேஷு கார்யேஷு சாந்யேஷு மஹாநுபாவாத் । அக்ரேஷு பூஜாம் லபதேऽந்யதா ச விநாஶயிஷ்யஸ்யத கார்யஸித்திம் ।। ௨௩.

தேவர்களிடையே, யாகங்களில் மற்றும் பிற பெரிய செயல்களில், உன் மகிமையால் முதலில் உனக்கு பூஜை செய்யப்படும்; இல்லையெனில், நீ அந்த காரியத்தின் வெற்றியை அழித்து விடுவாய்.