வராஹபுராணம்

ஸ ததா மந்தரோக்தஸ்து ஶம்கரோ த்ருதமாயயௌ । விதிநா ஸோமயா பாணிம் ஜக்ராஹ பரமேஶ்வரஃ ।। ௨௨.

மந்தரன் அழைத்தபடி சங்கரன் விரைவாக வந்து, சடங்கின்படி சோமனை சாட்சி வைத்து பார்வதியின் கையைப் பிடித்தார்.

தத்ரோத்ஸவே பர்வதநாரதௌ த்வௌ ஜகுஶ்ச ஸித்தா நந்ரு'துர்வநஸ்பதீஃ । புஷ்பாண்யநேகாநி விசிக்ஷிபுஃ ஶுபாஃ நநர்துருச்சைஃ ஸுரயோஷிதோ ப்ரு'ஶம் ।। ௨௨.

அந்த விழாவில் பர்வதரும் நாரதரும் பாடினர்; சித்தர்கள் ஆடினர்; மரங்கள் பல நறுமண மலர்களைச் சிதறின; தேவயானைகள் மகிழ்ச்சியுடன் ஆடின.

தஸ்மிந் விவாஹே ஸலிலப்ரவாஹே சதுர்முகோ லோகபரஃ ஸ்வஸம்ஸ்தஃ । உவாச கந்யாம் பவ புத்ரி லோகே நாரீ ப்ரபர்த்தா தவ சாந்யபும்ஸாம் । இத்யேவமுக்த்வா ஸ உமாம் ஸருத்ராம் பிதாமஹஃ ஸ்வம் புரமாஜகாம ।। ௨௨.

அந்த திருமணத்தில், நீர் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, நான்முகன் தியானத்தில் இருந்து, 'மகளே, நீ உலகில் சிறந்த பெண் ஆக வேண்டும்; மற்ற ஆண்களும் உன்னைப் போல மனைவிகளைப் பெற வேண்டும்' என்று கூறி, உமா, ருத்ரருடன் தன் நகரத்திற்கு திரும்பினார்.

ஜாமாதரம் பர்வதராட் ஸுபூஜ்ய விஸர்ஜயாமாஸ விபும் ஸ ஸோமம் । தேவாம்ஶ்ச தைத்யாந் விவிதாந்ரு'ஷீம்ஶ்ச ஸம்பூஜ்ய ஸர்வாந் விவிதைஸ்து வஸ்துபிஃ । விபூஷணைர்வஸ்த்ரவராந்நதாநை - ர்விஸர்ஜயாமாஸ ததாத்ரிமுக்யாந் ।।௨௨.

பாறைமலை அரசன், மருமகனான சோமனை மரியாதையுடன் அனுப்பி வைத்தார். தேவர்கள், அசுரர்கள், பல்வேறு முனிவர்கள் அனைவரையும் அணிகலன், நல்ல vasthiram, சிறந்த உணவு போன்ற பலவகை பொருட்களால் மரியாதை செய்து அனுப்பினார்.

ஸ வீதஶோகோ விரஜோ விஶுத்தஃ ஶுபாநநாம் தேவவராய தத்த்வா । உமாம் மஹாத்மா ஹிமவாநத்ரிராஜஃ பைதாமஹே லோக இவாத்வரே பாத் ।। ௨௨.

துக்கம் தீர்ந்த, தூய மனத்துடன், மகானுபாவி இமவான், நறுமுகம் கொண்ட உமையைத் தேவர்களில் சிறந்தவருக்கு கொடுத்து, உலகுக்குத் தாத்தா யாகத்தில் பிரகாசிப்பதைப் போல ஒளிர்ந்தார்.

இதீரிதேயம் தவ ராஜஸத்தம ப்ரஸூதிரேஷா ந விதுர்யாம் ஸுராஸுராஃ । ஸ்வயம்புதக்ஷாதிராஜஃ த்ரிஜந்மபி- ர்கௌரீவிவாஹோऽபி மயா ஸுகீர்திதஃ ।। ௨௨.

இவ்வாறு, அரசர்களில் சிறந்தவரே, உங்களின் இந்த உயர்ந்த வம்சம் தேவர்களும் அசுரர்களும் அறியாதது. சுயம்புவான தக்ஷன், அந்த இறைவன், மற்றும் கௌரியின் மூன்று பிறப்புகளும், திருமணமும் நன்றாக விவரிக்கப்பட்டது.

ஶ்ரீவராஹ உவாச । ஏவம் ஸா கௌரிநாம்நா து காரணாந்மூர்த்திமாகதா । ஸம்பபூவ யதா ப்ரோக்தம் ப்ரஜாபாலாய ப்ரு'ச்சதே । ரு'ஷிணா மஹதா பூர்வம் தபஸா பாவிதாத்மநா ।। ௨௨.

ஸ்ரீ வராகன் கூறினார்: இவ்விதம், காரணத்தினால் கௌரி என அழைக்கப்படும் அவள் உருவம் எடுத்தாள்; முன்பு ஒரு பெரிய முனிவர் தியானத்தால் மனதைத் தூய்மைப்படுத்தி, உயிர்களைப் பாதுகாக்கும் இறைவனை கேட்டபோது நடந்தது என்று கூறப்பட்டது.

கௌர்யா உத்பத்திரேஷா வை கதிதா பரமர்ஷிணா । விவாஹஶ்ச யதா வ்ரு'த்தஸ்தத்ஸர்வம் கதிதம் தவ ।। ௨௨.

கௌரியின் தோற்றம், அவளது திருமணம் எவ்வாறு நடந்தது—all இவை அந்த பெரிய முனிவர் கூறியபடி உங்களுக்காக விவரிக்கப்பட்டது.

ஏதத்ஸர்வம் து கௌர்யா வை ஸம்பந்நம் து த்ரு'தீயயா । தஸ்யாம் திதௌ த்ரு'தீயாயாம் லவணம் வர்ஜயேந்நரஃ । யஶ்சோபோஷ்யதி நாரீ வா ஸா ஸௌபாக்யம் து விந்ததி ।। ௨௨.

கௌரியைச் சார்ந்த இந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் திருதியை திதியில் நடந்தன; அந்த நாளில் உப்பு தவிர்க்க வேண்டும். ஆண் அல்லது பெண் யார் இந்த விரதத்தை மேற்கொள்வார்களோ, அவர்கள் நல்ல அதிர்ஷ்டத்தைப் பெறுவார்கள்.

துர்பகா யா து நாரீ ஸ்யாத் புருஷஶ்சாதிதுர்பகஃ । ஏதச்ச்ருத்வா த்ரு'தீயாயாம் லவணம் து விவர்ஜயேத் ।। ௨௨.

யாராவது பெண் அதிர்ஷ்டம் இல்லாதவளாக இருந்தால், அல்லது ஆண் மிகுந்த துரதிர்ஷ்டசாலியாக இருந்தால், இதைக் கேட்டு திருதியை திதியில் உப்பைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

ஸர்வகாமாநவாப்நோதி ஸௌபாக்யம் த்ரவ்யஸம்பதம் । ஆரோக்யம் ச ஸதா லோகே காந்திம் புஷ்டிம் ச விந்ததி ।। ௨௨.

அவ்வாறு செய்தால் எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும்; நல்ல அதிர்ஷ்டம், செல்வம், எப்போதும் ஆரோக்கியம், அழகு, வளம் ஆகியவை கிடைக்கும்.

ப்ரஜாபால உவாச । கதம் கணபதேர்ஜந்ம மூர்திமந்தம் ச ஸத்தம । ஏதந்மே ஸம்ஶயம் சிந்தி த்ரு'திகஷ்டம் வ்யவஸ்திதம் ।। ௨௩.

பிரஜாபாலன் கேட்டான்: அருமைமிகு ஒருவனே, கணபதி எவ்வாறு உருவுடன் பிறந்தான்? இந்த என் மனதில் உறுதியாய் பதிந்துள்ள சந்தேகத்தை நீ தயவுசெய்து தீர்த்து வையாய்.

மஹாதபா உவாச । பூர்வம் தேவகணாஃ ஸர்வே ரு'ஷயஶ்ச தபோதநாஃ । கார்யாரம்பம் ததா சக்ருஃ ஸித்யந்தே ச ந ஸம்ஶயஃ ।। ௨௩.

மகா தவசு பதிலளித்தான்: முன்பு எல்லா தேவர்கள் மற்றும் தவத்தில் சிறந்த முனிவர்கள் பல காரியங்களைத் தொடங்கினர்; அவர்கள் முயற்சிகள் நிச்சயமாக வெற்றி பெற்றன.

ஸந்மார்கவர்திஷு யதா ஸித்த்யந்தே விக்நதஃ க்ரியாஃ । அஸத்காரிஷு ஸர்வேஷு தத்வதேவமவிக்நதஃ ।। ௨௩.

நல்ல வழியில் நடப்போரின் செயல்கள் தடையின்றி நிறைவேறும்; அதுபோல் தவறான காரியங்களில் எல்லாம் தடைகள் தவிர முடியாது.

ததோ தேவாஃ ஸபிதரஶ்சிந்தயாமாஸுரோஜஸா । அஸத்கார்யேஷு விக்நார்தம் ஸர்வ ஏவாப்யமந்த்ரயந் ।। ௨௩.

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் அனைவரும், தவறான காரியங்களில் தடைகள் ஏற்பட வேண்டும் என்று மனதில் ஆழமாக எண்ணி, ஒன்றாக அதற்காக விருப்பம் தெரிவித்தனர்.

ததஸ்தேஷாம் ததா மந்த்ரம் குர்வதஸ்த்ரிதிவௌகஸாம் । பபூவ புத்திர்கமநே ருத்ரம் ப்ரதி மஹாமதிம் ।। ௨௩.

அந்த விண்ணவர்களுக்குள் அந்த சமயத்தில், அவர்கள் அந்த மந்திரத்தைச் செய்தபோது, மகா புத்திசாலியான ருத்ரனை அணுக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது.

தே தத்ர ருத்ரமாகம்ய கைலாஸநிலயம் குரும் । ஊசுஃ ஸவிநயம் ஸர்வே ப்ரணிபாதபுரஃஸரம் ।। ௨௩.

அவர்கள் எல்லோரும் அங்கு கயிலாயத்தில் வாழும் குருவான ருத்ரனை அடைந்து, பணிவுடன் தலை வணங்கி மரியாதையோடு கேட்டனர்.

தேவா ஊசுஃ । தேவதேவ மஹாதேவ ஶூலபாணே த்ரிலோசந । விக்நார்தமவிஶிஷ்டாநாமுத்பாதயிதுமர்ஹஸி ।। ௨௩.

தேவர்கள் கூறினர்: தேவர்களின் தேவனே, மாபெரும் தேவனே, சூலம் ஏந்தியவனே, மூன்று கண்களையுடையவனே, நல்லொழுக்கமில்லாதவர்களுக்கு நீ தடைகள் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

ஏவமுக்தரஸ்ததா தேவைர்பவஃ பரமயா முதா । உமாம் நிரீக்ஷயாமாஸ சக்ஷுஷாऽநிமிஷேண ஹ ।। ௨௩.

இவ்வாறு தேவர்கள் கேட்டபோது, பவனுக்கு பேரானந்தம் பொங்க, அவர் உமையை கண் இமைக்காமல் ஆழமாக நோக்கினார்.

தேவாநாம் ஸந்நிதௌ தஸ்ய பஶ்யதோமாம் மஹாத்மநஃ । சிந்தாऽபூத் வ்யோம்நி மூர்திப்யோ த்ரு'ஶ்யதே கேந ஹேதுநா ।। ௨௩.

அந்த மகாத்மா உமையை நோக்கிக்கொண்டிருக்க, தேவர்கள் முன்னிலையில், 'விண்ணில் உருவங்கள் எப்படி தோன்றுகின்றன?' என்ற எண்ணம் அவருக்கு வந்தது.

ப்ரு'திவ்யா வித்யதே மூர்த்திரபாம் மூர்த்திஸ்ததைவ ச । தேஜஸஃ ஶ்வஸநஸ்யாபி மூர்த்திரேஷா து த்ரு'ஶ்யதே । ஆகாஶம் ச கதம் நேதி மத்வா தேவோ ஜஹாஸ ச ।। ௨௩.

பூமியில் உருவம் இருக்கிறது; நீரிலும் அதுபோல் உருவம் உள்ளது; தீயிலும் காற்றிலும் உருவம் தெரிகிறது. ஆனால் விண்ணுக்கு உருவம் இல்லை என்று எப்படி சொல்கிறார்கள் என்று கடவுள் சிந்தித்து சிரித்தார்.

ஜ்ஞாநஶக்திமுமாம் த்ரு'ஷ்ட்வா யத் த்ரு'ஷ்டம் வ்யோம்நி ஶம்புநா । யச்சோக்தம் ப்ரஹ்மணா பூர்வம் ஶரீரம் து ஶரீரிணாம் ।। ௨௩.

அறிவும் சக்தியும் நிறைந்த உமையை பார்த்து, சம்பு விண்ணில் கண்டதை, முன்பு பிரம்மா கூறியது போல, உடல் என்பது உயிருள்ளவர்களுக்கு என்று நினைத்தார்.

யச்சாபி ஹஸிதம் தேந தேவேந பரமேஷ்டிநா । ஏதத்கார்யசதுஷ்கேண ப்ரு'திவ்யாதிசதுர்ஷ்வபி ।। ௨௩.

அந்த பரமேஷ்வரனின் சிரிப்பும், அவர் முன்பு சொன்னதும், இந்த நான்கு காரணங்களும் பூமி முதலான நான்கு பொருள்களுக்கே உரியது.

மூர்த்திமாநதிதேஜஸ்வீ ஹஸதஃ பரமேஷ்டிநஃ । ப்ரதீப்தாஸ்யோ மஹாதீப்தஃ குமாரோ பாஸயந் திஶஃ । பரமேஷ்டிகுணைர்யுக்தஃ ஸாக்ஷாத் ருத்ர இவாபரஃ ।। ௨௩.

அந்த பரமேஷ்டியின் சிரிப்பிலிருந்து, மிகுந்த ஒளியுடன், முகம் ஜ்வலிப்பவனாக, எல்லா திசைகளையும் பிரகாசமாக்கும் ஒரு சிறுவன் தோன்றினான்; அவன் பரமேஷ்டியின் குணங்களை உடையவன், ருத்ரன் போலவே தோன்றினான்.

உத்பந்நமாத்ரோ தேவாநாம் யோஷிதஃ ஸப்ரமோஹயந் । காந்த்யா தீப்த்யா ததா மூர்த்யா ரூபேண ச மஹாத்மவாந் ।। ௨௩.

அவன் பிறந்தவுடன், அவன் ஒளி, அழகு, உருவம் மற்றும் பிரகாசத்தால் தேவியர் அனைவரும் மயங்கி விட்டனர்; அவன் பெரிய ஆன்மாவை உடையவன்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமம் ரூபம் குமாரஸ்ய மஹாத்மநஃ । உமாऽநிமேஷநேத்ராப்யாம் தமபஶ்யத பாமிநீ ।। ௨௩.

அந்த மகாத்மாவின் உயர்ந்த உருவத்தை பார்த்து, உமா, தனது இமைப்பற்ற கண்களால் அவனை பார்த்தாள்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா குபிதோ தேவஃ ஸ்த்ரீபாவம் சஞ்சலம் ததா । மத்வா குமாரரூபம் து ஶோபநம் மோஹநம் த்ரு'ஶாம் । ததஃ ஶஶாப தம் தேவஃ ஸ்த்ரீஶங்காம் பரமேஶ்வரஃ ।। ௨௩.

அவனைப் பார்த்ததும், கடவுள் கோபமடைந்து, பெண்களின் மனம் எளிதில் மாறும் என்றும், அந்த சிறுவனின் அழகும் கவர்ச்சியும் நினைத்து, அவனைப் பெண்கள் பற்றி சந்தேகமுண்டாகும் வகையில் சபித்தார்.

குமார கஜவக்த்ரஸ்த்வம் ப்ரலம்பஜடரஸ்ததா । பவிஷ்யஸி ததா ஸர்பைருபவீதகதிர்த்ருவம் । ஏவம் ஶஶாப தம் தேவஸ்தீவ்ரகோபஸமந்விதஃ ।। ௨௩.

சிறுவனே, நீ யானை முகத்தையும், பெரும் வயிறும் உடையவனாக இருப்பாய்; நிச்சயமாக பாம்புகளை புனலாகவும், அரைமடலாகவும் அணிவாய். இப்படிச் கடும் கோபத்துடன் கடவுள் அவனை சபித்தார்.

அர்த்தகோட்யா ச ரோமாணாமாத்மநோऽங்கே த்ரிலோசநஃ । கூபகாஸ்வேதஸலிலபூர்ணஶூலதரஸ்ததா । துந்வந் ஶரீரமுத்தாய ததோ தேவோ ருஷாந்விதஃ ।। ௨௩.

மூன்று கண்களையுடைய, சூலம் ஏந்தும் இறைவன், தன் உடலில் அரை கோடி முடிகள், துளைகள் வியர்வை நீரால் நிரம்பியவாறு, உடலைக் குலுக்கி, கோபத்துடன் எழுந்தார்.