வராஹபுராணம்

தத்ர காலேந மஹதா க்ஷபயந்தீ கலேவரம் । ஸ்வஶரீராக்நிநா தக்தா ததஃ ஶைலஸுதாऽபவத் ।। ௨௨.

அங்கே, நீண்ட நாட்கள் கடும் தவம் செய்து, தன் உடலை சுருக்கி, தன் உடலின் தீயால் எரிந்தவள், பின்னர் அந்த மலையின் மகளாகப் பிறந்தாள்.

உமா நாமேதி மஹதீ க்ரு'ஷ்ணா சேத்யபிதாநதஃ । லப்த்வா து ஶோபநாம் மூர்திம் ஹிமவந்தக்ரு'ஹே ஶுபா ।। ௨௨.

அவள் உமா, கிருஷ்ணா என்ற பெரிய பெயர்களால் புகழ்பெற்று, ஹிமவந்தின் இல்லத்தில் அழகிய உருவத்துடன், மங்களமாக இருந்தாள்.

புநஸ்தபஶ்சகாரோக்ரம் தேவம் ஸ்ம்ரு'த்வா த்ரிலோசநம் । அஸாவேவ பதிர்மஹ்யமித்யுக்த்வா தபஸி ஸ்திதா ।। ௨௨.

மீண்டும் கடும் தவம் செய்து, மூன்று கண்கள் உடைய தேவனை நினைத்து, 'அவரே எனக்கு கணவர்' என்று உறுதியாகக் கூறி, தவத்தில் நிலைத்தாள்.

குர்வந்த்யா தத் தபஶ்சோக்ரம் ஹிமவந்தே மஹாகிரௌ । காலேந மஹதா தேவஸ்தபஸாராதிதஸ்தயா ।। ௨௨.

அவள் ஹிமவந்த் என்ற பெரிய மலையில் அந்த கடும் தவத்தை செய்தபோது, நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, அவளது தவத்தால் தேவன் திருப்தியடைந்தார்.

ஆஜகாமாஶ்ரமம் தஸ்யா விப்ரோ பூத்வா மஹேஶ்வரஃ । வ்ரு'த்தஃ ஶிதிலஸர்வாங்கஃ ஸ்கலம்ஶ்சைவ பதே பதே ।। ௨௨.

மகேஷ்வரன் ஒரு முதிய பிராமணராக அவளது ஆசிரமத்திற்கு வந்து, வயதால் உடல் தளர்ந்து, ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறினார்.

க்ரு'ச்ச்ராத் தஸ்யாஃ ஸமீபம் து ஆகத்ய த்விஜஸத்தமஃ । புபுக்ஷிதோऽஸ்மி மே தேஹி பத்ரே போஜ்யம் த்விஜஸ்ய து ।। ௨௨.

அந்த உயர்ந்த பிராமணர் அவளிடம் மிகுந்த சிரமத்துடன் வந்து, 'அம்மை, எனக்கு பசிக்கிறது; பிராமணருக்கேற்ற உணவு கொடு' என்று கேட்டார்.

ஏவமுக்தா ததா கந்யா உமா ஶைலஸுதா ஶுபா । உவாச ப்ராஹ்மணம் போஜ்யம் தத்மி விப்ர பலாதிகம் । குரு ஸ்நாநம் த்ருதம் விப்ர புஞ்ஜஸ்வாந்நம் யத்ரு'ச்சயா ।। ௨௨.

அப்போது, உமா என்ற மங்களமான மலையின்மகள், 'பிராமணரே, பழங்கள் முதலானவை உனக்கு தருகிறேன்; விரைவாக நீராடி, பிறகு விரும்பியதை உண்டு கொள்ளவும்' என்று சொன்னாள்.

ஏவமுக்தஸ்ததா விப்ரஸ்தஸ்ய பார்ஶ்வே மஹாநதீம் । கங்காம் ஜகாம ஸ்நாநார்தீ ஸ்நாநம் கர்த்துமவாதரத் ।। ௨௨.

அவள் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த பிராமணர் அருகிலிருந்த பெரிய நதியான கங்கையை நோக்கி, நீராட விரும்பி, அதில் இறங்கினார்.

ஸ்நாநம் து குர்வதா தேந ருத்ரேண த்விஜரூபிணா । பூத்வா மாயாமயம் பீமம் மகரம் பயதர்ஶநம் । க்ராஹிதஸ்து ததா விப்ரஸ்தேந துஷ்டேந மத்குநா ।। ௨௨.

அந்த ருத்ரன் பிராமண உருவில் நீராடும் போது, பயங்கரமான, மாயையான மகரமாக மாறி, தன் சக்தியால் அந்த பிராமணனைப் பிடித்தான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரு'தமதாத்மாநம் மகரேண பலீயஸா । வ்ரு'த்தமாத்மாநமந்யம் தாம் தர்ஶயந் வாக்யமப்ரவீத் ।। ௨௨.

அந்த வலிமையான மகரம் தன்னைப் பிடித்ததை பார்த்து, மற்றொரு முதிய உருவத்தை அவளுக்குக் காட்டி, அவளிடம் பேசத் தொடங்கினான்.

அப்ரஹ்மண்யம் கதம் கந்யே தாவஸ்வாநய மாம் ருஷஃ । யாவந்நாயாதி விக்ரு'திம் தாவந்மாம் த்ராதுமர்ஹஸி ।। ௨௨.

'கன்னியே, நான் இனி பிராமணன் இல்லை; விரைவாக ஓடி வந்து என்னை மீட்டு விடு; இன்னும் துன்பம் வருவதற்கு முன் என்னை காப்பாற்ற வேண்டும்' என்று கூறினான்.

ஏவமுக்தா ததா கந்யா சிந்தயாமாஸ பார்வதீ । பித்ரு'பாவேந ஶைலேந்த்ரம் பர்த்ரு'பாவேந ஶம்கரம் । ஸ்ப்ரு'ஶாமி தபஸா பூதா கதம் விப்ரம் ஸ்ப்ரு'ஶாம்யஹம் ।। ௨௨.

இவ்வாறு கேட்டபோது, பார்வதி என்னும் அந்த பெண், 'ஹிமவந்த் என் தந்தை, சங்கரன் என் கணவர்; தவத்தால் தூயவளாக நான் பிராமணனை எப்படி தொடுவேன்?' என்று சிந்தித்தாள்.

யத்யேநம் நாபகர்ஷாமி மகரேண ஜலே த்ரு'தம் । ததாநீம் ப்ரஹ்மவத்யா மே பவதீதி ந ஸம்ஶயஃ ।। ௨௨.

'அந்த மகரத்தால் நீரில் பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவரை நான் இழுத்து வெளியேற்றவில்லை என்றால், பிராமணனை கொன்ற பாவம் எனக்கு வந்து விடும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை' என்று எண்ணினாள்.

அந்யவ்யதிக்ரமே தர்மமபநேதும் ச ஶக்யதே । ப்ரஹ்மவத்யா புநர்நைவமேவமுக்தவா கதா த்வரம் ।। ௨௨.

'மற்ற தவறுகளில் பாவத்தை போக்க வழி உண்டு; ஆனால் பிராமணனை கொன்ற பாவத்திற்கு பரிகாரம் இல்லை' என்று கூறி, அவள் விரைவாக சென்றாள்.

ஸா கத்வா த்வரிதம் பீருர்க்ரு'ஹீத்வா பாணிநா த்விஜம் । சகர்ஷாந்தர்ஜலாத் தாவத் ஸ்வயம் பூதபதிர்ஹரஃ ।। ௨௨.

பயந்தும் அவள் விரைவாக சென்று, தன் கையால் அந்த பிராமணனைப் பிடித்து, நீரிலிருந்து இழுத்தாள்; அப்பொழுது உயிர்களின் ஆண்டவன் ஹரன் தன் உண்மையான உருவத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

யமாராத்ய தபஶ்சர்த்துமாரப்தம் ஶைலபுத்ராயா । ஸ ஏவ பகவாந் ருத்ரஸ்தஸ்யாஃ பாணௌ விலம்பத ।। ௨௨.

மலைமகளான பார்வதி தவம் செய்து வழிபட்ட அந்த பரம சிவபெருமான், இப்போது அவளது கையைப் பிடித்து நிற்கிறார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா லஜ்ஜிதா தேவீ பூர்வத்யாகமநுஸ்மரந் । ந கிம்சிதுத்தரம் ஸுப்ரூர்வததி ஸ்ம ஸுலஜ்ஜிதா ।। ௨௨.

அவரை பார்த்ததும், தேவியார் முன்பு தானே விட்டுவந்ததை நினைத்து வெட்கமடைந்து, அழகான புருவங்களுடன், மிகுந்த நாணத்தால் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை.

தூஷ்ணீம்பூதாம் து தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா கௌரீம் ருத்ரோ ஹஸந்நிவ । பாணௌ க்ரு'ஹீத்வா மாம் பத்ரே கதம் த்யக்துமிஹார்ஹஸி ।। ௨௨.

கௌரி அமைதியாக நிற்பதைப் பார்த்த சிவபெருமான், சிரிப்பதுபோல் அவளது கையைப் பிடித்து, "அன்பே, இங்கே என்னை விட்டுவிட்டு நீ போக முடியுமா?" என்று கேட்டார்.

மத்பாணிக்ரஹணம் பத்ரே வ்ரு'தா யதி கரிஷ்யஸி । ததாநீம் ப்ரஹ்மணஃ புத்ர்யாமாஹாரார்தம் ப்ரவீம்யஹம் ।। ௨௨.

"அன்பே, என் கையை வீணாகப் பிடிக்க நினைத்தால், அப்போது நான் பிரம்மாவின் மகளிடம் திருமணத்திற்காகச் சொல்வேன்," என்றார்.

ந பவேத் பரிஹாஸோऽயமுக்தா தேவீ பராபரா । லஜ்ஜமாநா ததா வாக்யம் வததி ஸ்மிதபூர்வகம் ।। ௨௨.

இதில் விளையாட்டாக எதுவும் இருக்கக் கூடாது என்று அந்த உயர்ந்த தேவியார் நாணத்துடன், சிறிது சிரிப்புடன் இப்படிச் சொன்னாள்.

தேவதேவ த்ரிலோகேஶ த்வதர்தோऽயம் ஸமுத்யமஃ । ப்ராக்ஜந்மாராதிதோ பர்த்தா பவாந் தேவோ மஹேஶ்வரஃ ।। ௨௨.

"தேவாதி தேவனே, மூவுலகுக்கும் ஆண்டவரே, இந்த முயற்சி எல்லாம் உன்னைக்காகத்தான். முன் பிறப்பில் உன்னை என் கணவராக வழிபட்டேன், மகேசுவரனே."

இதாநீம் மே பவாந் தேவஃ பதிர்நாந்யோ பவிஷ்யதி । கிந்து ஸ்வாமீ பிதா மஹ்யம் ஶைலேந்த்ரோ மே வ்ரஜாமி தம் । அநுஜ்ஞாப்ய விதாநேந ததஃ பாணிம் க்ரு'ஹீஷ்யஸி ।। ௨௨.

"இப்போது நீயே என் கணவராக இருப்பாய், வேறு யாரும் இல்லை. ஆனாலும், என் தந்தை மலைமன்னர் எனக்கு ஆண்டவர்; அவரிடம் சென்று, அவருடைய அனுமதியுடன் வழக்கப்படி நீ என் கையைப் பெறலாம்."

ஏவமுக்த்வா ததா தேவீ பிதரம் ப்ரதி பாமிநீ । க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடா பூத்வா ஹிமவந்தமுவாச ஹ ।। ௨௨.

இவ்வாறு கூறி, அந்த ஒளிவீசும் தேவியார், கைகளை கூப்பி, தந்தை ஹிமவந்தரிடம் சென்றாள்.

அதோऽந்யஜந்மபர்த்தா மே ருத்ரோ தக்ஷமகாந்தகஃ । இதாநீம் தபஸா ஸைவ த்யாதோऽபூத் கதிபாவநஃ ।। ௨௨.

"முன் பிறப்பில் எனது கணவராக இருந்தவர், தக்ஷயாக்ஞையை அழித்த ருத்ரன். இப்போது தவம் செய்து, என் மனதில் அவரையே குறியாக வைத்து தியானித்தேன்."

ஸ ச விஶ்வபதிர்பூத்வா ப்ராஹ்மணோ மே தபோவநம் । ஆகத்ய போஜநார்தாய யாசயாமாஸ ஶம்கரஃ । மயா ஸ்நாதும் வ்ரஜஸ்வேதி சோதிதோ ஜாஹ்நவீம் கதஃ ।। ௨௨.

"அந்த உலகை ஆண்டவர் ஒரு பிராமணராக வந்து, என் தவமிடத்தில் உணவு கேட்க வந்தார். நான் அவரிடம் நீராடச் செல் என்றதும், அவர் ஜானவீ நதிக்குச் சென்றார்."

தத்ராஸௌ வ்ரு'த்தகாயேந த்விஜரூபேண ஶம்கரஃ । மகரேண த்ரு'தஸ்தூர்ணம் அப்ரஹஹ்மண்யமுவாச ஹ ।। ௨௨.

அங்கு, வயதான பிராமணன் வடிவில் இருந்த சங்கரன், ஒரு முதலைவால் விரைவாகப் பிடிக்கப்பட்டு, பிராமணனுக்கே ஒப்பாத வார்த்தைகள் கூறினார்.

ப்ரஹ்மஹத்யாபயாத் தாத மயா பாணௌ த்ரு'தஸ்ததஃ । த்ரு'தமாத்ரஃ ஸ்வகம் தேஹம் தர்ஶயாமாஸ ஶம்கரஃ ।। ௨௨.

"பிராமணனை கொன்ற பாவம் வருமோ என்று பயந்து, அப்பொழுது நான் அவன் கையைப் பிடித்தேன்; உடனே சங்கரன் தன் உண்மையான உருவத்தை காட்டினார்."

ததோ மாமப்ரவீத் தேவஃ பாணிக்ரஹணமாகதாம் । பவதீ தேவி மா கிம்சித் விசாரய தபோதநே ।। ௨௨.

பின்னர் அந்த தேவன், என் கையைப் பெற வந்த எனக்குச் சொன்னார்: "தவமுள்ள தேவியே, எதிலும் தயங்காதே."

ஏவமுக்தா த்வஹம் தேந ஶம்கரேண மஹாத்மநா । ததநுஜ்ஞாப்ய தேவேஶம் பவந்தம் ப்ரஷ்டுமாகதா । இதாநீம் யத் க்ஷமம் கார்யம் தச்சீக்ரம் ஸம்விதீயதாம் ।। ௨௨.

"அவ்வாறு அந்த மகாத்மா சங்கரனால் சொல்லப்பட்டு, உங்களிடம் அனுமதி கேட்க வந்தேன், தேவாதிபதியே. இப்போது எது சரியோ, அதை விரைவில் செய்யுங்கள்."