வராஹபுராணம்

த்ருவம் பாஶுபதிர்தேவ த்வம் லோகே க்யாதிமேஸ்யதி । அயம் ச தேவஸ்த்வந்நாம்நா லோகே க்யாதிம் கமிஷ்யதி । ஆராத்யஶ்ச ஸமஸ்தாநாம் தேவாதீநாம் கமிஷ்யஸி ।। ௨௧.

நிச்சயமாக, பசுபதி என்ற பெயர் உலகில் புகழ்பெறும்; இந்த தேவனும் உன் பெயரால் உலகில் அறியப்படுவான்; நீ எல்லா தேவர்களாலும் மற்றவர்களாலும் வழிபடப்படுவாய்.

ஏவமுக்த்வா ததா ப்ரஹ்மா தக்ஷம் ப்ரோவாச புத்திமாந் । கௌரீம் ப்ரயச்ச ருத்ராய பூர்வமேவோபபாதிதாம் ।। ௨௧.

இவ்வாறு கூறியபின், புத்திசாலியான பிரம்மா தக்ஷனை நோக்கி: முன்பே தயார் செய்த கௌரியை ருத்ரனுக்கு அளி என்று சொன்னான்.

ஏவமுக்த்வா ததா தக்ஷஸ்தாம் கந்யாம் ப்ரஹ்மஸந்நிதௌ । ததௌ ருத்ராய மஹதே கௌரீம் பரமஶோபநாம் ।। ௨௧.

அப்போது தக்ஷன், பிரம்மாவின் முன்னிலையில், அந்த அழகிய கௌரியை மகா ருத்ரனுக்கு வழங்கினான்.

ஸ தாம் ஜக்ராஹ விதிவத் ருத்ரஃ பரமஶோபநாம் । தக்ஷஸ்ய ச ப்ரியம் குர்வந் பஹுமாநபுரஃஸரம் ।। ௨௧.

ருத்ரன், தக்ஷனின் விருப்பத்தை மதித்து, முறையான முறையில் அந்த அழகிய கௌரியை ஏற்றுக்கொண்டான்.

க்ரு'ஹீதாயாம் து கந்யாயாம் தாக்ஷாயண்யாம் பிதாமஹஃ । ததௌ ருத்ரஸ்ய நிலயம் கைலாஸம் ஸுரஸந்நிதௌ ।। ௨௧.

தக்ஷனின் மகளான அந்த பெண்ணை ஏற்றுக்கொண்டபின், பிதாமகன் தேவர்களின் முன்னிலையில் ருத்ரனுக்கு கைலாசம் எனும் இல்லத்தை வழங்கினார்.

ருத்ரோऽபி ப்ரயயௌ பூதைஃ ஸமம் கைலாஸபர்வதம் । தேவாஶ்சாபி யதாஸ்தாநம் ஸ்வம் ஸ்வம் ஜக்முர்முதாந்விதாஃ । ப்ரஹ்மாऽபி தக்ஷஸஹிதஃ ப்ராஜாபத்யம் புரம் யயௌ ।। ௨௧.

ருத்ரன் தன் கூட்டத்தாருடன் கைலாசமலைக்கு சென்றான்; மற்ற தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் தலங்களுக்கு திரும்பினர்; பிரம்மா தக்ஷனுடன் பிரஜாபதிகளின் நகரத்திற்கு சென்றார்.

மஹாதபா உவாச । தஸ்மிந் நிவஸதஸ்தஸ்ய ருத்ரஸ்ய பரமேஷ்டிநஃ । சுகோப கௌரீ தேவஸ்ய பிதுர்வைரமநுஸ்மரந் ।। ௨௨.

மகாதபா சொன்னார்: பரமேஷ்டி ருத்ரன் அங்கு வாழ்ந்தபோது, கௌரி தன் தந்தை தேவனுக்கு வைத்திருந்த விரோதத்தை நினைத்து கோபமடைந்தாள்.

சிந்தயாமாஸ தக்ஷஸ்ய அநேநாபக்ரு'தம் புரா । யஜ்ஞோ வித்வம்ஸிதோ யஸ்மாத் தஸ்மாச்சாந்யாம் தநூமஹம் ।। ௨௨.

தக்ஷன் என்னை முன்பு இழிவுபடுத்தி, என் யாகத்தை அழித்ததை நினைத்து, 'இதனால் நான் வேறு ஒரு உடலை எடுப்பேன்' என்று அவள் எண்ணினாள்.

ஆராத்ய தபஸா தஸ்ய க்ரு'ஹே பூத்வா வ்ரஜாம்யஹம் । கதம் கச்சாமி பிதரம் தக்ஷம் க்ஷபிதபாந்தவம் ।। ௨௨.

தவம் செய்து, அவன் வீட்டில் பிறப்பேன் என்று தீர்மானித்தாள்; ஆனால், குடும்பம் அழிந்த தக்ஷனை நான் எப்படி செல்ல முடியும் என்று சிந்தித்தாள்.

பவபத்நீ ச துஹிதா ஏவம் ஸம்சிந்த்ய ஸுந்தரீ । ஜகாம தபஸே ஶைலம் ஹிமவந்தம் மஹாகிரிம் ।। ௨௨.

இவ்வாறு யோசித்த பவனின் அழகிய மகள், தவம் செய்யும் எண்ணத்துடன், பெரிய மலையான ஹிமவந்தை அடைந்தாள்.

தத்ர காலேந மஹதா க்ஷபயந்தீ கலேவரம் । ஸ்வஶரீராக்நிநா தக்தா ததஃ ஶைலஸுதாऽபவத் ।। ௨௨.

அங்கே, நீண்ட நாட்கள் கடும் தவம் செய்து, தன் உடலை சுருக்கி, தன் உடலின் தீயால் எரிந்தவள், பின்னர் அந்த மலையின் மகளாகப் பிறந்தாள்.

உமா நாமேதி மஹதீ க்ரு'ஷ்ணா சேத்யபிதாநதஃ । லப்த்வா து ஶோபநாம் மூர்திம் ஹிமவந்தக்ரு'ஹே ஶுபா ।। ௨௨.

அவள் உமா, கிருஷ்ணா என்ற பெரிய பெயர்களால் புகழ்பெற்று, ஹிமவந்தின் இல்லத்தில் அழகிய உருவத்துடன், மங்களமாக இருந்தாள்.

புநஸ்தபஶ்சகாரோக்ரம் தேவம் ஸ்ம்ரு'த்வா த்ரிலோசநம் । அஸாவேவ பதிர்மஹ்யமித்யுக்த்வா தபஸி ஸ்திதா ।। ௨௨.

மீண்டும் கடும் தவம் செய்து, மூன்று கண்கள் உடைய தேவனை நினைத்து, 'அவரே எனக்கு கணவர்' என்று உறுதியாகக் கூறி, தவத்தில் நிலைத்தாள்.

குர்வந்த்யா தத் தபஶ்சோக்ரம் ஹிமவந்தே மஹாகிரௌ । காலேந மஹதா தேவஸ்தபஸாராதிதஸ்தயா ।। ௨௨.

அவள் ஹிமவந்த் என்ற பெரிய மலையில் அந்த கடும் தவத்தை செய்தபோது, நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, அவளது தவத்தால் தேவன் திருப்தியடைந்தார்.

ஆஜகாமாஶ்ரமம் தஸ்யா விப்ரோ பூத்வா மஹேஶ்வரஃ । வ்ரு'த்தஃ ஶிதிலஸர்வாங்கஃ ஸ்கலம்ஶ்சைவ பதே பதே ।। ௨௨.

மகேஷ்வரன் ஒரு முதிய பிராமணராக அவளது ஆசிரமத்திற்கு வந்து, வயதால் உடல் தளர்ந்து, ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறினார்.

க்ரு'ச்ச்ராத் தஸ்யாஃ ஸமீபம் து ஆகத்ய த்விஜஸத்தமஃ । புபுக்ஷிதோऽஸ்மி மே தேஹி பத்ரே போஜ்யம் த்விஜஸ்ய து ।। ௨௨.

அந்த உயர்ந்த பிராமணர் அவளிடம் மிகுந்த சிரமத்துடன் வந்து, 'அம்மை, எனக்கு பசிக்கிறது; பிராமணருக்கேற்ற உணவு கொடு' என்று கேட்டார்.

ஏவமுக்தா ததா கந்யா உமா ஶைலஸுதா ஶுபா । உவாச ப்ராஹ்மணம் போஜ்யம் தத்மி விப்ர பலாதிகம் । குரு ஸ்நாநம் த்ருதம் விப்ர புஞ்ஜஸ்வாந்நம் யத்ரு'ச்சயா ।। ௨௨.

அப்போது, உமா என்ற மங்களமான மலையின்மகள், 'பிராமணரே, பழங்கள் முதலானவை உனக்கு தருகிறேன்; விரைவாக நீராடி, பிறகு விரும்பியதை உண்டு கொள்ளவும்' என்று சொன்னாள்.

ஏவமுக்தஸ்ததா விப்ரஸ்தஸ்ய பார்ஶ்வே மஹாநதீம் । கங்காம் ஜகாம ஸ்நாநார்தீ ஸ்நாநம் கர்த்துமவாதரத் ।। ௨௨.

அவள் இவ்வாறு கூறியதும், அந்த பிராமணர் அருகிலிருந்த பெரிய நதியான கங்கையை நோக்கி, நீராட விரும்பி, அதில் இறங்கினார்.

ஸ்நாநம் து குர்வதா தேந ருத்ரேண த்விஜரூபிணா । பூத்வா மாயாமயம் பீமம் மகரம் பயதர்ஶநம் । க்ராஹிதஸ்து ததா விப்ரஸ்தேந துஷ்டேந மத்குநா ।। ௨௨.

அந்த ருத்ரன் பிராமண உருவில் நீராடும் போது, பயங்கரமான, மாயையான மகரமாக மாறி, தன் சக்தியால் அந்த பிராமணனைப் பிடித்தான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா த்ரு'தமதாத்மாநம் மகரேண பலீயஸா । வ்ரு'த்தமாத்மாநமந்யம் தாம் தர்ஶயந் வாக்யமப்ரவீத் ।। ௨௨.

அந்த வலிமையான மகரம் தன்னைப் பிடித்ததை பார்த்து, மற்றொரு முதிய உருவத்தை அவளுக்குக் காட்டி, அவளிடம் பேசத் தொடங்கினான்.

அப்ரஹ்மண்யம் கதம் கந்யே தாவஸ்வாநய மாம் ருஷஃ । யாவந்நாயாதி விக்ரு'திம் தாவந்மாம் த்ராதுமர்ஹஸி ।। ௨௨.

'கன்னியே, நான் இனி பிராமணன் இல்லை; விரைவாக ஓடி வந்து என்னை மீட்டு விடு; இன்னும் துன்பம் வருவதற்கு முன் என்னை காப்பாற்ற வேண்டும்' என்று கூறினான்.

ஏவமுக்தா ததா கந்யா சிந்தயாமாஸ பார்வதீ । பித்ரு'பாவேந ஶைலேந்த்ரம் பர்த்ரு'பாவேந ஶம்கரம் । ஸ்ப்ரு'ஶாமி தபஸா பூதா கதம் விப்ரம் ஸ்ப்ரு'ஶாம்யஹம் ।। ௨௨.

இவ்வாறு கேட்டபோது, பார்வதி என்னும் அந்த பெண், 'ஹிமவந்த் என் தந்தை, சங்கரன் என் கணவர்; தவத்தால் தூயவளாக நான் பிராமணனை எப்படி தொடுவேன்?' என்று சிந்தித்தாள்.

யத்யேநம் நாபகர்ஷாமி மகரேண ஜலே த்ரு'தம் । ததாநீம் ப்ரஹ்மவத்யா மே பவதீதி ந ஸம்ஶயஃ ।। ௨௨.

'அந்த மகரத்தால் நீரில் பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவரை நான் இழுத்து வெளியேற்றவில்லை என்றால், பிராமணனை கொன்ற பாவம் எனக்கு வந்து விடும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை' என்று எண்ணினாள்.

அந்யவ்யதிக்ரமே தர்மமபநேதும் ச ஶக்யதே । ப்ரஹ்மவத்யா புநர்நைவமேவமுக்தவா கதா த்வரம் ।। ௨௨.

'மற்ற தவறுகளில் பாவத்தை போக்க வழி உண்டு; ஆனால் பிராமணனை கொன்ற பாவத்திற்கு பரிகாரம் இல்லை' என்று கூறி, அவள் விரைவாக சென்றாள்.

ஸா கத்வா த்வரிதம் பீருர்க்ரு'ஹீத்வா பாணிநா த்விஜம் । சகர்ஷாந்தர்ஜலாத் தாவத் ஸ்வயம் பூதபதிர்ஹரஃ ।। ௨௨.

பயந்தும் அவள் விரைவாக சென்று, தன் கையால் அந்த பிராமணனைப் பிடித்து, நீரிலிருந்து இழுத்தாள்; அப்பொழுது உயிர்களின் ஆண்டவன் ஹரன் தன் உண்மையான உருவத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

யமாராத்ய தபஶ்சர்த்துமாரப்தம் ஶைலபுத்ராயா । ஸ ஏவ பகவாந் ருத்ரஸ்தஸ்யாஃ பாணௌ விலம்பத ।। ௨௨.

மலைமகளான பார்வதி தவம் செய்து வழிபட்ட அந்த பரம சிவபெருமான், இப்போது அவளது கையைப் பிடித்து நிற்கிறார்.

தம் த்ரு'ஷ்ட்வா லஜ்ஜிதா தேவீ பூர்வத்யாகமநுஸ்மரந் । ந கிம்சிதுத்தரம் ஸுப்ரூர்வததி ஸ்ம ஸுலஜ்ஜிதா ।। ௨௨.

அவரை பார்த்ததும், தேவியார் முன்பு தானே விட்டுவந்ததை நினைத்து வெட்கமடைந்து, அழகான புருவங்களுடன், மிகுந்த நாணத்தால் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை.

தூஷ்ணீம்பூதாம் து தாம் த்ரு'ஷ்ட்வா கௌரீம் ருத்ரோ ஹஸந்நிவ । பாணௌ க்ரு'ஹீத்வா மாம் பத்ரே கதம் த்யக்துமிஹார்ஹஸி ।। ௨௨.

கௌரி அமைதியாக நிற்பதைப் பார்த்த சிவபெருமான், சிரிப்பதுபோல் அவளது கையைப் பிடித்து, "அன்பே, இங்கே என்னை விட்டுவிட்டு நீ போக முடியுமா?" என்று கேட்டார்.

மத்பாணிக்ரஹணம் பத்ரே வ்ரு'தா யதி கரிஷ்யஸி । ததாநீம் ப்ரஹ்மணஃ புத்ர்யாமாஹாரார்தம் ப்ரவீம்யஹம் ।। ௨௨.

"அன்பே, என் கையை வீணாகப் பிடிக்க நினைத்தால், அப்போது நான் பிரம்மாவின் மகளிடம் திருமணத்திற்காகச் சொல்வேன்," என்றார்.