வராஹபுராணம்

दंष्ट्राग्रेणोद्धृता गौरुदधिपरिवृता पर्वतैर्निम्नगाभिः साकं मृत्पिण्डवत् प्राग्बृहदुरुवपुषाऽनन्तरूपेण येन। सोऽयं कंसासुरारिर्मुरनरकदशास्यान्तकृत्सर्वसंस्थः कृष्णो विष्णुः सुरेशो नुदतु मम रिपूनादिदेवो वराहः।। १.

தந்தத்தின் முனையில் பூமியை மண் பந்துபோல் எடுத்து, மலைகளாலும் நதிகளாலும் சூழப்பட்டு, பறவைகளின் அரசனால் சுற்றப்பட்டு, அளவில்லாத உருவம் கொண்டவனும், கம்சன், முரன், நரகன், பத்து தலை கொண்ட ராவணனை அழித்தவனும், கிருஷ்ணனும், விஷ்ணுவும், தேவர்களின் அரசனும், முதல் கடவுளும் ஆன வராகன் என் பகைவர்களை அகற்றட்டும்.

सूत उवाच। यस्मिन् काले क्षितिः पूर्वं वराहवपुषा तु सा। उद्धृता विष्णुना भक्त्या पप्रच्छ परमेश्वरम् ।। १.

சூதர் சொன்னார்: முன்பு விஷ்ணு பன்றியுருவம் எடுத்து பூமியை உயர்த்திய போது, அவள் பக்தியுடன் பரம ஈஸ்வரனை கேட்டாள்.

धरण्युवाच। कल्पे कल्पे भवानेव मां समुद्धरते विभो। न चाहं वेद ते मूर्तिं नादिसर्गं च केशव।। १.

பூமி சொன்னாள்: ஒவ்வொரு யுகத்திலும் நீயே என்னை காப்பாற்றுகிறாய், ஆண்டவனே. ஆனாலும் உன் உண்மையான உருவத்தையும், ஆதியையும், நான் அறியவில்லை, கேசவா.

वेदेषु चैव नष्टेषु मत्स्यो भूत्वा रसातलम्। प्रविश्य तानपाकृष्य ब्रह्मणे दत्तवानसि ।। १.

வேதங்கள் அழிந்தபோது, நீ மீனுருவம் எடுத்து, ஆழ்கடலில் சென்று, அவற்றை மீட்டு பிரம்மாவுக்கு கொடுத்தாய்.

अन्यत् सुरासुरमयं त्वं समुद्रस्य मन्थने। धृतवानसि कौर्म्येण मन्दरं मधुसूदन ।। १.

மற்றொரு முறையும், தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் கடலைக் கலக்கும்போது, மதுசூதனா, நீ ஆமை உருவம் எடுத்துக் கொண்டு மந்தர மலைக்கு ஆதரவாக இருந்தாய்.

पुनर्वाराहरूपेण मां गच्छन्तीं रसातलम् । उज्जहारैकदंष्ट्रेण भगवान् वै महार्णवात्।। १.

மீண்டும், வராக உருவம் எடுத்து, நான் பெருங்கடலில் மூழ்கும் போது, பகவான் ஒரே தந்தத்தால் என்னை உயர்த்தினார்.

अन्यद्धिरण्यकशिपुर्वरदानेन दर्पितः। आबाधमानः पृथिवीं स त्वया विनिपातितः । बलिस्तु बद्धो भगवंस्त्वया वामनरूपिणा ।। १.

மற்றொரு முறையில், ஹிரண்யகசிபு வரம் பெற்ற பெருமையால் பூமியைத் துன்புறுத்தினான்; அவனை நீ அழித்தாய். பாலியையும், வாமன உருவம் எடுத்து, நீ கட்டினாய், பகவானே.

पुनर्निःक्षत्रिया देव त्वया चापि पुरा कृता । जामदग्न्येन रामेण त्वया भूत्वाऽसकृत्प्रभो ।। १.

மறுபடியும், ஆண்டவனே, நீ ஜாமதக்னியின் மகன் ராமராக பிறந்து, பூமியில் க்ஷத்திரியர்களை பலமுறை அழித்தாய்.

पुनश्च रावणो रक्षः क्षपितं क्षात्रतेजसा । न च जानाम्यहं देव तव किञ्चिद्विचेष्टितम् ।। १.

மீண்டும், ராவணன் என்ற அரக்கன் உன் க்ஷத்திரிய சக்தியால் அழிக்கப்பட்டான்; ஆனாலும், ஆண்டவனே, உன் செயல்களில் எதையும் நான் அறியவில்லை.

उद्धृत्य मां कथं सृष्टिं सृजसे किं च सा त्वया। सकृद् ध्रियेत कृत्वा च पाल्यते चापि केन च ।। १.

என்னை உயர்த்தியபின், நீ உலகை எவ்வாறு உருவாக்குகிறாய்? அதை யார் காப்பாற்றுகிறார்கள், எவ்வாறு பாதுகாக்கப்படுகிறது?

केन वा सुलभो देव जायसे सततं विभो । कथं च सृष्टेरादिः स्यादवसानं कथं भवेत् ।। १.

ஆண்டவனே, நீ எவரால் எளிதில் எப்போதும் பிறக்கிறாய்? படைப்பின் தொடக்கம் எவ்வாறு, முடிவு எவ்வாறு?

कथं युगस्य गणना संख्याऽस्यानुचतुर्युगम् । के वा विशेषास्तेष्वस्मिन् का वाऽवस्था महेश्वर ।। १.

யுகங்களை எவ்வாறு கணக்கிடுகிறார்கள்? ஒரு சதுர்யுகத்தில் எத்தனை கணக்கு? அவற்றில் என்ன வேறுபாடுகள், ஒவ்வொன்றிலும் நிலைமை என்ன, மகா ஈஸ்வரா?

यज्वानः के च राजानः के च सिद्धिं परां गताः । एतत्सर्वं समासेन कथयस्व प्रसीद मे ।। १.

யாரெல்லாம் யாகம் செய்தார்கள்? யார் அரசர்கள் உயர்ந்த Siddhi-யை அடைந்தார்கள்? இவை எல்லாம் சுருக்கமாக எனக்கு கூறு, தயவு செய்.

इत्युक्तः क्रोडरूपेण जहास परमेश्वरः । हसतस्तस्य कुक्षौ तु जगद्धात्री ददर्श ह १.

இவ்வாறு கேட்டபோது, பன்றி உருவம் கொண்ட பரம ஈஸ்வரன் சிரித்தார்; அவர் சிரித்தபோது, பூமி அவருடைய வயிற்றில் உலகத்தைத் தாங்குபவரை கண்டாள்.

सचन्द्रसूर्यग्रहसप्तलोका- नन्तः स्थितांस्तावदुपात्तधर्मान् । इतीदृशं पश्यति सा समस्तं यावत्क्षितिर्वेपितसर्वगात्रा ।। १.

அவருள் சந்திரன், சூரியன், கிரகங்கள், ஏழு உலகங்கள், தத்தம் கடமைகளை மேற்கொண்டு உள்ளதை பூமி பார்த்தாள்; இதையெல்லாம் கண்டபோது, அவள் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.

उन्मीलितास्यस्तु यदा महात्मा दृष्टो धरण्याऽमलसर्वगात्र्या । तावत्स्वरूपेण चतुर्भुजेन महोदधौ सुप्तमथोऽन्वपश्यत् ।। १.

பெரும் ஆன்மா வாயைத் திறந்தபோது, தூய்மையான பூமி அவரை பார்த்தாள்; பின்னர், நான்கு கரங்களுடன், அவர் பெருங்கடலில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதையும் கண்டாள்.

शेषपर्यङ्कशयने सुप्तं देवं जनार्दनम् । दृष्ट्वा तन्नाभिपङ्कस्थमन्तःस्थं च चतुर्मुखम्। कृताञ्जलिपुटा देवी स्तुतिं धात्री जगाद ह ।। १.

அந்தச் சேஷன் என்ற பாம்பின் படுக்கையில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஜனார்த்தனனைப் பார்த்ததும், அவன் நாபியில் உள்ள தாமரையில் அமர்ந்துள்ள நான்முகனையும் கண்டதும், தேவி இரு கைகளையும் கூப்பி, அந்த உலகின் படைப்பாளியான தாதாவை புகழ்ந்து பாடினாள்.

धरण्युवाच। नमः कमलपत्राक्ष नमस्ते पीतवाससे। नमः सुरारिविध्वंसकारिणे परमात्मने ।। १.

பூமி கூறினாள்: தாமரையின் இதழைப் போன்ற கண்கள் உடையவரே, உமக்கு வணக்கம்; மஞ்சள் vasthiram அணிந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்; தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்; எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியாய ஆன்மாவே, உமக்கு வணக்கம்.

शेषपर्यङ्कशपने धृतवक्षस्थलश्रिये । नमस्ते सर्वदेवेश नमस्ते मोक्षकारिणे ।। १.

சேஷன் என்ற பாம்பின் படுக்கையில் சாய்ந்தபோது மார்பில் ஒளி வீசும் பெருமாளே, உமக்கு வணக்கம்; எல்லா தேவர்களுக்கும் தலைவனே, உமக்கு வணக்கம்; மோக்ஷம் அளிப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.

नमः शार्ङ्गासिचक्राय जन्ममृत्युविवर्जिते। नमो नाभ्युत्थितमहत्कमलासनजन्मने ।। १.

சரங்கம், வாள், சக்கரம் ஏந்தியவரே, பிறப்பு மரணம் இல்லாதவரே, உமக்கு வணக்கம்; உமது நாபியில் இருந்து எழுந்த பெரிய தாமரையில் பிறந்தவரே, உமக்கு வணக்கம்.

नमो विद्रुमरक्तास्यपाणिपल्लवशोभिने । शरणं त्वां प्रसन्नाऽस्मि त्राहि नारीमनागसम् ।। १.

பவழம் போல் சிவந்த உதடுகள், இளமையான கிளை போல் கைகளைக் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; உம்மை அடைக்கலம் புகுகிறேன், தயவால் என்னை காப்பாற்றும் இறைவனே, பெண்கள் மற்றும் பாம்புகளால் ஏற்படும் துன்பங்களிலிருந்து என்னை காப்பாற்றும்.

पूर्णनीलाञ्जनाकारं वाराहं ते जनार्दन। दृष्ट्वा भीताऽस्मि भूयोऽपि जगत् त्वद्देहगोचरम्। इदानीं कुरु मे नाथ दयां त्राहि महाभयात्।। १.

முழு கருஞ்சாம்பல் நிறம் கொண்ட வராக ரூபத்தில் உம்மை பார்த்தபோது, ஜனார்த்தனனே, நான் மீண்டும் பயந்துவிட்டேன்; உமது உடலால் இந்த உலகம் முழுவதும் சூழப்பட்டுள்ளது; இப்போது, என் ஆண்டவரே, எனக்கு தயை காட்டி, பெரிய பயத்திலிருந்து என்னை விடுவிக்கவும்.

केशवः पातु मे पादौ जङ्घे नारायणो मम । माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च ।। १.

கேசவன் என் கால்களை காப்பாற்றட்டும்; நாராயணன் என் தொடைகளை காப்பாற்றட்டும்; மாதவன் என் இடுப்பை காப்பாற்றட்டும்; கோவிந்தன் என் ரகசிய இடத்தையும் காப்பாற்றட்டும்.

नाभिं विष्णुस्तु मे पातु उदरं मधुसूदनः । ऊरुं त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु वामनः ।। १.

விஷ்ணு என் நாபியை காப்பாற்றட்டும்; மதுசூதனன் என் வயிற்றை காப்பாற்றட்டும்; திரிவிக்ரமன் என் தொடைகளை காப்பாற்றட்டும்; வாமனன் என் இதயத்தை காப்பாற்றட்டும்.

श्रीधरः पातु मे कण्ठं हृषीकेशो मुखं मम । पद्मनाभस्तु नयने शिरो दामोदरो मम ।। १.

ஸ்ரீதரன் என் கழுத்தை காப்பாற்றட்டும்; ஹ்ருஷீகேசன் என் வாயை காப்பாற்றட்டும்; பத்மநாபன் என் கண்களை காப்பாற்றட்டும்; தாமோதரன் என் தலையை காப்பாற்றட்டும்.

एवं न्यस्य हरेर्न्यासमामानि जगती तदा । नमस्ते भगवन् विष्णो इत्युक्त्वा विरराम ह ।। १.

இவ்வாறு ஹரியின் பாதுகாப்பு மந்திரங்களைச் செய்து முடித்தபின், பூமி, 'விஷ்ணுவே, உமக்கு வணக்கம்' என்று கூறி அமைதியாக இருந்தாள்.

सूत उवाच । ततस्तुष्टो हरिर्भक्त्या धरण्यात्मशरीरगाम् । मायां प्रकाश्य तेनैव स्थितो वाराहमूर्त्तिना ।। २.

சூதர் சொன்னார்: அப்போது பூமியின் பக்தியால் திருப்தியடைந்த ஹரி, தன் மாயையை வெளிப்படுத்தி, அங்கு வராக ரூபத்தில் நிலைத்திருந்தார்.

जगाद किं ते सुश्रोणि प्रश्नमेनं सुदुर्लभम् । कथयामि पुराणस्य विषयं सर्वशास्त्रतः ।। २.

அவர் பேசினார்: அழகான இடுப்பு உடையவளே, உன் கேள்வி என்ன? இந்தக் கேள்வி மிகவும் அரிதானது; நான் எல்லா சாஸ்திரங்களிலிருந்தும் பெறப்பட்ட புராணத்தின் பொருளை உனக்கு சொல்கிறேன்.