வராஹபுராணம்

பிரமாண்டமான வடிவத்துடன், ப்ரலம்பன் எனும் பாம்பை கழுத்தில் அணிந்திருக்கும், அகில உலகங்களின் அதிபதியான, நீலகண்டனாக விளங்கும் அச்ச்யுதா, பூஷணே! உமக்கு வணக்கம்; எங்களை அருளால் காக்க வேண்டும் என தேவர்கள் வேண்டினர். தக்ஷண யாகத்தை நடத்துபவரே, பகனின் கண்கள் போல் பளிச்சிடும் விழிகளையுடையவரே, இந்த யாகத்தின் முக்கிய பாகத்தை ஏற்று அருள்கூரும்; தேவர்களின் தலைவனே, நீலகண்டா, எங்களை எல்லா நற்குணங்களுடனும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் பிரார்த்தித்தனர். வெண்சந்தனக் குழம்பால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வடிவம் கொண்டவரே, கபாலத்தை ஏந்துபவரே, மூன்று நகரங்களை அழித்தவரே, உமாதேவியின் கணவரே, தாமரைத் தண்டு போல் பிறந்தவரே, எங்களை எல்லா அபாயங்களிலிருந்தும் காத்தருள வேண்டும் என்று அவர்கள் வேண்டினர். உமக்கு உடலில் படைத்தல், வேதங்கள், அவற்றின் அனைத்து அங்கங்கள், அறிவு, மந்திரங்கள் ஆகியவை அனைத்தும் ஒன்றாகக் காணப்படுகின்றன; தேவாதி தேவனே, எங்கள் வணக்கங்கள் உமக்கே. பவா, சர்வா, மகாதேவா, வில் ஏந்துபவரே, ருத்ரா, ஹரா, எங்கள் அனைவரும் உமக்கு வணங்குகிறோம்; உலகுகளின் ஈஸ்வரனே, எங்களை பாதுகாக்க வேண்டும் என்று தேவர்கள் மீண்டும் வேண்டினர். இவ்வாறு தேவர்கள் பெரியாராகிய மகேஸ்வரனைப் புகழ்ந்தபோது, அவர் திருப்தியடைந்து, தேவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்: "பகனின் கண் மீண்டும் கிடைக்கட்டும்; பூஷணின் பற்கள் திரும்பட்டும்; தக்ஷணின் யாகம் முழுமையடையட்டும்; அதிதியின் புதல்வர்கள் தங்கள் நிலையை மீண்டும் பெறட்டும்; உங்கள் மேல் ஏற்பட்ட மிருக சுபாவத்தை நான் நீக்குகிறேன்," என்றார் ருத்ரன். "என்னைப் பார்த்தபோது உங்களிடம் ஏற்பட்ட மிருக சுபாவத்தை நான் அகற்றிவிட்டேன்; இப்போது நீங்கள் அதிலிருந்து விடுபடுவீர்கள். எல்லா அறிவுகளுக்கும் ஆதிபதியாகவும், காலத்துக்கு அப்பாற்பட்டவனாகவும் நான் இருக்கிறேன்; மிருகங்களுக்கு நான் தலைவனாக இருப்பதால், உலகில் எனது பெயர் பசுபதி எனப் பரவப் போகிறது. யார் எனை வழிபடுகிறார்களோ, அவர்களுக்கு பசுபதி தீட்சை கிடைக்கும்," என்றார். இவ்வாறு ருத்ரன் உரைத்ததும், உலகங்களின் முதல்வனான பிரம்மா, அன்போடு சிரித்தவாறு, "ஓ தேவனே, பசுபதி என்ற பெயர் உலகில் புகழ்பெறும்; இந்த தெய்வம் உமது பெயரால் அறியப்படும்; எல்லா தேவர்களும் உமையே வழிபடுவார்கள்," என்று கூறினார். பின்னர் பிரம்மா தக்ஷனிடம், "நீ முன்பே தயாரித்த கௌரியை ருத்ரனுக்கு கொடு," என்று அறிவுறுத்தினார். பிரம்மாவின் முன்னிலையில், தக்ஷன் அந்த அழகிய கன்னியார் கௌரியை மகா ருத்ரனுக்கு வழங்கினார். ருத்ரன் மரியாதையோடு, முறையான முறைப்படி தக்ஷனின் விருப்பப்படி கௌரியை ஏற்றுக்கொண்டார். தக்ஷனின் மகளான அந்த கன்னியை ருத்ரன் ஏற்றுக்கொண்டதும், பிரம்மா, தேவர்களின் முன்னிலையில், ருத்ரனுக்காக கைலாசத்தை வழங்கினார். ருத்ரன் தனது கண்படையுடன் கைலாச மலைக்குச் சென்றார்; தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கள் தலங்களுக்குத் திரும்பினர்; பிரம்மா, தக்ஷனுடன், பிதாமகர்களின் நகரத்திற்கு சென்றார். அப்போது, மகாதபாஸ் கூறுகிறார்: ருத்ரன், பரம ஈஸ்வரனாக கைலாசத்தில் தங்கி இருந்தபோது, கௌரி தன் தந்தை தக்ஷனின் பகையை நினைத்து கோபமடைந்தாள். தக்ஷன் முன்பு தன் மீது செய்த தவறுகளை, யாகத்தை அழித்ததை நினைத்து, "நான் வேறு உருவை எடுப்பேன்," என்று தீர்மானித்தாள். "தவமிருப்பேன்; பிறகு தக்ஷனின் வீட்டில் பிறப்பேன்; ஆனால், யாகம் அழிந்த தந்தை வீட்டிற்கு நான் எவ்வாறு செல்ல முடியும்?" என்று சிந்தித்தாள். இப்படிச் சிந்தித்த கௌரி, பவனின் அழகிய மகள், பெரிய ஹிமவத்பர்வதத்திற்குச் சென்று கடும் தவம் செய்து, தன் உடலை மெலிவாக்கினாள். தன் உடலில் எழுந்த தீயால் எரியப்பட்டவள், அந்த மலைக்குப் புதல்வியாக பிறந்தாள். அந்தப் பெண் உமா, கிருஷ்ணா என்ற பெரிய பெயர்களால் புகழ்பெற்றார்; அழகிய வடிவத்துடன், ஹிமவதின் இல்லத்தில் மங்களமானவளாக இருந்தார். மீண்டும், மூன்று கண்கள் உடைய தேவனை நினைத்து, "அவரே என் கணவர்" என்று உறுதி செய்து, தீவிரமான தவத்தை மேற்கொண்டார். அந்தப் பெரும் ஹிமவத்பர்வதத்தில் நீண்ட காலம் தவம் புரிந்தபோது, அவரது தவத்தால் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்தார். அவர் ஒரு முதிய பிராமண வடிவில், உடல் சோர்வாக, நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறி, உமாவின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தார். "நல்லவளே, நான் பசிக்கிறேன்; பிராமணனுக்குத் தக்க உணவு கொடு," என்று கேட்டார். உமா, "ஓ பிராமணரே, பழங்கள் முதலியவற்றை உங்களுக்கு தருகிறேன்; விரைவில் குளித்து வாருங்கள்; பிறகு விரும்பியதை உண்ணுங்கள்," என்று பதிலளித்தாள். பிராமண வடிவம் கொண்ட ருத்ரன் அருகிலிருந்த பெரிய கங்கை ஆற்றிற்கு குளிக்கச் சென்றார். குளிக்கும்போது, பயங்கரமான, மாயையான ஒரு மகர வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு, தானே தன்னைப் பிடித்தார். அந்த மகரனால் பிடிக்கப்பட்ட தன் வடிவத்தை பார்த்து, உமாவுக்காக இன்னொரு முதிய வடிவத்தில் தோன்றி, "அம்மையே, நான் இனி பிராமணன் இல்லை; விரைவில் ஓடி வந்து என்னைக் காப்பாற்று," என்று அழைத்தார். இதைக் கேட்ட பர்வதியின் மகள் பார்வதி, "ஹிமவத் என் தந்தை, சங்கரன் என் கணவர்; தவத்தால் தூயவளாக இருக்கும் நான், பிராமணனை எப்படித் தொட முடியும்?" என்று எண்ணினாள். "அந்த மகரனால் நீரில் பிடிக்கப்பட்டவரை நான் இழுத்து வெளியேற்றாவிட்டால், பிராமணன் கொலை பாபம் எனக்கு வரும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை. மற்ற பாவங்களுக்கு பிராயச்சித்தம் உண்டு; ஆனால், பிராமணன் கொலைக்கு இல்லை," என்று சொல்லி, விரைவாக ஓடினாள். பயந்திருந்தாலும், அவள் விரைவாக சென்று, அந்த பிராமணனை கைப்பிடித்து நீரிலிருந்து இழுத்து வெளியேற்றினாள். அப்போது, அந்த உயிர்களின் அதிபதி ஹரன், தனது உண்மையான வடிவத்தில் வெளிப்பட்டார். பார்வதி வழிபட்ட, தவம் செய்த, அந்த ருத்ரன், இப்போது அவளது கையைப் பிடித்திருந்தார். அவரைக் கண்ட கௌரி, முன்பு தன்னை விட்டுச் சென்றதை நினைத்து வெட்கத்துடன், அழகிய புருவத்துடன், எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக நின்றாள். கௌரியை அமைதியாக நிற்கும் நிலையில் கவனித்த ருத்ரன், சிரித்தபடி, "மென்மையானவளே, என்னை இங்கு விட்டுவிட்டு நீ எப்படி போக முடியும்?" என்று கேட்டார். "நீ இப்போது என் கையைப் பிடித்ததை வீணாக்கி விட்டால், திருமணம் செய்வதற்காக பிரம்மாவின் மகளிடம் பேசிச் செய்கிறேன்," என்று கூறினார்.