வராஹபுராணம்

பூமி தேவியே, ஒருவன் தன் வாகனத்துடன் சேர்ந்து என் உலகத்திற்கு வந்து சேருகிறான். அடுத்தபடியாக, அவன் நீண்ட ஆயுளும், நல்ல உடல்நலமும் பெற்று, பிறவிப்பிணையிலிருந்து விடுதலை அடைகிறான். இந்த மகத்தான கதையை கேட்பதாலேயே அனைத்து பாவங்கள் அழிந்துவிடுகின்றன. இங்கு பக்தியுடன் சிந்திக்கும் அறிவாளி, ஏழையாக இருந்தாலும், மனிதனை காணவோ, தொடவோ கூட முடியும். இவ்வுலக வாழ்க்கையின் பயத்தைத் துறக்கும் இந்த மகிமையைப் பாடும் போது, ஒருவருக்குக் கெட்ட கனவுகள் தணிந்துவிடுகின்றன. அவன் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன், அவன் தனது இலக்கு அடைந்தவன்; அவர்களால்தான் புண்ணியம் நிறைவேறுகிறது. "நாராயணா, அச்ச்யுதா, அனந்தா, வாசுதேவா" என்று கூறும் அந்த மனிதன்—அவனை விட, முழு நம்பிக்கையுடன், மனதைத் திசைதிருப்பாமல் என்னை வழிபடுகிறவன் இன்னும் சிறப்பானவன். அளவில்லாத ஒளியுடைய யஜ்ஞ-வராஹ விஷ்ணுவை, பெரும் ஒழுக்கத்துடன் வைஷ்ணவ வழியைப் பின்பற்ற வேண்டும். பல ஆயிரம் பிறவிகளில், காளை கொடியைத் தாங்கிய ஆண்டவரை வழிபட்ட பிறகு, பாவம் அழிந்துவிடும். இப்படிச் செய்தால், விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைகிறான். நினைவில் கொள்ளப்பட்டாலும், புகழப்பட்டாலும், காணப்பட்டாலும், தொடப்பட்டாலும்—இதை அறிந்து, அறிவாளிகள் ஜனார்தனனை வழிபட வேண்டும். யமன் கூறினான்: உலகத்தின் ஆண்டவரை முறையாக வழிபட்டவர்கள், அவனில் முழுமையாக கலந்து விடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இந்த உலகம் இல்லை; அவர்கள் அந்த பரமபதத்தை அடைகிறார்கள். அந்த அறிவாளிகள், 'விழித்தவர்கள்' என்று அழைக்கப்படுகின்றனர், அவர்கள் பரமபதத்தை அடைகிறார்கள். இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே, நான் சொன்னது உண்மை தான். அதிர்ஷ்டசாலி, நீ கேட்டதை நான் விளக்கி கூறிவிட்டேன். நீதியை நேசிப்பவனே, நீ கேட்ட அனைத்தையும் சுருக்கமாக விளக்கியுள்ளேன். இப்படியே, பாவம் அழிக்கும் உபாயங்களை கூறும் இருநூற்றியொன்பதாவது அதிகாரம், மகா வராஹ புராணத்தில் முடிகிறது. இப்போது, சாம்பவசாகரத்தின் சக்கரத்தை விளக்கும் பகுதியும், விழிப்பின் விவரமும் ஆரம்பமாகிறது. "அற்புதம், அற்புதம்!" என்று கூறுகிறேன், பெரிய அரசே, அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்தவர்களில் முதன்மையானவரே. நீ தர்ம பாதையில் உறுதியாக நிற்கிறாய் என்பதால், நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். அரசர்களில் தலைவனே, நீ என்னை சிறப்பாக மதித்தாய். உனக்கு ஆசீர்வாதம் உண்டாகட்டும், நல்லவரே; நீ உறுதியாக இரு. அவன் சூரியன் போல ஒளிர்ந்தவன், எல்லாவற்றையும் பிரகாசமாக்குகிறவன். அவன் நீண்ட காலம் கழித்து, தர்மத்தில் உறுதியான ராஜா, என் மீது உரிய பூஜை செய்து, இனிய வார்த்தைகள் பேசினான். இந்த கதையை, அந்த முதன்மை அரசரின் முன்னிலையில், பிராமணர்களுக்கு நான் கூறினேன். வைசம்பாயனன் கூறினான்: அங்கு சிலர் வைகானச முனிவர்கள், சிலர் உட்காரும், நிற்கும் சாதனையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். "அற்புதம், அற்புதம்!" என்று கூறி, அவர்கள் கண்கள் பெரிதாக ஆச்சர்யத்தில் விரிந்தன. சிலர் சாலானி முனிவர்கள், மற்றவர்கள் புறா போல வாழ்ந்தனர். சிலர் தானியங்களைச் சேகரித்து வாழ்ந்தனர்; சிலர் மிகுந்த சக்தியுடன் மரத்தை உணவாக எடுத்தனர். சிலர் பலவிதமான ஒழுக்கங்களை பின்பற்றினர்; சிலர் சுயகட்டுப்பாட்டில் இருந்தனர். மேலும், சிலர் நிமிர்ந்து தூங்கினர்; மற்றவர்கள் மான் போல அலைந்தனர். சிலர் நீரை உணவாக எடுத்தனர்; சிலர் காற்றை மட்டுமே நம்பினர்; மற்றவர்கள் காய்கறிகள் மட்டும் உண்டனர். "தபஸே தவிர வேறு எதுவும் இல்லை" என்று மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, அவர்கள் தர்மத்தையும், அதர்மத்தையும் விட்டு, சனாதன தியானத்தில் உறுதியுடன் இருந்தனர். குற்றமற்றவர்கள், பலவிதமான ஒழுக்கங்களை, பயத்தால் மேற்கொண்டனர். இவ்வாறு அந்த அதிகாரம், அந்த மகிமையுடன் முடிகிறது.