வராஹபுராணம்

ஒரு காலத்தில், புனிதமான அந்த இடத்தில், பரமபரிசுத்தமான ஆண்டவர், "உனது விருப்பப்படி, உனது மனதில் எப்படியோ, அந்த அன்பான நிலத்தை நீ விரும்பும் படி செய்," என்று கூறினார். அப்போது, தெய்வீக அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சண்டல்கள் மற்றும் குடையும் அவர் அளித்தார். இது, பெரும் புண்ணியத்திற்காக, மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பதற்காகவே செய்யப்பட்டதாகும். இவ்வாறு சொல்லியவுடன், அந்த பாக்கியசாலி ஆண்டவர் அங்கு தகுந்தபடி செயல்பட்டார். பின்னர், சுபலட்சணங்களுடன் கூடிய தேவியார், தண்ணீரால் சோர்வை நீக்கினாள். அந்த அதிசயத்தை பார்த்த தேவியார், அவளது கண்கள் ஆச்சரியத்தில் பெரிதும் விரிந்தன. "அரசே! என் சந்தேகத்திற்கு விடை கூறுங்கள், முனிவரே. இந்த தெய்வம், மகாதேவி, விவஸ்வான் என்று பெயர் பெற்றவர்," என்று தேவியார் கேட்டாள். "உனக்காகவே, தேவியே, அவர் பரிவுடன் வானத்தை விட்டு இங்கு வந்தார்," என்று பதில் கூறப்பட்டது. "அவருக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? அவர் விரும்பும் மகிழ்ச்சியை நான் எப்படி அளிக்கலாம்?" என்று தேவியார் கேட்டாள். அப்போது, "நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று ஆண்டவரை கேட்டாள். அதற்கு, "எனக்கும், பெண்களுக்கும் பாதுகாப்பு உண்டாகட்டும், பெருமை அளிப்பவரே," என்று வேண்டினாள். இதைக் கேட்ட ஆண்டவர், மகிழ்ச்சியுடன் தன் அன்புப் பெண்ணிடம் இனிய வார்த்தைகளைப் பேசினார். அவளும், பேரன்பால் நிரம்பி, அந்த அரசரின் இதயத்திற்கு மிகவும் प्रियமானவளாக இருந்தாள். பின்னர், அவள் இரு சண்டல்களை ஶங்கரரின் பாதங்களுக்கு அர்ப்பணித்தாள். இவ்வாறு, அந்த பத்னீயை நான் மரியாதையுடன் வணங்குகிறேன், ப்ராமணனே. இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற வராக புராணத்தில், "பத்னீயின் கதைகள்" என்ற இருநூற்றி எட்டாவது அதிகாரம் நிறைவடைந்தது. அடுத்ததாக, பத்னீயின் பெருமை பற்றி விவரிக்கப்பட்டது. "எந்த செயல் மூலமாக, அரசர்களின் அரசே, அல்லது எந்த தவம் மூலம், முனிவர்களே, இந்த பத்னீ பெருமை பெறுகிறாள்?" என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு, தர்மநெறியில் நிலைத்தவர் நாரதரிடம் பதிலளித்தார்: "அவளுக்காக, ப்ராமணனே, எந்த விதியும் இல்லை, எந்த தவமும் இல்லை, எந்த கடுமையான விரதமும் இல்லை. நோன்பும் இல்லை, தானமும் இல்லை, தேவர்களை அர்ச்சிப்பதும் இல்லை, முனிவரே. அவளது கணவர் தூங்கும்போது தூங்குவாள், கணவர் விழிக்கும்போது தானாகவே விழிப்பாள். கணவர் பேசாமல் இருந்தால் அவளும் அமைதியாக இருப்பாள், அவர் எழுந்தால் அவளும் எழுந்திருப்பாள். கணவரையே நோக்கி, மனதை அவர்மீதே நிலைநிறுத்தி, அவருடைய வார்த்தையைப் பின்பற்றி நடக்கும் அவள், அந்த நல்ல பெண், தேவர்களாலும் வழிபடத் தகுதியானவள்; மிகுந்த பிரகாசம் வாய்ந்தவள். அவள் செழிப்புடனோ, நிராகரிக்கப்பட்டவளாகவோ இருந்தாலும், எப்போதும் இப்படியே இருப்பாள். இப்படிப்பட்ட பத்னீ, மரணத்தின் வாயிலில் அடியெடுத்து வைக்க மாட்டாள். அவள் கணவனை முழுமையான பக்தியோடு பின்பற்றுவாள். 'அவர் என் தாய், அவர் என் தந்தை, அவர் என் உறவு, அவர் எனக்கு பரமதெய்வம்' என்று எண்ணுவாள். இப்படிப்பட்ட நல்ல பத்னீயை நான் பணிவுடன் வணங்குகிறேன். கணவனை இழந்து துயரப்படுகிற பெண்ணுக்கு மரணத்தின் வாசல் காணப்படாது. மற்றவரை கேட்கவோ, பார்க்கவோ செய்யாதவளும், மனதில் வேறொருவரை நினைக்காதவளும், கணவரை மனதில் விட்டுவிடாதவளும், வீடு எப்போதும் சுத்தமாக வைத்திருப்பவளும், தூய்மை மற்றும் நல்ல நடத்தை கொண்டவளும், கணவனுக்காக நன்மை செய்வவளும், இவளுக்கு மரணத்தின் வாசல் கிடையாது. மனிதர்களில், இப்படிப்பட்ட பத்னீ அந்த நாட்டில் காணப்படுகிறாள். அதனால், முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நடந்த அனைத்தையும், நான் கேட்ட அனைத்தையும் உங்களிடம் கூறினேன். இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற வராக புராணத்தில், "பத்னீயின் பெருமை" என்ற இருநூற்றி ஒன்பதாவது அதிகாரம் முடிவடைந்தது. மீண்டும், பத்னீயின் பெருமை விவரிக்கப்படுகிறது. "நீங்கள் இரகசியமான தர்மத்தையும், உயர்ந்த உபதேசத்தையும் கூறினீர்கள், மகிமைமிக்கவரே. எல்லா உயிர்களிலும் இதுவே எனக்கு மிகுந்த ஆவலையும் ஆர்வத்தையும் தரும் பொருளாக இருக்கிறது," என்று கூறப்படுகிறது.