வராஹபுராணம்

ஒளியில், மரங்களும் உலகங்களும் தெளிவாகக் காணப்பட்டன. அந்த ஒளிக்குள், மிகக் கொடூரமான தூதர்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். அப்போது, மற்றவர்கள், கொடூரமான நாய்களுடன், பாதத்திலிருந்து தலை முடி வரை பறிபோகின்றனர். பிறகு, பெரும் உருவம் கொண்ட, பெரிய பல்லுகள் உடைய, பயங்கரமான தோற்றமுள்ள மற்றவர்களும் தெரிகின்றனர். அவர்களுக்கு பலவிதமான உணவுகள், ருசிகரமான பலகாரங்கள் கொடுக்கப்பட்டாலும், அந்த இடத்தில் இரும்பு அம்புகளால் உருவான, தீயில் வெந்த, மிகவும் பயங்கரமான ஒரு பெண், தப்பிக்க ஓடும் ஒருவரை தொடர்ந்து விரட்டுகிறாள். அவனை விரட்டிக்கொண்டே, அவள் இவ்வாறு சொல்கிறாள்: "துன்மார்க்கனே! உன் தாயின் சகோதரி, உன் மாமாவின் மனைவி, உன் தந்தையின் சகோதரி, பண்டிதமான பிராமணர்களின் மற்றும் இருமுறை பிறந்தவர்களின் மனைவிகள்—இவர்களை நீ அவமதித்தாய்." "அவமதிப்பிற்குள்ளானே! உன் பாவங்களால் துன்புறும் நீ ஏன் ஓடுகிறாய்?" என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் அவனை கேட்டு, அவன் கேட்கும்படி செய்கிறாள். ஆயிரக்கணக்கான புத்திசாலிகளில், இத்தகைய பெண்கள் மறுபடியும் பிறக்கின்றனர். "நீ ஏன் மீண்டும் மீண்டும் அழுகிறாய், துன்புறும் நீச்சல், கீழ்மக்களின் பெண்களால் பல துன்பங்களை அனுபவிக்கிறாய்?" என்று கேட்கிறாள். "பாவியாய்! பத்துமடங்கு நான் உன்னை மீண்டும் மீண்டும் இழுத்துச் செல்லப்போகிறேன். உன்னால் என்னால் விடுதலை பெற முடியாது; நீ எங்கே போக நினைக்கிறாய், மயங்கி போனவனே?" "நீ எங்கே போனாலும், பாவியாய், நான் உன்னை விட்டுவிட மாட்டேன், பரஸ்த்ரீகாமியாய்!" என்று அவள் சொல்லுகிறாள். கால்நடைகளைத் தடியால் விரட்டுவது போல, அவனை தொடர்ந்து விரட்டுகிறார்கள். அவன் பிற விலங்குகள், நாய்கள், காகங்கள் ஆகியவற்றால் பறிபோகிறான். அவன் எல்லை இல்லாத தீயை, காட்டுத்தீ போல எங்கும் எரியும் ஜ்வாலையை கண்டு அதிர்ச்சியடைகிறான். அந்த தீயில் எரிந்து, கரிகின்றவர்கள் மீண்டும் மரங்களின் கீழ் அடைக்கலம் தேடுகிறார்கள். அங்கே, சிலர் வெட்டப்படுகிறார்கள், சிலர் எரிக்கப்படுகிறார்கள், மற்றவர்கள் பலவிதமாக கொல்லப்படுகிறார்கள். அசிதாலவனாவின் வாயிலில், பெரிய ரதயோధர்கள் நிற்கிறார்கள். "துன்மார்க்கர்களே! தர்மபாலத்தை அழித்தவர்களே!" என்று அவர்கள் கூச்சலிடுகிறார்கள். இடையறாத வேதனைகளால் பாதிக்கப்பட்டு, அவர்கள் பெரும் துன்பத்தில் பிறக்கிறார்கள். அங்கே இரும்பு நாக்குகள் கொண்ட பறவைகள், மிகவும் கொடூரமான புலிகள் இருக்கின்றன. பல கோபம் கொண்ட, வன்முறையான உயிரினங்கள் அங்கே மனிதர்களை விழுங்குகின்றன. அசிதாலவனாவில், ஓ பிராமணர்களே, அதிக துன்பம் நிறைந்த அந்த இடத்தில், சிலர் பட்டையிலை போல கூரிய இலைகளால் உடல்கள் நசுக்கப்படுகின்றனர், மற்றவர்கள் கூரிய கம்பிகளில் குத்தப்படுகின்றனர். அங்கே குளங்கள், நீர்தொட்டிகள், ஏரிகள், நதிகள் உள்ளன; அவை அனைத்தும் அழுகிய இறைச்சி, பூச்சிகள், அசுத்தங்கள் நிறைந்தவை. அந்த இடத்தில் ஆயிரக்கணக்கான பாவிகள் துன்பப்படுகிறார்கள். எலும்புகள், கற்கள் மழையாகப் பெய்கின்றன; இரத்தம் மேகமாகக் காட்சியளிக்கிறது. ஓடிக்கொண்டும், நீந்திக்கொண்டும், "அய்யோ, நான் அழிக்கப்படுகிறேன்!" என்று கூச்சலிடுகிறார்கள். அவர்கள் அழுகையும், புலம்பலும், எல்லா திசைகளையும் நிரப்புகிறது. சிலர் தடித்த கயிறுகளால் கட்டப்பட்டுள்ளனர், மற்றவர்கள் வேறு விதமாக கட்டப்பட்டுள்ளனர். வேறு இடங்களில், நினைத்தாலே மனிதனை பயமுறுத்தும் விஷயங்களை நான் கண்டேன். இவ்வாறு, ஸ்ரீவராக புராணத்தில், "சம்சாரத்தில் துன்பங்களை அனுபவிக்கும் உருவங்களின் விவரணம்" என்ற நூற்றொன்பதாவது அதிகாரம் முடிகிறது. மீண்டும், நரகத்தில் அனுபவிக்கப்படும் துன்பங்களின் வகைகள் விவரிக்கப்படுகின்றன: வெப்பமாகவும், மிக அதிக வெப்பமாகவும் இருக்கும், மகாரௌரவம் மற்றும் ரௌரவம் எனும் நரகங்கள். அங்கும், அந்தகார எனும் நரகம் உள்ளது; மேலும் அந்தகாரத்திலும்கூட இருண்டது எனும் மற்றொரு நரகம் உள்ளது. முதலில், அந்தகாரம் ஒன்றாக இருக்கிறது; இரண்டாவது நரகத்தில் இரட்டை இருண்டதாக இருக்கிறது என்று கூறப்படுகிறது.