வராஹபுராணம்

அந்த தவமயமான அஷ்ரமத்தில், எல்லா திசைகளிலும் இருந்து யாகக்கடைகளின் புகை உயர்ந்தது; அந்த புகையை வீட்டுத் தலைவர்கள், மறுபடியும் பிறந்த முனிவர்கள் அன்போடு பராமரித்தனர். அவர்கள் சிங்கம்போல், சட்டமின்றி நடக்கும் யானையை கிழிக்கிறதுபோல், தம்முள் சிறந்தவர்கள் கூரிய பற்களும், அழகிய குதிரைகளும் கொண்டு அங்கு ஒளிர்ந்தனர். அந்த அற்புதமான அஷ்ரமத்தின் பல்வேறு சிறப்புகளை அரசன் கவனித்தபோது, அவர் உள்ளே நுழைந்தார். உள்ளே சென்றதும், அவர் தீவிரமான தவத்தால் ஜ்வலிக்கிற, தர்மத்தில் முதன்மை பெறும், பரம்பொருளை அறிந்தவர்களில் தலைவராக விளங்கும், பட்டு ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மகா முனிவரை பார்த்தார். அவர் சூரியனைப்போல் பிரகாசித்தார். அரசன், மான்கள் நடுவே வெற்றி பெற்றவன் போல் அங்கு வந்திருந்தபோதும், அந்த முனிவரின் சந்நிதியில் அவனது மனம் தன் பழைய நோக்கை மறந்துவிட்டது. ஆனாலும், அந்த முனிவரை அடைந்தவுடன், அரசன் தனது மனதை தர்மத்தின் மீது செலுத்தினான். அப்பொழுது, பாவமற்ற ஜனங்களை பாதுகாக்கும் அரசனை அந்த முனிவர் பார்த்து, மரியாதை செலுத்தும் சடங்குகளைச் செய்து, அவனுக்காக ஆசனமும், அன்பும் வழங்கினார். அரசன் அமர்ந்தபின், அந்த உயரிய முனிவருக்கு வணங்கி, பூமியைப் பற்றிய மிகக் கடினமான ஒரு கேள்வியை கேட்டான்: “பெரியவரே, புகழ் பெற்ற விரதம் உடையவரே, நான் உங்களை மரியாதையுடன் வந்துள்ளேன். இந்த உலக வாழ்க்கையின் துயரத்தால் வாடுபவர்கள் அதனை கடந்துபோக என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை தயவு செய்து சொல்லுங்கள்.” அந்த மகா முனிவர் பதிலளித்தார்: “உலக வாழ்க்கை என்ற பெருங்கடலில் மூழ்கும் மக்களுக்கு, வழிபாடு, தானம், ஹோமங்கள், பல்வேறு யாகங்கள், தியானம் ஆகியவற்றால் உறுதியான ஒரு படகை உருவாக்க வேண்டும். அதை மோக்ஷத்தின் கம்பிகளால் உறுதிப்படுத்தி, உயிர் மூச்சின் பெரிய கட்டுகளால் கட்டி, மூன்று உலகங்களின் அதிபதியான பரமாத்மாவை அந்த படகாகக் கொண்டு பயணியுங்கள், அரசனே. மகாராஜா, பக்தியுடன் நாராயணனை வணங்கி வழிபடுவோர், நரகத்தை அழிப்பவரும் தேவர்களின் தலைவருமான அவரால் துக்கம் நீங்கி, விஷ்ணுவின் சிரோதுக்கான, அழிவற்ற, துக்கமற்ற பரம்பதத்தை அடைவார்கள். அரசன் கேட்டான்: “தர்மங்களை எல்லாம் அறிந்தவரே, நித்திய விஷ்ணுவை மோக்ஷத்தை விரும்புவோர் எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்? உண்மையாக சொல்லுங்கள்.” முனிவர் கூறினார்: “அரசே, விஷ்ணுவை எவ்வாறு பிரியப்படுத்துவது என்பதை கேளுங்கள். ஹரி, யோகிகளின் தலைவன், ஆணும் பெண்ணும் இருவரும் எப்படி அவரை மகிழ்விக்கலாம் என்பதையும் கூறுகிறேன். வேதம் அறிவிக்கிறது: எல்லா தேவர்கள், பித்ருகள், பிரம்மா மற்றும் பிண்டண்டத்தில் உள்ளவர்கள் எல்லோரும் விஷ்ணுவில் இருந்து பிறந்தவர்கள். அக்னி, அஸ்வினிகள், கௌரி, யானைமுகனான விநாயகர், பாம்புகள், கார்த்திகேயன், சூரியன், மாதாக்கள், துர்கை ஆகியோரும் அவரிலிருந்து தோன்றினர். திசைகள், செல்வத்தின் அதிபதி, விஷ்ணு, யமன், ருத்ரன், சந்திரன், பித்ருக்கள் ஆகியோரும் அந்த உலகநாதனிலிருந்து முதன்மையாக உருவானவர்கள். இவர்கள் எல்லோரும் ஹிரண்யகர்பனின் உடலில் இருந்து தோன்றினார்கள். ஆனாலும், ஒவ்வொருவரும் தம்மை முதன்மை என எண்ணி, தத்தம் திசைகளுக்கு பிரிந்தனர். அவர்களிடையே, தேவர்களின் சபையில் பெரும் சப்தம் எழுந்தது—கடல் அலைகள் போல்: ‘நானே அர்ப்பணிக்கப்படவேண்டியவன், நானே வழிபடவேண்டியவன்’ என்று. அந்த சச்சரவில், அக்னி எழுந்து, ‘என்னை அர்ச்சனை செய்யுங்கள், என்னை தியானியுங்கள்’ என்று கூறினான். ‘இந்த பிரபஞ்சத்தின் உடல் எனக்கில்லாமல் அழிந்துவிடும்; ஏனெனில் நானே பெரியவன்’ என்று அக்னி கூறினான். இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அக்னி அந்த உடலை விட்டு வெளியேறினான். இருந்தும், அவன் போனபின் உடல் அழியவில்லை. பின்பு, உயிர்மூச்சை உடைய அஸ்வினிகள், உடலில் தங்கியவர்கள், ‘நாங்களே முதன்மை, நாங்களே அர்ப்பணிக்கப்படவேண்டியவர்கள்’ என்று கூறினார்கள். அவர்கள் இப்படிச் சொல்லிவிட்டு உடலை விட்டு விலகினார்கள். இருந்தும், உடல் நிலைத்திருந்தது; அந்த உடலைக் காப்பாற்றும் அந்த பரமாத்மா இருந்தபடியே இருந்தார். பின்பு கௌரி கூறினாள்: ‘முதன்மை எனக்கே உரியது.’ அப்படி கூறிவிட்டுத் தானும் உடலை விட்டு வெளியேறினாள். அவளில்லையெனினும், அந்த உடல் இன்னும் வாக்குத் தெய்வங்களால் நடத்தப்பட்டது. அப்போது, ஆகாசம் என அழைக்கப்படும் கணபதி பேசினார். ‘என்னை இல்லாமல், உடலில் எதுவும் அயலாக இருக்க முடியாது.’ என்று கூறி, அவர் சில காலத்திற்குப் பிறகு உடலை விட்டு வெளியேறினார். அவர் பிரிந்தபோதும், உடல் அழியவில்லை; ஆகாசம் எனும் தத்துவம் இல்லையெனினும் உடல் சிதறவில்லை. உடலில் வெற்றிடங்கள் இல்லாதபோதும் அது நிலைத்திருப்பதைப் பார்த்து, உடலின் அனைத்து தத்துவங்களும் கூறின: ‘எங்களை இல்லாமல் உடல் நிலைநிற்ற முடியாது.’ என்று சொல்லி, அவற்றும் உடலை விட்டு வெளியேறின. அவை போனபோதும், அந்த உடலை புருஷன் காத்திருந்தார். அவரை பார்த்து, ஸ்கந்தன், அஹங்காரம் என அறியப்பட்டவர், கூறினார்: ‘என்னை இல்லாமல் உடலின் தோற்றமே முடியாது.’ என்று சொல்லி, உடலை விட்டு விலகினார். அவரும் பிரிந்தபோது, அந்த உடல் விடுதலை பெற்றதுபோல் இருந்தது. இதைக் கண்டு, பானு எனப்படும் ஆதித்யன் கோபம் கொண்டார். ‘என்னை இல்லாமல், இந்த உடல் ஒரு கணம் கூட நிலைநிற்ற முடியுமா?’ என்று கூறி, அவர் உடலை விட்டு வெளியேறினார். ஆனாலும், உடல் அழியவில்லை. பின்பு, காமன் மற்றும் மற்ற மாதாக்கள் எழுந்து, ‘என்னை இல்லாமல் உடல் இருக்க முடியாது’ என்று கூறி, அவர்கள் பிரிந்தபோதும் உடல் அழியவில்லை. பின்னர், கோபத்துடன் மாயா, துர்கை என அழைக்கப்படுபவர் பேசினார்: ‘என்னை இல்லாமல், இதற்கு நிலை இருக்காது,’ என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்துவிட்டார். பின்பு, திசைகள் எழுந்து, ‘எங்களை இல்லாமல் எந்த செயலும் நிகழாது’ என்று கூறினர். நான்கு திசைகளும் ஒரு கணத்தில் வந்து விட்டு விலகின. பின்பு, செல்வத்தின் அதிபதி, காற்று, ‘நான் விலகும்போது உடலுக்கு என்ன நிலை இருக்கும்?’ என்று கூறி, தலையிலிருந்து மறைந்தார். பின்பு, விஷ்ணு, மனம் ஆகி, ‘நான் இல்லாமல் இந்த உடல் ஒரு கணம் கூட நிலைநிற்க முடியாது’ என்று கூறி மறைந்தார். பின்பு, தர்மன் கூறினார்: ‘நான் இதை எல்லாம் காத்திருக்கிறேன். இப்போது நான் பிரிந்துவிட்டால், இது எப்படி இருக்கும்?’ அவ்வாறு கூறிவிட்டு, தர்மனும் விலகினார்; ஆனாலும், உடல் அழியவில்லை. பின்னர், அவ்வறிவாகிய, மகாத் என அழைக்கப்படும் மகாதேவன், உயிரினங்களின் தலைவன், பேசினார்: ‘என்னை இல்லாமல், மகாத் எனப்படும் உடல் இருக்க முடியாது’ என்று கூறி, சம்பு விலகினார். இருந்தும், உடல் அழியவில்லை. அவரை பார்த்து, பித்ருகளும் மாதாக்களும் கூறினர்: ‘நாங்கள் இங்கு இருந்த காலம் முழுவதும், இந்த உடல் நம்மால் மெதுவாக அழிந்தது. இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அவர்கள் தங்கள் உடலை விட்டு மறைந்தார்கள்.’ அக்னி உயிராகும், அபானன் கீழே செல்லும் உயிராகும்; ஆகாயம் மற்றும் எல்லா பஞ்சபூதங்களும் உடலாகும்; அஹங்காரம், சூரியன், ஆசைகள் மற்றும் பிறவை எல்லாம் என்னால் நிகழ்கின்றன. மரம், காற்று, விஷ்ணு, தர்மன், சம்பு மற்றும் அறிவு பொருள்களும் எனக்கு உட்பட்டவை. இவ்வாறு அந்த முனிவர் அரசனிடம் உலகத்தின் ஆழமான ரகசியங்களை அன்போடு விளக்கினார்.