வராஹபுராணம்

கலிஞ்சர் நகரத்தை அலங்கரிப்பதற்காகவும், குறிப்பாக அங்கு தோட்டங்களை அமைப்பதற்காகவும், அந்தப் பெண் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்ளும் நோக்கத்துடன் யாகக் குண்டத்தில் அக்னியை ஏற்றினார். அப்போது பாஞ்சால நாட்டைச் சேர்ந்தவன், முறையாக தனது ஆசானான முனிவருக்கு வணங்கி, அந்த இடத்தில் இறப்பு சம்பந்தமான கிரியைகளைச் செய்தான். அங்கு கிராமங்களை வாங்கி, அவற்றை அந்த நேரத்தில் பிராமணர்களுக்குப் பரிசாக வழங்கினான். மேலும், யாகத்திற்காகத் தேவையான பொருட்களைப் பிரித்து, செல்வத்தையும் அவர்களிடம் பகிர்ந்தளித்தான். பின்னர், கிருஷ்ணரின் புனிதத் தளத்தில் ஸ்நானம் செய்து, அந்தத் தெய்வத்தைத் தரிசித்து, பக்தியுடன் வணங்கினான். அங்குள்ள வணிகர்களை அழைத்து, அந்த இடத்தில் ஒரு கோயிலை அமைக்கச் சொன்னான். "ஓ தெய்வமே, உமது தெய்வீக ஞானம் அதிசயமானதும், கேட்கும் போது ரோமஞ்சிதமாகும்," என்று அவன் கூறினான். "மதுரையிலிருந்து அந்தக் காலத்திலிருந்து நான் வந்துள்ளேன், ஓ ஆசானே. ஒருநாள், உமது தூய பார்வையில் நான் காணப்பட்டேன். கிருஷ்ணரும் கங்கையும் எனக்கு மீண்டும் புனிதத்தைக் கொடுத்தனர். இப்போது எனக்குள் உண்மை எழுந்தது; குற்றமான நெருங்குதலால் வந்த பாபம் நீங்கிவிட்டது. எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள், ஓ பிரபுவே; உமது திருவடிகளுக்கு நான் வணங்குகிறேன்," என்று பணிவுடன் கேட்டான். அந்த இடத்தில் அவன் அக்னியில் செல்வதற்கு தயாராக இருந்தபோது, விண்ணில் இருந்து ஓர் உடலற்ற குரல் ஒலித்தது: "நீ எதற்காக, யாரை பயந்து, மரணத்தைத் தீர்மானித்து இவ்வாறு செய்கிறாய்? சக்கரதாரி திருவடிகளால் சிரிக்கப்பட்ட அந்தத் தலம், பிரம்மாவின் உலகிற்கு ஒப்பாகவும், மிகப் புண்ணியமானதாகவும் உள்ளது. அந்தத் தலத்தில் செய்யப்படும் பாவம் வைரத்தினைப் போல அகற்ற இயலாததாக ஆகிவிடும். ஆனால், அங்கு ஒருமுறை ஸ்நானம் செய்தாலே பிராமணனை கொன்ற பாவம் கூட நீங்கும். இங்குள்ள ஐந்து புனிதத் தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்வதற்கு ஒப்பானது வேறு எதுவும் இல்லை—இதில் சந்தேகமே இல்லை. நைமிஷத்தில் பதின்மூன்றாம் நாளும், பிரயாகத்தில் பதினான்காம் நாளும், அக்காலங்களில் ஸ்நானம் செய்தால், மனிதன் எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் சுத்தி அடைவான். சரஸ்வதியிலுள்ள ஆசிகுண்டத்திலும், அதுபோல கலிஞ்சரிலும், கிருஷ்ணா-கங்கை தினம் தினம் பத்துமடங்கு புண்ணியம் அளிக்கிறது. மதுரையில், நல்லதும் கெட்டதும் இரண்டும் அழிகின்றன. அந்தத் தலங்களின் மகிமை, மிகப் பெரிய பாவங்களையும் அழிக்கிறது. அவற்றின் பெருமை அளவிட முடியாதது, அதன் எல்லை எவருக்கும் தெரியாது. அது அழிந்துவிட்டால், அதை உணர முடியாது; அப்படி இருக்கையில், அந்தத் தெய்வத்தின் தன்மையை எவ்வாறு சொல்ல முடியும்? உயிர் அழிந்தால், காற்றும் காணப்படாது; அதுபோல, பெயர் அல்லது சுவடு மட்டும் மிஞ்சும். பூமி அழிந்தால், அதை எவரும் கண்டுபிடிக்க முடியாது; அப்படியிருக்க, அந்தத் தெய்வத்தைவிட பெரியவர் யார்? அந்தப் புறாணத்தை வெளிப்படுத்தியவர், மனிதிரூபத்தில் தோன்றிய வராகரே. அதை ஒருமுறை பார்த்தாலே, எல்லா பாவங்களும் நீங்கும். ஜ்யேஷ்ட மாதம், சுக்லபக்ஷத்தில் ஒன்பதாம் நாளில், ஒருவர் கங்கையில் ஸ்நானம் செய்து, தன்னால் இயன்ற அளவு தானம் செய்தால், எல்லா பாபங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான். அவன் பன்னிரு சூரியர்களைப் போல பிரகாசித்து, தெய்வீக வாகனத்தில் ஏறுவான். அப்போது, வராகர் கூறினார்: அங்கு பாஞ்சாலர் எனும் ஒருவர், சுமந்து முனிவரிடம் சென்று, "நீங்கள் எங்கள் ஆசானும், தந்தையும்; நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறுங்கள்," என வினவினார். "நான் மூன்று இரவுக் கடும்பிராயச்சித்தம் செய்யவா, கிருச்சிர விரதமா, பராக விரதமா, சந்திராயண விரதமா மேற்கொள்வதா?" என்று கேட்டார். "ஆகாச-பாரதியில் எது விதிக்கப்பட்டிருக்கிறதோ, அதுவே உண்மை; அது பொய் என்றே இல்லை," என்று முனிவர் பதிலளித்தார்.