வராஹபுராணம்

அந்த ஞானியானவர், கிளியின் செயல்கள் அனைத்தையும் எடுத்துரைத்தார். அவ்வாறு செய்து, அவர் மகிழ்ச்சியும், அனைவராலும் அங்கீகாரம் மற்றும் மரியாதையும் பெற்றார். ஆனால், மீண்டும் அவரது மனம் வணிகராகப் புறப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அந்த இடத்திற்குச் செல்ல விரைந்தது. "நான் இங்கு பல பொருட்கள், ரத்தினங்களை மதிப்பிடும் வல்லுநர்களும், கடல் வழியாக பயணிப்பவர்களும் கூட்டிக்கொண்டு வருவேன்," என்று தன் தீர்மானத்தை அறிவித்துவிட்டு அவர் புறப்பட்டார். பயணத்திற்கு ஏற்ற உணவு, பானங்கள் அனைத்தையும் திரட்டி வைத்தார். தெய்வத்தின் இல்லத்தில் தன் தாய் தந்தையிடம் சுபமொழிகளைப் பெற்றார். "என் தந்தைக்கு நீங்கள் அனைவரும் எல்லா சேவைகளையும் செய்ய வேண்டும்," என்று கூறினார். "மகளிரே, நீங்கள் என் கடமைகளைச் சரிவர செய்து நடத்த வேண்டும்," என்று கூறினார். தன் மனைவிகளிடம் அனுமதி பெற்று, பயணக் கப்பலுக்கு சென்றார். அப்போது அனைவரும் கப்பலில் ஏறி, கப்பல் ஓட்டிகளுடன் பயணத்தைத் தொடங்கினர். ஆனால், விதியின் விளைவால் எதிர்க்காற்று எழுந்தது; கப்பல் ஓட்டிகள் அனைவரும் மயங்கி, குழப்பமும் பலவீனமும் அடைந்தனர். "அய்யோ, என்ன துன்பம் இது! நாம் எங்கு செல்கிறோம்?" என்று அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சந்தேகித்து, துயரத்துடன் கூச்சலிட்டனர். "நம்மில் யார் பாவி இந்த அழிவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறான்?" என்று குற்றம் சுமத்தியபடி நால்வர் ஒன்று கூடி வருந்தினர். அப்போது அவர்களுக்குள் பரஸ்பர குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. "மகனில்லாத மனிதருக்கு விதி இல்லை" என்று அனைவரும் முடிவுக்கு வந்தனர். "இந்த கடினமான சூழ்நிலையில் என்ன செய்வது?" என்று யோசித்தனர். அப்போது சுகர் கூறினார்: "நான் தேவையான அனைத்தையும் செய்வேன்; உங்கள் மனம் கலங்க வேண்டாம்," என்று தந்தையை ஆறுதல் கூறி, விரைவாக அவரைத் தூக்கினார். தாழ்ந்து சென்று, கடினமான, கடக்க முடியாத நீர்வழியில் தந்தையை பாதுகாத்தார். அந்த கிளி, உடலில் புளகாங்கிதம் எடுத்து, அந்தப் பெரிய மலைக்குப் பார்த்தான். விஷ்ணுவின் திவ்யநிலயத்தை, ஒளிவீசும் வடிவில் கண்டான். "இங்கு இந்தக் கன்றுக்குட்டி யார்? எப்போது, ஏன் வந்திருக்கிறான்? ஆனால், இவர் என் தந்தைதானே," என்று சிந்தனையில் மூழ்கினான். அந்த எண்ணத்தில் சில கணங்கள் இருந்தவுடன், "நாராயணாய நம:" என்று கூறி, சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான். எண்ணற்ற தேவிகள் அங்கு வந்தனர். அங்கு பாடலும், இசைக்கருவிகளும், நடனமும் நிகழ்ந்தது; அவர்கள் விருப்பப்படி மகிழ்ந்தனர். அம்மையின் வலப்பக்கத்தில் தெய்வங்களும், கழுகுகளும் இருந்தனர். கிளி தனது நோக்கத்தை தெரிவித்தபோது, அனைவரும் அவனை நடுவில் அமர்த்தினர். "நீ இங்கு எப்படி வந்தாய்?" என்று அன்புடன் கேட்டனர். அப்போது அந்தக் கிளி, "என் தந்தை படகில் இருக்கிறார். அவரை பாதுகாக்கும் எண்ணத்தில் இந்தச் சிறந்த மலையில் வந்தேன்," என்று பதிலளித்தான். பறவைகள், "நீ படகின் அருகே செல்; உன் தந்தையின் பாதையைப் பின்பற்று," என்றனர். "நான் நீரில் காலடி வைக்கும் போதெல்லாம் உன் பின்னால் வருவேன். என் அலகை நீரில் நுழைத்தால், நீர்வாழ் உயிர்கள் அழிந்துவிடும்," என்றனர். அவன் விரைவில் தந்தையை எடுத்துச் சென்று, ஜடாயுவின் முதுகில் சேர்த்தான். அந்த நேரத்தில், தனது உள்ளமும், குரலும் கனிந்த குரலில், நல்லொழுக்கத்துடன் மென்மையாகப் பேசினான். அங்கு முத்து, மணிகள் அலங்கரித்த தாமரையுடன் கூடிய ஏரி இருந்தது. அங்கு மலர்கள் சேகரித்து, கேசவ பகவானை வழிபட்டான். அவரைக் கண்டதும், அந்த இடத்தில் ஒளிந்து, கிளியின் அனுமதியுடன் அமைதியாக இருந்தான். சில கணங்களில், அந்தத் தெய்வங்கள் மீண்டும் பழையபடி திரும்பினார்கள். பசிக்காக வாடிய, பிரம்மநிஷ்டனும், பெரிய ஆன்மாவுமான கோகர்ணனை வரவேற்க அங்கு அனைவரும் தயாராக இருந்தனர்.