வராஹபுராணம்

பூமி தேவியிடம் ஸ்ரீவராஹர் அருளினார்: "பூமி, புனிதமான ‘கர்த்தேஸ்வர’ மற்றும் ‘பூதேச’ எனும் தலங்களில் இரு கோடி தெய்வீக சக்திகள் இருக்கின்றன. மேலும், மதுரையில் மக்கள் இடையே காணப்படும் எந்த வடிவமோ, அதுவே எனது வடிவமாகும். பூமி தேவியே, மகாத்மாவான கருடனைக் குறித்த ஒரு நிகழ்வை நீ கேள். மதுரையில் கருடனுக்கு அந்தத் தெய்வத்தின் தனித்த வடிவம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. பின்னர், அந்தப் பறவை அந்தத் தெய்வத்தின் முன்னிலையில் சென்றது. அப்போது கருடன், ‘வெற்றி உமக்கு, கேசவா! வெற்றி உமக்கு, கிருஷ்ணா! உமக்கு நமஸ்காரம்! உலகங்களுக்கு அலங்காரமானவரே, உருவமுடையவரே, யாராலும் ஊகிக்க முடியாதவரே, உமக்கு வெற்றி!’ என்று பெருமையுடன் புகழ்ந்தான். அப்போது கருடன் முன் அந்தத் தெய்வம் உடலுடன் தோன்றியது. அத்தெய்வம், ‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? இந்த ஸ்தோத்திரம் போதுமா, அல்லது வேறு ஏதும் செய்ய வேண்டுமா?’ என்று கேட்டது. கருடன் பணிவுடன் கூறினான்: ‘பிரபுவே, நான் வந்துள்ளேன், ஆனாலும் உமது வடிவத்தை நான் காணவில்லை. உண்மையில், உமது வடிவம் மதுரையில் உள்ள மக்களுக்கும், உலகத்திற்கும் மட்டுமே தெரிகிறது. எனவே, தேவாதி தேவனே, உமது அனுகிரகத்திற்காகவே இந்தப் புகழ்ச்சியைச் சொல்கிறேன்.’ அப்போது அந்தத் தெய்வம் கருடனிடம் மென்மையாகச் சொன்னது: ‘பறவையே, மதுரையில் மக்கள் இடையே காணப்படும் எந்த வடிவமோ, அதுவே என் வடிவம்.’ ஆனால், பாபிகள் மதுரையில் எனது வடிவத்தை காண முடியாது. கருடனும், தேவியே, விருப்பப்படி அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறினான். மதுரையில் எனது பக்தர்கள் என்னை வழிபடுவதே எனக்கு எப்போதும் திருப்தியளிக்கிறது. ஒரு பூச்சி, ஒரு பட்டாம்பூச்சி, அல்லது ஒரு மிருகத்தில் பிறந்தவராக இருந்தாலும், யார் பத்மநாபரை ஆஸ்வின மாதம் பன்னிரண்டாம் நாளில் தரிசிப்பார்களோ, அல்லது பதினொன்றாம் நாளில் விரதமிருந்து தூய்மையுடன், அமைதியுடன் இருந்தபடி பன்னிரண்டாம் நாளில் குளிப்பார்களோ, சைத்ர மாதம் பளிச்சென்ற பன்னிரண்டாம் நாளில் விரதமிருந்து குளிப்பார்களோ, அவர்கள் நிச்சயமாக முக்தியடைவார்கள்; இதில் சந்தேகம் இல்லை, தேவியே. மகாவித்யேஸ்வரியை தரிசிப்பவருக்கு பிரம்மஹத்தியாபாதகமும் நீங்கும். அங்கே குளிப்பவர்களுக்கு கிரகங்களால் ஏற்படும் துன்பங்கள் எதுவும் ஏற்படாது. விஷ்ராந்தி என அழைக்கப்படும், நீண்ட வடிவமுடைய விஷ்ணுவை, கேசவனைப் பார்க்கும் போது, பிரம்மா விதிப்படி முறையாக, தொடர்ந்து தரிசனம், பூஜை, தியானம் செய்தால், அதனால் பேரானுகிரகம் கிடைக்கும். இவ்வாறு, வராஹ புராணத்தில் ‘மதுரையின் மகிமை’ என்ற எழுபத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவு பெறுகிறது. பின்னர், ஸ்ரீவராஹர் தொடர்ந்தார்: "முன்பு மதுரையில், மகாத்மாவான கோகர்ணனைச் சார்ந்த ஒரு நிகழ்வு நடந்தது. அவருடைய மனைவி சுசீலா என்று அழைக்கப்பட்டவர், நல்ல குணங்களும் அழகும் உடையவளாக இருந்தார். ஒரு நாள், அந்த அழகிய இடுப்பையுடைய சுசீலா தனியாக இருந்தபோது, மனம் கவலையுடன் அழுது கொண்டிருந்தாள். அப்போது, ஒரு மரத்தின் அடியில் ஒரு முனிவர் அமர்ந்திருந்தார். அவளைப் பார்த்த அந்த முனிவர், கருணையுடன் மென்மையாகப் பேசினார். முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட சுசீலா, துன்பத்துடன், ‘முனிவரே, எனக்கு பிள்ளை பாக்கியம் இல்லை; அதனால் நான் துயரத்தில் இருக்கிறேன்’ என்று சொன்னாள். அப்போது முனிவர், ‘அம்மையே, தேவி அருளால் உனக்கு ஒரு மகன் பிறக்கும்’ என்று ஆசியளித்தார். அந்த அழகிய இடுப்பையுடைய சுசீலா, முனிவரின் வார்த்தையை கேட்டவுடன் வணங்கி, அவருடைய அனுகிரகத்தை நாடினாள். முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட கோகர்ணனும் மகிழ்ச்சியுடன், ‘முனிவர் சொன்னதையே நானும் விரும்புகிறேன்’ என்று கூறினார். பின்னர், அவர்கள் இருவரும் சரஸ்வதி நதியின் சங்கமத்தில் குளித்து, கோகர்ணனை வழிபட்டனர். இவ்வாறு, பிள்ளை பாக்கியம் கிடைக்கப் பத்து ஆண்டுகள் அவர்கள் முயற்சி செய்தார்கள். இறுதியில், ‘உங்களுக்கு அழகும் குணங்களும் உடைய ஒரு மகன் பிறப்பான். தேவர்களின் அருளால் சொன்னது நிச்சயம் நிறைவேறும்’ என்று முனிவர் அருளினார்.