வராஹபுராணம்

பரமபுனிதமான வராஹ புராணத்தில், பக்தர்களின் மனதையும் செவியையும் மகிழ்விக்கும் ஒரு அதிசயமான நிகழ்வை நான் கூறுகிறேன் என்று ஸ்ரீவராஹன் அருளினார். பன்னிரண்டாம் மற்றும் பதினான்காம் திதிகளில், நம்பிக்கையுடன் தன்னை கட்டுப்படுத்திக்கொண்டவர்கள் குறித்து அவர் பேசினார். அந்த காலத்தில், தேவி, நான் மதுரைக்கு வந்தேன். அங்கு நான்கு விதமான பொன்னால் செய்யப்பட்ட திருவுருவங்களை நிறுவினேன். அந்த அழகான, உறுதியான, அழகான புருவங்களைக் கொண்ட அந்த உருவங்களை யார் காண்கிறார்களோ, அவர்கள் முக்தி அடைகிறார்கள். அவற்றில் மூன்றாவது வாமனன் உருவம், நான்காவது ராகவன் உருவம். ராகவன், நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியையே பயணித்தவர். அங்கு உள்ள அனைத்து புனித ஸ்தலங்களிலும், அசிகுண்டா என்ற இடம் மிகச் சிறந்தது. அசிகுண்டாவிலிருந்து தொடங்கி, அந்த புனித ஸ்தலங்களின் வரிசை கூறப்படுகிறது. அங்கு அந்த பொன்னான உருவங்களை யார் காண்கிறார்களோ, அவர்கள் பிரம்மத்துடன் ஒன்றாவதற்குத் தகுதி பெறுகிறார்கள். இவ்வாறு, "அசிகுண்டாவின் மகிமை" என்ற தலைப்பில், வராஹ புராணத்தின் நூற்றறுபத்து ஆறாவது அதிகாரம் முடிகிறது. அடுத்து, ஸ்ரீவராஹன் கூறுகிறார்: முன்னொரு காலத்தில், ஒரு ராக்ஷஸன் ஒரு மிகப் பெரிய ஆன்மாவை உடைய பிராமணரிடம் பேசினான். பூமாதேவி கேட்டாள்: அந்த பிராமணர் எதற்காகக் கேட்டார்? எல்லாவற்றையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிரபுவே. ஸ்ரீவராஹன் விளக்கினார்: அந்த மனிதன் தேவர்களை வழிபடவில்லை, நல்லவர்களை மதிக்கவில்லை. புனித ஸ்தலத்திற்கு சென்ற போதும், ஸ்நானம் செய்யவில்லை. இரவிலும் பகலிலும், படுத்தபோதும், அவன் எப்போதும் அதேபோல் இருந்தான். பாவச் செயல்களில் எப்போதும் மகிழும், தீயவர்களுடன் பழகும், அவனது மனம் மிகவும் தீயது. அனைத்து தர்மங்களிலும், "கிருஹஸ்தாசாரம்" சிறந்ததாக சுயம்புவானால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லா உயிர்களும் தாயை நம்பி வாழ்வதைப்போல், அந்த மிகத் தீயவன் திருட்டு செய்து, பாவங்களுடன் சேர்ந்தான். ஒரு நாள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, அவன் ஆழ்ந்த, இருண்ட குழிக்குள் விழுந்தான். அந்த குழிக்குள் விழுந்தவனை, பயங்கரமான தோற்றத்துடன், அங்கு இருந்தான். அங்கு இருந்த பிராமணர்களில் ஒருவர், ஒரு மந்திரத்தின் மூலம் பூமியை பாதுகாத்தார். அப்போது ஒரு ராக்ஷஸன் அங்கு வந்து அந்த பிராமணரிடம் பேசினான்: "ஓ பிராமணா! உன் மனதில் இருப்பதெல்லாம் நான் தருகிறேன். நீ எவ்வளவு விரும்புகிறாயோ, அவ்வளவு காலம் எதிர்பார்த்த உணவைத் தருகிறேன். அந்த உணவினால் நான் இந்தக் காரவானை முழுமையாக விழுங்கி திருப்தி அடைய வேண்டும். இந்தக் காரவானுக்காக மட்டுமே நான் வந்தேன்; எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அதை விடமாட்டேன்." "நீ என்னை நேரில் பார்க்க முடியாது. என் மந்திரத்தின் சக்தியால், என் உணவு அழிக்கப்படுமானால், அதன் குற்றம் உன்னுடையதாகும், ஓ பிராமணா. தயவுசெய்து, உணவை எனக்குக் கொடுங்கள், பிராமணர்களில் சிறந்தவரே." அதற்கு அந்த பிராமணர் கேட்டார்: "எந்தக் கர்ம குற்றத்தால் நீ ராக்ஷஸனாக ஆனாய்?" ராக்ஷஸன் பதிலளித்தான்: "தவறான நடத்தை மற்றும் இதற்கு ஒத்த காரணங்களால் நான் இவ்வாறு ராக்ஷஸனாக ஆனேன்." அந்த ராக்ஷஸனின் துன்பத்தைப் பார்த்து, பிராமணர் பேசினார்: "நீ நண்பனாக நடக்கிறாய், ஓ ராக்ஷஸா; என்னைச் சொல்லு, நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? என் உதவியால் உனக்கு மிகவும் பிடித்ததை நான் செய்யட்டுமா? நீ எனக்கு என் மனதில் இருப்பதைத் தருகிறாய் என்றால்..." "மற்றும் மதுராவில் ஸ்நானம் செய்த பிறகு விஸ்ராந்தியில் என்ன நடந்தது..." அந்த துயரத்தால் பீடிக்கப்பட்ட பிராமணர் கேட்டார்: "விஸ்ராந்தி என்ற புனித ஸ்தலத்தை நீ எப்படி அறிவாய், ஓ ராக்ஷஸா? அந்த இடத்திற்கு அந்தப் பெயர் எப்படி வந்தது? சொல்லு. உஜ்ஜயினி என்ற நகரத்தில் நானெப்போதும் இருந்தேன். ஒரு காலத்தில், விஷ்ணு கோவிலுக்குச் சென்றேன். தினமும் விஸ்ராந்தி புனித ஸ்தலத்தின் மகிமையைப் புகழ்ந்தேன்." "அங்கு, ஓ குற்றமற்றவளே, அந்த இடம் விஸ்ராந்தி என்று அறியப்படுகிறது; அதன் பெயர் எனக்குக் கேள்விப்பட்டது. அங்கு ஒருவர் ஓய்வு எடுப்பதால், அது 'விஸ்ராந்தி'—ஓய்விடமாக அழைக்கப்படுகிறது." இவ்வாறு, அந்தப் புனித ஸ்தலங்களின் பெருமையும், மனிதர்களின் செயல்களின் விளைவுகளும், பக்தியுடனும், உண்மையுடனும் விளக்கப்படுகின்றன.