வராஹபுராணம்

மதுரா மஹாத்ம்யத்தின் கோவர்த்தன மகிமை பகுதியிலுள்ள 'அன்னகூட ப்ரதக்ஷிணையின் வல்லமை' என்ற அறுபத்து நான்காவது அதிகாரம் நிறைவடைந்தது. இதன் பின், ஸ்ரீ வராஹர் கூறினார்: தெற்குப் பகுதியில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவம் பற்றி நான் கூறுகிறேன். அந்த நகரத்தில் சுஷீலன் என்ற ஒரு வணிகன் வாழ்ந்தான். அவன் எப்போதும் தன் குடும்பத்தைப் பாதுகாப்பதில் மட்டுமே ஈடுபட்டிருந்தான். வாங்கும், விற்கும் தொழிலில் முழுமையாக மூழ்கி, பல வருடங்கள் கழிந்தன. தர்மம் குறித்த எந்த உபதேசத்தையும் அவன் ஒருபோதும் கேட்கவில்லை. தன் வாழ்வாதாரத்திற்காகத் தான், அவன் எப்போதும் பாபக் கிரியைகளையே செய்தான். தானம் செய்யும் மனப்பான்மை அவனிடம் ஒருபோதும் உருவாகவில்லை. செல்வம் இருந்தும், அந்த பாவி ஒருவருக்கும் எதையும் வழங்கவில்லை. பல வருடங்கள் கடந்த பிறகும், குடும்பத்திடம் மனம் பிணைந்தவனாக, அந்த வணிகன் இறந்து விட்டான்; பின், ப்ரேதரூபத்தில் பிறந்தான். பசிக்காக மிகுந்த வேதனையுடன், அவன் ஒரு பாலைவனத்தில் அலைந்து திரிந்தான். ஒரு நாள், விதியின் ஏற்பாடாக, ஒரு வணிகக் கேரவன் அந்த இடத்துக்குச் சென்றது. அந்தக் கேரவன் அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, அந்த வணிகன் ஒரு மரத்தின் கீழ் தங்கினான். அவன் நீண்ட பல்லும், பயங்கரமான தோற்றமும், குறுகிய கைகளும் உடையவனாக, மிகவும் பயமுறுத்தும் உருவத்தில் இருந்தான். பல நாட்கள் பின்னர், விதியின் விளைவாக, ஓர் அழகிய ஒருவன் அந்த இடத்துக்குச் சென்றான். தூரத்தில் அவனைப் பார்த்த ப்ரேதன், மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான். 'இன்று நீ என் உணவாகப் போகிறாய்; நீ எங்கே போக விரும்புகிறாய்?' என்று எண்ணினான். அந்த மனிதன் அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் செல்ல முயன்றபோது, ப்ரேதன் அவனைப் பிடித்து, 'நான் உன் இறைச்சியை உண்டு, உன் இரத்தத்தை குடிப்பேன்,' என்று சொன்னான். அந்த மனிதன் பதிலளித்தான்: 'நான் என் குடும்பத்துக்காக இந்த கடினமான காட்டிற்குள் வந்துள்ளேன். இந்த பிசாசு என்னை விழுங்கினால், என் குடும்பம் நிச்சயம் அழிந்து விடும்.' பின், அவன் ப்ரேதனை நோக்கி, 'நீ எங்கே இருந்து வந்தாய்? உண்மையைச் சொல், ஞானியாய்,' எனக் கேட்டான். விபூ என்ற அந்த மனிதன் கூறினான்: 'இந்த இருவரிலும், உலகில் புகழ்பெற்ற நகரம் மதுரா. அந்த நகரத்தில், என் முன்னோர்களின் வீடில் நான் வாழ்ந்தேன். ஆனால், திருடர்கள் அதனை எல்லாம் பறித்துவிட்டார்கள்; எனவே நான் ஏழையாகிவிட்டேன். இப்போது உன் பார்வைக்கு வந்துள்ளேன்; நீ செய்ய வேண்டியது என்னவோ அதைச் செய்.' அப்போது ப்ரேதன் சொன்னான்: 'நான் உன்னை நியமிக்கப்பட்ட நேரத்தில் விடுவேன்; எனது சொல்லைக் கேள். என் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றியபின், மதுராவுக்கு என் خاطر செல். அங்கு நான்கு சுபலட்சணங்கள் கொண்ட கிணற்றில் நன்கு स्नானம் செய்து, அந்த ஸ்நானத்தின் புண்யத்தை எனக்குத் தா; பின் விரும்பினபடி செல்.' ப்ரேதனின் வார்த்தைகளை கேட்ட விபூ சொன்னான்: 'நான் மதுராவுக்கு செல்ல முடியாது; எனக்கு எந்தச் செல்வமும் இல்லை.' ப்ரேதன் பதில் கூறினான்: 'அவசியமான செல்வம் உன்னிடம் உள்ளது; செல், தாமதிக்க வேண்டாம்.' விபூ மறுமொழியாக, 'எனக்கு வீடு தவிர வேறு செல்வம் எதுவும் இல்லை; அதை நான் விற்கமாட்டேன். என் முன்னோர்களின் மரியாதையை நான் விற்க விரும்பவில்லை,' என்றான். ப்ரேதன் மறுபடியும் உறுதி அளித்தான்: 'விபூ, உன் வீட்டில் செல்வம் இருக்கிறது என்று நான் கூறியுள்ளேன். திரும்பிச் செல்; மகிழ்ச்சியுடன் உன் நண்பர்களின் சந்தோஷத்தை அதிகப்படுத்து.' அப்போது ஸூதர் கேட்டார்: 'இந்த நிலையில், அறிவு எவ்வாறு தோன்றியது?' பின், அந்த விபூ, பழைய காலத்தில் நடந்ததைச் சொல்லத் தொடங்கினான். காலை பொழுதில், அந்த விஷ்ணு ஆலயத்தில்...