வராஹபுராணம்

அந்த யாகசாலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த மணிக்கருவை பார்த்து, வீரன் நீலன் தனது ரதத்திலிருந்து தரையில் இறங்கினார். அவன் இறங்கியவுடன், அந்த மணிக்கருவிலிருந்து கொடூரமான நோக்கத்துடன் ஆயுதங்களைத் தாங்கிய வீரர்கள் வெளிப்பட்டார்கள். ரதங்கள், கொடிகள், குதிரைகள், அம்புகள், வாள்கள், கேடயங்கள், வில்லுகள், அம்புப்பைகள் என எண்ணற்ற வீரர்கள், யுத்தத்தில் வெல்ல முடியாத பெரும் படையுடன் அந்த மணிக்கருவிலிருந்து வெடித்தெழுந்தனர். அங்கே பத்து மற்றும் ஐந்து, மிக்க வலிமை கொண்ட வீரர்கள் தயார் நிலையில் நின்றனர். அவர்களின் பெயர்களைக் கூறுகிறேன், கேளுங்கள்: சுப்ரப, தீப்ததேஜஸ், சுரஷ்மி, சுபதர்ஷன, சுகாந்தி, சுந்தர, சுண்ட, பிரத்யும்ன, சுமன, சுப, சுசீல, சுகத, சம்பு, சுதந்த, சோமா—இவர்கள் அந்த மணிக்கருவிலிருந்து எழுந்த தலைவர்கள். விரோசனன் பெரும் படையால் சூழப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்து, அந்த ஆயுதங்களைத் தாங்கிய வீரர்கள் போருக்கு முனைந்தனர். அவர்களது வில் பொன்னிறத்தில் பிரகாசித்தது; அவர்களது அம்புகள் நன்கு பதிக்கப்பட்ட பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை; கொடூரமான வாள்கள், பெரிய குல்பங்கள், வேல்கள் எல்லாம் விழுந்தன. ஒரு ரதம் மற்றொரு ரதத்தைச் சுற்றி நின்றது; யானை யானையை எதிர்கொண்டது; குதிரை குதிரையை எதிர்கொண்டது; வீரமான பாதாள வீரன் மற்றொரு பாதாள வீரனை எதிர்கொண்டு மேன்மையை நாடினான். அவ்வாறு பல இடங்களில் வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சவாலிட்டுப் போரிட்டனர்; அம்புகள் பறந்து, கரங்கள் கொந்தளித்து, அந்தப் போர் மிகவும் பயங்கரமாக மாறியது. அந்தக் கொந்தளிப்பான போர் நடந்து கொண்டிருக்கையில், அரசனின் அமைச்சன் கொல்லப்பட்டு உயிரிழந்தார்; அவரும், அவருடைய உடன்பிறப்புகளும், படையுமாக யமலோகத்திற்குச் சென்றனர். அமைச்சன் வீழ்ந்ததும், அந்த அரசன் தன் படையுடன் முன்னேறினார்; அவன் துர்ஜயன், குதிரைகளும் ரதங்களும் கொண்ட பெரும் வீரன், ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீரர்களுடன் போரிட்டான். அப்போது, அரசனின் படையில் பெரும் அழிவு ஏற்பட்டது; காரணத்தையும், போரில் தன் மருமகனைப் பற்றியும் கேட்டவன்— அந்த வலிமைமிக்க மருமகன் போரிடுவதைப் பார்த்து, படைகள் முன்னேறின. அந்த வீரர்களுக்குள், போருக்குத் தயார் செய்யப்பட்ட தைத்யர்களைப் பற்றி கேளுங்கள்: பிரகாச, விகாச, சங்காச, அசனிபிரபா, வித்யுத்த்பிரபா, சுகோஷ, உன்மத்தக்ஷ, பயங்கர—அக்னிதந்த, அக்னிதேஜஸ், பஹுஷக்ர, பிரதர்தன, விராத, பீமகர்மா, விப்ரசித்தி—இவர்கள் அந்தப் பதினைந்து தலைசிறந்த அசுரர்கள், தத்தமக்கான அக்ஷௌஹிணி படையுடன் தனித்தனியாகத் திரண்டார்கள். துர்ஜயனின் படையில் இருந்த மாபெரும் மாயவாதிகள், ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வீரர்களுடன் பெரிய படைகளோடு போரிட்டார்கள். சுப்ரபா, பிரகாசனை ஐந்து நஞ்சு பாம்பைப் போல கூர்மையான அம்புகளால் தாக்கினார். விகாசனை மூன்று தீயை போன்ற அம்புகளால் தாக்கினார்; சுரஷ்மி, சங்காசனை பத்து அம்புகளால் தாக்கினார். சுபதர்ஷனன், அசனிபிரபாவை ஐந்து அம்புகளால் தாக்கினார்; சுகாந்தி, வித்யுத்த்பிரபாவை, சுந்தரன், சுகோஷனை தாக்கினான். சுண்டன், உன்மத்தக்ஷனை ஐந்து வேகமான அம்புகளால் தாக்கி, கூர்மையான வளைந்த அம்பால் அவன் வில்லையும் துண்டாக்கினான். சுமனா, அக்னிதந்தனை; சுசுப, அக்னிதேஜஸை; சுசீல, வாயுஷக்ரனை; சுமுக, பிரதர்தனனை தாக்கினார்கள். சம்பு, விராதாவுடன்; சுகீர்த்தி, பீமகர்மாவுடன்; விப்ரசித்தி, சோமாவுடன் போரிட்டார்கள். இப்படியாக, அந்த வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் திறமையாக ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்தி போரிட்டனர்; தைத்யர்கள் தங்களது எண்ணிக்கையின்படி மீண்டும் ரத்தினமணியில் பிறந்த வீரர்களால் சாய்த்துவிடப்பட்டார்கள். அவர்களுக்குள் அந்தக் கொடூரமான போர் அதிகரித்தபோது, அந்தக் கணத்தில் முனிவர் கௌரமுகன் சமித், குசா முதலியவற்றுடன் ஹோமம் செய்தார். அங்கு பெரும் அதிசயமான, பயங்கரமான போர் நிகழ்ந்தது; பல படைகளால் சூழப்பட்டு, அந்தப் படையை வெல்ல முடியாததாக இருந்தது. அதைப் பார்த்து, முனிவர் வாசலில் நின்று ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார்; அமர்ந்து, அந்த மணிக்கருவின் காரணத்தை உணர்ந்தார். இப்படியாக, அந்த மணியை ஒரு கொடூரமான, தீவிரமான போருக்குக் காரணமாக்கி, முனிவர் கௌரமுகன் தேவர்களின் அதிபதி ஹரியை தியானிக்கத் தொடங்கினார். அப்போது, மஞ்சள் உடை அணிந்து, கருடனின் மீது அமர்ந்த இறைவன் அவர்முன் தோன்றினார்: "இங்கு உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?" எனக் கேட்டார். முனிவர், கைகூப்பி, பரமேஸ்வரனை நோக்கி, "இந்த வெல்ல முடியாத, பாவமான படையையும், அதனுடைய சேனைகளையும் அழியச் செய்ய வேண்டும்," என்று வேண்டினார். அப்படி கேட்டவுடன், அந்த இறைவன் தீயைப் போல ஜ்வலிக்கும் சக்கரத்தை—சுதர்சனத்தை, காலசக்கரத்தை அந்த வலிமைமிக்க, வெல்ல முடியாத படையின்மீது செலுத்தினார். அந்த சக்கரத்தால், அந்த அசுரப் படை கண் இமைக்கும் நேரத்தில் பலவிதமாக சாம்பலாகி அழிந்தது. அவ்வாறு செய்து முடித்த பிறகு, இறைவன் முனிவர் கௌரமுகனை நோக்கி, "இந்த தானவர்கள் படை ஒரு கணத்தில் அழிந்தது," என்றார். "எனவே, இந்த நிகழ்வால் இந்தக் காடு 'நைமிசாரண்யம்' என்று பிரம்மணர்களுக்காக அழைக்கப்படும். நான், யாகத்தின் அதிபதி, இக்காடில் தங்குவேன்; எனது பெயரால் இங்கு எப்போதும் வழிபடப்படுவேன்; இந்த மணிக்கருவிலிருந்து எழுந்த பதினைந்து தலைவர்கள், கிருதயுகத்தில் மன்னர்களாக எழுவார்கள்," என்றார். இவ்வாறு சொல்லி இறைவன் கண்களில் தெரியாமல் மறைந்தார். முனிவர் தனது ஆசிரமத்தில் பேரானந்தத்துடன் தங்கினார். அப்போது, தன் மகன் சக்கரத்தின் தீயால் சாம்பலானதை அறிந்த அரசன் சுப்ரதிகன், மனதை நிலைநிறுத்தி சிந்திக்கத் தொடங்கினார். சிந்திக்கையில், ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: "சித்ரகூடமலையில் விஷ்ணு எப்போதும் ராமன் என்று புகழப்படுகிறார்; ஆகையால் உலகத்தையெல்லாம் ஆளும் அந்த இறைவனை ராமன் என்று புகழ்ந்து வணங்குவேன்." சுப்ரதிகன் இறைவனை நோக்கி: "மனிதர்களின் தலைவனாகிய ராமா, தவறாதவனே, புராதன முனிவனே, தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனே, சிவ ரூபனே, ஆதியாயவனே, மகா பிரபுவே, சரணடைந்தவர்களின் துயரைத் தீர்ப்பவனே, மகிமையால் ஒளிர்வோனே, உமக்கு வணக்கம்," என்று பணிந்தான்.