வராஹபுராணம்

ஒரு காலத்தில், வானில் ஒரு புள்ளி நட்சத்திரம் நீண்ட நாட்களாக மஞ்சள் நிறமாக ஒளிர்ந்தது. அது அரசர்களும் தேவர்களும் செல்லும் பாதையில் உறுதியாக நிலைத்து இருந்தது. தீயவர் நல்லவர்களுடன் இருந்தாலும், தங்கள் செயலில் தூய்மையான திறமை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதே அதன் அர்த்தம். நிலாவின் கதிர்களில் ஒளிபெறும் எல்லோரும் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பிரகாசமாகத் திகழ்ந்தனர். உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவர்கள், தங்கள் மூலத்தர்மத்தைப் பின்பற்றி, வலிமையான கதிர்களுடன் சேர்ந்தால், மிகப்பெரிய உயர்வை அடைகிறார்கள். சூரியனும் வருணனும் பெற்ற அரசரின் மகன், மூன்று குற்றங்களில் சிக்கியவர்களை முற்றிலும் வெல்லும் வல்லமை உடையவன். அவன் கௌசிக குலத்தில் நிலைத்தவன்; வேத யாகங்கள் வேறு விதமாக நடத்தப்படுவதில்லை. என் அந்தக் குழந்தை, இரட்டைத்தன்மைகளை ஒன்றிணைத்து, அரச சிம்மாசனத்தை வழிபட்டவன், நீண்ட நாட்கள் அதிர்ஷ்டத்தாலும் ஞானத்தாலும் பிரகாசிக்கிறான். அவன் விஷ்ணுவை எப்போதும் நினைக்கிற காரணத்தால், எட்ட முடியாதது கூட உறுதியாகிறது. இவ்வாறு, அந்த இரவு அந்த முனிவரின் புண்ணியமான ஆசிரமத்தில் அமைதியாகக் கடந்து போனது. ஜெயிக்க முடியாத அரசருக்காக, சேவகர்கள், மண்டலாதிபதிகள், சிறந்த குதிரைகள், யானைகள், அழகிய ஆடைகள், ஆபரணங்கள் மற்றும் பலவித அர்ப்பணிப்புகளுடன் வழிபாடு நடந்தது. அந்த இரவில், அருமையான ரத்தினங்கள் அணிவிக்கப்பட்டு, அழகான துணிகளால் மூடப்பட்டு, வீடுகளில் சிறந்த படுக்கைகள் அமைக்கப்பட்டன. அழகிய பெண்கள் தங்கள் நடைகளால் அந்த இடத்தை இன்னும் பிரகாசமாக்கினார்கள். அங்கே, அரசன் நிலபதிகள் மற்றும் சேவகர்களை வீடுகளுக்குப் போக அனுப்பினான். அவர்கள் சென்ற பிறகு, அரசன் உயர்ந்த குல பெண்களால் சூழப்பட்டு, தேவர்களின் தலைவன் போல புகழுடன் நன்றாக உறங்கினான். அந்த முனிவரின் அருள் காரணமாக, அந்த நேரத்தில் அந்த அரசரும் அவன் சேவகர்களும் மகிழ்ச்சியான மனதுடன் நன்றாக உறங்கினார்கள். அந்த இரவு கடந்து பிறகு, அரசன் அந்த பெண்கள் இல்லாமல் போனதைப் பார்த்தான்; அந்த வீடுகளும் காணாமல் போயிருந்தன. அரசன் அந்த பிரகாசமான ஆசனங்களும் நீர்பானைகளும் மறைந்துவிட்டதைப் பார்த்து, அதிசயத்தில் திகைத்து, மனதில் சோகத்துடன் யோசிக்கத் தொடங்கினான். மீண்டும் மீண்டும், "அந்த ரத்தினத்தை நான் எப்படி பெறுவேன்?" என்று எண்ணி, துர்ஜயன் என்ற அரசன் ஒரு திட்டம் வகுத்தான். "நான் அந்த வரத்தைக் கொடுக்கும் ரத்தினத்தை அவனிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்வேன்" என்று எண்ணி, அரசன் தனது சேனையுடன் ஆசிரமத்துக்கு வெளியே சிறிது தூரம் சென்றான். பின்னர், அவன் தனது அமைச்சர் விரோசனனை முனிவர் கௌரமுகரிடம் அந்த ரத்தினத்தைப் பெறச் சொல்ல அனுப்பினான். அமைச்சர் முனிவரிடம் சென்று, "அரசனே, நகைகளால் நிறைந்த பாத்திரமே, அந்த ரத்தினத்தை அவருக்குக் கொடுங்கள்" என்று வேண்டினான். அப்படிச் சொன்ன அமைச்சரிடம் முனிவர் கௌரமுகர் கோபத்துடன், "பிராமணன் பெறுகிறான், அரசன் தருகிறான்; நீ மறுபடியும் அரசனாகி, இப்படி ஏழைபோல் ஏன் கெஞ்சுகிறாய்?" என்று சொன்னார். "அந்த தீய அரசன் துர்ஜயனிடம் நீயே சென்று சொல்லு: 'ஓ தீயவனே, விரைவாகப் போ, இல்லையெனில் உலகம் உன்னை விட்டு விடும்.'" இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, முனிவர் கிழக்கே சென்று தரைபுல், fuel ஆகியவை சேகரிக்கத் தொடங்கினார்; மனதில் அந்த எதிரிகளை அழிக்கும் ரத்தினத்தை நினைத்துக்கொண்டே இருந்தார். அப்படிச் சொன்ன தூதர் அரசனிடம் சென்று, பிராமணன் சொன்னதை எல்லாம் அறிவித்தான். அப்பொழுது, பிராமணனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும் கோபம் கொண்டு, துர்ஜயன் தனது மண்டலாதிபதி நீலனிடம், "உடனே போய், எந்த வழியிலாக இருந்தாலும் அந்த முனிவரின் ரத்தினத்தை பிடித்து விரைவாக வந்து விடு" என்று கட்டளையிட்டான். அப்படிச் சொன்னபடி, நீலன் பெரிய படையுடன் முனிவரின் காட்டாசிரமத்துக்கு சென்றான். அங்கே, யாகசாலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த ரத்தினத்தைப் பார்த்தவுடன், நீலன் தனது ரதத்திலிருந்து இறங்கினான். அந்த கொடூரமான நீலன் கீழே இறங்கியதும், அந்த ரத்தினத்திலிருந்து ஆயுதம் ஏந்திய வீரர்கள் வெளிப்பட்டார்கள். ரதங்கள், கொடிகள், குதிரைகள், அம்புகள், வாள்கள், கேடைகள், வில்லுகள், அம்புக்கொளைகள்—எண்ணற்ற வல்லமையுள்ள வீரர்கள், யுத்தத்தில் வெல்ல முடியாதவர்கள், அந்த ரத்தினத்திலிருந்து வெடித்து வந்தார்கள். அங்கே, பதினைந்து பேரும், மகத்தான வீரர்களாக நின்றனர். அவர்களின் பெயர்களை நான் சொல்கிறேன், கேளுங்கள்: சுப்ரபா, தீப்ததேஜஸ், சுராஸ்மி, சுபதர்ஷன, சுகாந்தி, சுந்தரா, சுண்டா, பிரத்யும்னா, சுமன, சுபா, சுசீலா, சுகதா, சம்பு, சுதந்த, சோமா—இவர்கள் பதினைந்து பேரும் அந்த ரத்தினத்திலிருந்து தோன்றிய தலைவர்களாக இருந்தனர். அப்போது, விரோசனன் பெரிய படையுடன் வந்ததைப் பார்த்த அந்த வீரர்கள், பலவிதமான ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு போரிடத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் வில்லுகள் தங்க ஒளியில் பிரகாசித்தன; அவர்களின் அம்புகள் நன்கு கம்பனாகிய தங்கம் பொருத்தப்பட்டவை; பயங்கரமான வாள்கள், முனைமிகு கம்பிகள், சண்டைக் கோல்கள், ஏனைய ஆயுதங்கள் விழுந்தன. ஒரு ரதம் இன்னொரு ரதத்தைச் சுற்றி நிற்க, யானை யானையுடன் எதிர்கொண்டு, குதிரை குதிரையுடன், காலாடி வீரன் இன்னொரு காலாடி வீரனை எதிர்கொண்டு, வீரத்துடன் மேன்மைக்காக போரிட்டார்கள். அங்கே பல ஒற்றை யுத்தங்கள் நடந்தன; வீரர்கள் ஒருவரையொருவர் சவால் செய்து பாய்ந்தனர்; அம்புகள் பறந்து, ஆயுதங்கள் சுழன்ற அந்த போர்க்களம் மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது. இந்த பெரும் போரில், அரசரின் அமைச்சன் கொல்லப்பட்டு உயிரிழந்து விழுந்தான்; அவன் சேனைகளும் உடன், யமலோகத்திற்கு சென்றனர். அந்த ஜெயிக்க முடியாத அரசரின் அமைச்சன் இறந்ததும், அரசன் தன் படையுடன் முன்னேறினான்; துர்ஜயன், வலிமைமிக்க குதிரைகள், ரதங்கள் கொண்டு, ரத்தினத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களுடன் வீரமாகப் போரிட்டான். அப்போது, அரசனின் படையில் ஒரு பெரிய அழிவு ஏற்பட்டது; காரணத்தையும் செயற்காரரையும் கேட்ட அரசன், போர்க்களத்தில் இருந்த தன் மருமகனைப் பற்றி அறிந்தான். மிக வலிமைமிக்க மருமகன் போரிடுவதைப் பார்த்து, படைகள் முன்னேறின. அந்தப் படைகளில், போருக்காக வரிசைப்படுத்தப்பட்டிருந்த தைத்யர்களைப் பற்றி இப்போது கேளுங்கள்: பிரகாசா, விகாசா, சங்காசா, அஷனிப்ரபா, வித்யுத்‌ப்ரபா, சுகோஷா, உன்மத்தாக்ஷா, பயங்கரா, அக்னிதந்தா, அக்னிதேஜஸ், பஹுஷக்ரா, பிரதர்தன, விராதா, பீமகர்மா, விப்ரசித்தி— இவர்கள் பதினைந்து பேரும், சிறந்த ஆயுதங்களால் ஆயுத்தப்பட்டு, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி அக்ஷௌஹிணியுடன் வரிசையில் நின்றனர். துர்ஜயன் என்ற வலிமைமிக்க அரசனின் படையில் இருந்த மகா மாயாஜால வீரர்கள், ரத்தினத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்களுடன், பெரும் படைகளுடன் இணைந்து போரிட்டனர். போர்க்களத்தில், சுப்ரபா, பஞ்சம் அம்புக்களால், விஷப்பாம்புகள்போல் கூர்மையான அம்புகளால், பிரகாசாவைத் தாக்கினான். மூன்று தீய அம்புகளால், அவன் விகாசாவைத் துளைத்தான்; பத்து அம்புகளால், சுராஸ்மி சங்காசாவைத் தாக்கினான். இவ்வாறு, அந்த ஊக்கமிக்க வீரர்களும், அசுரர்களும், ரத்தினத்திலிருந்து தோன்றிய தேவர்களும், துர்ஜயனின் படைகளும், பெரும் போர்க்களத்தில் வலிமையுடன் மோதினர்.