வராஹபுராணம்

பூமி தேவியை நோக்கி ஸ்ரீ வராஹர், “மன்னரின் உணவு குற்றமாகக் கருதப்படுகிறது, பூமி. ஆகவே, நான் இப்போது கூறப்போகும் விஷயங்களை கவனமாக கேள்,” என்றார். “நீ உரிய विधி மூலம் என்னை நிறுவிய பிறகு, பக்தி கொண்ட பாகவதர்கள் எனக்கு அர்ப்பணித்த உணவின் மீதமுள்ளதைப் பரிசுத்தமானதாகக் கருதலாம்,” என்றார். விஷ்ணுவின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பூமி, தன்னுடைய விரதத்தில் உறுதியாக இருந்து, “எந்த செயலால் அது பரிசுத்தமாகும்? அதை எனக்குத் தெரிவி, ஜனார்தன,” என்று கேட்டாள். ஸ்ரீ வராஹர் பதிலளித்தார்: “மன்னரின் உணவை உண்ணும் ஒருவர் எந்த முறையில் பரிசுத்தம் அடைவார் என்று நீ கேட்கிறாய். ஒரே சந்த்ராயண விரதம் மற்றும் முழுமையான தப்தக்ரிச்ச்ரா ப்ராயசித்தம் செய்தால், அவருக்குக் குற்றம் இல்லை, பூமி. இது என் வாக்கு. என் பூஜையின் பொருட்டு உயர்ந்த சாதனை விரும்புபவருக்கு இது போதுமானது.” இவ்வாறு, “மன்னரின் உணவு உண்டதற்கான ப்ராயசித்தம்” என்ற தலைப்பில், ஸ்ரீ வராஹ புராணத்தின் நூற்றி முப்பது அதிகாரம் முடிவடைகிறது. அடுத்து, “பல் தூண்டி கடிக்காமல் உணவு உண்டதற்கான ப்ராயசித்தம்” பற்றி வராஹர் கூறினார்: “யாராவது பல் தூண்டி கடிக்காமல் என்னை நோக்கி வருகிறார்கள் என்றால்…” நாராயணனின் வார்த்தைகளை கேட்ட பூமி, தர்மத்தில் உறுதியாக இருந்து, “ஒரே தவறால் எல்லாம் எப்படி அழிகிறது?” என்று கேட்டாள். ஸ்ரீ வராஹர் விளக்கினார்: “ஒரே தவறால், முன்பு செய்த புண்ணியமும் அழிகிறது. மனிதன், பாபம் மற்றும் கபம், பித்தம் கொண்டவராக, பல் தூண்டி கடிக்காமல் உணவு உண்டால், அந்த புண்ணியத்தின் விதை முழுமையாக அழிகிறது.” பூமி கேட்டாள்: “எந்த ப்ராயசித்தம் மூலம் என் தர்மம் அழியாமல் இருக்கும்?” வராஹர் பதிலளித்தார்: “மனிதர்கள் எப்படி பரிசுத்தம் அடைகிறார்கள் என்பதை இப்போது சொல்கிறேன். இரண்டு மற்றும் ஐந்து நாட்கள் பூமியில் படுக்க வேண்டும்.” “பல் தூண்டி கடிக்காமல் உணவு உண்டதற்கான ப்ராயசித்தத்தை இவ்வாறு கூறினேன், இதில் குற்றம் இல்லை; சந்தேகம் வேண்டாம்.” இவ்வாறு, “பல் தூண்டி கடிக்காமல் உணவு உண்டதற்கான ப்ராயசித்தம்” என்ற தலைப்பில், ஸ்ரீ வராஹ புராணத்தின் நூற்றி முப்பத்தி ஒன்று அதிகாரம் முடிவடைகிறது. பின், “மரணமடைந்தவரைத் தொடுவதற்கான ப்ராயசித்தம்” பற்றி வராஹர் கூறினார்: “யாராவது விஷயத்திற்குப் பிறகு, நீராடாமல் சடலத்தைத் தொடினால்…” நாராயணனின் வார்த்தைகளை கேட்ட பூமி, ஒரு வருடம் கடும் விரதம் மேற்கொண்டாள். பூமி கூறினாள்: “ஒரு மனிதன் எப்படி இவ்வாறு விஷயத்தில் ஈடுபடுகிறான்?” “இது எனக்கு மிகப்பெரிய துயரம்; நீ அதை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும். கேள், தேவி, இந்த உன்னதமான ரகசியமான போதனை.” வராஹர் விளக்கினார்: “இது அந்த குற்றத்தின் அறிகுறி, அதற்கான தீர்மானம். பார்த்தால், அந்த குற்றத்தின் விளைவுகளை அடைகிறான். குற்றத்தின் காரணமாக, பரிசுத்தம் ஏற்படவில்லை.” “என் செயல்களில் ஈடுபடும் கிருஹஸ்தர்கள், ஒரு நாள் காற்றில் வாழ்ந்து பாபத்திலிருந்து விடுபடலாம்.” “செயலின் குற்றத்தை உணர்ந்தால், பாபம் தொட்டுவிடாது. ப்ராயசித்தம் என் உலகத்திற்கு மகிழ்ச்சி தருகிறது.” “என் சாஸ்திரத்தை தவிர்த்து, யாராவது சுடுகாட்டில் நுழைந்தால், அவர்கள் சுடுகாட்டில் நரி ஆகி, சடலங்களை உண்ணும்.” அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக இனிமையான வார்த்தைகள் பேசினார்: “அய்யா, உன்னை சரணடைந்தவர்களுக்கு பாபம் எங்கே இருக்க முடியும், நாதா?” “எப்படி பாபத்திலிருந்து விடுபடலாம் என ப்ராயசித்தத்தைச் சொல்; கேள், தேவி, நீ கேட்கும் போதே உண்மையுடன் கூறுகிறேன்.” “இப்போது, பாபத்தை அழிக்கும் சிறந்த வழியைச் சொல்கிறேன். பஞ்சகவ்யம் அருந்தினால் பாபம் விலகும். எந்த பகவத் பக்தரும் இதை தவிர்க்க வேண்டும்.” இவ்வாறு, “மரணமடைந்தவரைத் தொடுவதற்கான ப்ராயசித்தம்” என்ற தலைப்பில், ஸ்ரீ வராஹ புராணத்தின் நூற்றி முப்பத்தி இரண்டு அதிகாரம் முடிவடைகிறது.