வராஹபுராணம்

அந்த இருவரும் வந்தபோது, துர்ஜயன் மன்னரும் உலகத்தின் காவலாளர்களும் அவர்களிடம், “நீங்கள் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்திவிட்டீர்கள்; காவலாளர்கள் இல்லாமல் உலகம் இயங்காது. எனவே, அந்த உயர்ந்த பதவியை எங்களுக்கு வழங்குங்கள்” என்று கேட்டார்கள். அப்போது, தர்மத்தை நன்கு அறிந்த துர்ஜயன், “நீங்கள் யார்?” என்று கேட்டார். உடனே, பகைவரை அழிப்பவர்களாகிய அந்த இருவரும், “நாங்கள் வித்யுத்ஸு, வித்யுன்னா என்ற பெயர்களுடைய அசுரர்கள், கௌரவம் வழங்குபவரே” என்று பதில் கூறினார்கள். “இப்போது நீங்கள் விரும்பினால், உலகத்தின் காவலர்களின் கடமைகளை நாங்கள் தர்மத்தோடும் ஒழுங்காகவும் நற்பண்புடனும் மேற்கொள்வோம்” என்று அவர்கள் கூறினர். துர்ஜயன் இப்படிச் சொன்னதும், அந்த இருவரும் சொர்க்கத்தில் உலக காவலர்களாக நிறுவப்பட்டனர்; உடனே அவர்கள் கண்களுக்கு மறைந்துவிட்டனர். அவர்கள் மலையில் செய்த மகா செயல்களும் பின்னர் கூறப்படும்; துர்ஜயன் மந்திர மலையில் இருப்பார். தனதனில் நந்தன வனத்தை ஒத்த தனதா தேவ வனத்தைப் பார்த்து, அந்த சிறந்த மன்னன் மகிழ்ச்சியுடன் அந்த அழகிய இடத்தில் சுற்றினார். அங்கு, பொன்னினால் ஆன மரங்களின் கீழ், அவர் இரண்டு அபூர்வ அழகிய பெண்களை பார்த்தார். அவர்களைப் பார்த்ததும், அதிசயத்தால் நிரம்பி, “இவர்கள் யார், இந்த மங்களகரமான கண்கள் கொண்டவர்கள்?” என்று எண்ணி, சிறிது நேரம் நின்றார்; அப்போது, அந்த வனத்தில் இரண்டு முனிவர்களையும் கவனித்தார். அவர்களைப் பார்த்ததும், மன்னன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தன் யானையிலிருந்து விரைந்து இறங்கி, தனிப்பட்ட முறையில் அவர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்தினார். பின்னர், பட்டு நூலில் செய்யப்பட்ட சிறந்த ஆசனத்தில் அவர்களுடன் அமர்ந்தார். முனிவர்கள், “நீங்கள் யார்? எங்கே இருந்து வந்தீர்கள்? யாருடையவர்? இங்கு ஏன் வந்தீர்கள்?” என்று கேட்டனர். அப்போது, சுப்ரதீகன் என்று புகழ்பெற்ற மன்னன் சிரித்தபடி, “எனக்கு துர்ஜயன் என்ற பெயருடைய ஒரு மகன் பிறந்திருக்கிறார்” என்று சொன்னார். “பூமியில் உள்ள அனைத்து மன்னர்களையும் வெல்லும் எண்ணத்துடன் இங்கு வந்துள்ளேன், மகானுபாவர்களே; நீங்கள் முனிவர்கள் எனக்கு என்றும் நினைவில் வையுங்கள். நீங்கள் இருவரும் யார் என்று சொல்லுங்கள்; ஏனென்றால், நீங்கள் எனது மனநிலை அறிந்து வந்தவர்கள் போல் தெரியிறீர்கள்” என்றார். அப்போது முனிவர்கள், “நாங்கள் ஹேத்ரு, ப்ரஹேத்ரு என்று அழைக்கப்படுகிறோம்; ஸ்வாயம்புவ மனுவின் புத்திரர்கள். தேவர்களை அழிக்க மேரு மலைக்கு வந்தோம்” என்று கூறினர். “அங்கே, எங்கள் பெரும் படை யானைகள், குதிரைகள், ரதங்களால் நிரம்பி, நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் அனைத்து தேவர்களையும் வென்றது.” “அவர்கள் முழு படை அழிக்கப்பட்டு, அசுரர்களால் உயிரிழந்ததைப் பார்த்து, தேவர்கள் தங்கள் பாதுகாப்பை நாடினார்கள்.” “அப்பொழுது, தேவர்களின் அதிபதி ஹரி, பாற்கடலில் துயின்று கொண்டிருக்கும் இடத்திற்கு, எல்லா தேவர்களும் பக்தியோடு சென்று சரணடைந்தார்கள்.” “‘தேவர்களின் தேவனே, ஹரி, எங்கள் படை அசுரர்களால் அழிக்கப்பட்டது; எங்களை பாதுகாப்பாயாக, நாங்கள் அஞ்சியுள்ளோம், புலம்ப/confused ஆகி உள்ளோம்’ என்று வேண்டினர்.” “‘முன்பு, கேசவா, நீ தான் தேவர்களும் அசுரர்களும் செய்யும் போரில், ஆயிரம் கரங்கள் கொண்ட கொடிய காலநேமியை எதிர்த்து எங்களை காத்தாய்.’” “‘இப்போது, இந்த இரண்டு ஹேத்ரு, ப்ரஹேத்ரு என்ற அசுரர்கள், தேவர்களுக்கு முட்களாக, பெரும் படையுடன் வந்துள்ளனர் – அவர்களை அழித்து எங்களை காப்பாற்றும், உலகத்தின் அதிபதியே!’” இதைக் கேட்ட விஷ்ணு நாராயணன், “நான் போய் அந்த இருவரையும் அழிப்பேன்” என்று உலகத்தின் அதிபதி கூறினார். இதை கேட்ட தேவர்கள், ஜனார்த்தனனை மனதில் நினைத்து, மேரு மலையின் அருகே சென்றார்கள். அவர்கள் அவரை நினைத்தவுடன், சக்கரமும் கேதாயும் ஏந்திய தெய்வம், ஒருவராக இருந்தும், பெரும் வல்லமையுடன் எங்கள் படைக்குள் வந்தார். உலகத்தின் அதிபதி தன் சக்தியால், ஒருவராக, பத்தாக, நூறாக, ஆயிரமாக, லட்சமாக, கோடியாக பல உருவங்களை எடுத்தார். அந்த வல்லமையுடன் எங்கள் படையில் நின்ற அந்த மிகப்பெரும் தெய்வத்தைப் பார்த்தபோது, எங்கள் சக்தியை நம்பிய எந்த அசுரனும் தரையில் உயிரற்றவனாக விழுந்தான். இவ்வாறு, ஒரு கணத்தில், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்படையுடன் கூடிய முழு படையும், அந்த விசித்திரமான விஸ்வரூப சக்தியால் அழிக்கப்பட்டது. நான்கு வகை படையையும் அழித்த பிறகு, சக்கரதாரி தெய்வம் எங்கள் பார்வையில் இருந்து மறைந்தார்; எங்கள் படைகள் அழிந்ததைப் பார்த்தோம். அந்த வில் ஏந்தும் தெய்வத்தின் செயலை நாங்கள் கண்டோம்; அதனால், நாங்கள் அவரை மட்டுமே சரணடைந்து வழிபட்டோம். “மன்னா, நீங்கள் எங்கள் நண்பர் சுப்ரதீகரின் மகன்; இவர்கள் எங்கள் மகள்கள் – ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஹேத்ருவின் மகள் சுகேஷி, ப்ரஹேத்ருவின் மகள் மிஷ்ரகேஷி” என்று முனிவர்கள் சொன்னார்கள். அப்படிச் சொன்ன பிறகு, துர்ஜயன் மன்னன், இரு மங்களகரமான பெண்களையும் தர்மப்படி மணந்தார். அவர்களைப் பெற்றதுடன், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், தன் படையுடன் விரைவாக தன் ராஜ்யத்திற்குத் திரும்பினார். நீண்ட நாட்கள் கழித்து, அவருக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தார்கள்: சுகேஷியிலிருந்து சுப்ரபா, மிஷ்ரகேஷியிலிருந்து சுதர்ஷனன். அந்த புகழ்பெற்ற துர்ஜயன், இந்த இரு சிறந்த மகன்களைக் பெற்ற பிறகு, ஒரு நாள் வனத்தின் எல்லைக்குச் சென்றார். அங்கு, பயங்கரமான காட்டுமிருகங்களை வதம் செய்து, அப்பகுதியில் தவம் செய்கின்ற பாவமின்றி வாழும் ஒரு முனிவரைப் பார்த்தார். அவர், மகா பாக்கியசாலியான கவுரமுக முனிவரை, முனிவர்களின் சமூகம் காக்கும், பாவிகளை காப்பாற்றும் ஒருவரை, கண்டார். அவரது ஆசிரமம், தூய நீர், மென்மையான காற்று, அருமையான மணமுள்ள மரங்கள் கொண்டது; அந்த இரட்டையர் வாழும் இடம், வானத்தில் இருந்து இறங்கிய மேகத்தைப்போல், பூமியில் ஒரு தேவலோக மாளிகையைப் போல் பிரகாசித்தது. அந்த இடம், யாகத்தின் தீயைப் போல் பிரகாசித்தது; வீடுகள் சுத்தமாக இருந்தன; சீடர்கள் சாம வேதம் பாடும் ஒலி முழங்கியது; அழகிய பெண்கள், முனிவர் மகள்கள், மலர்கள் மலர்ந்த மரங்கள் – இவை எல்லாம் கொண்டு அந்த ஆசிரமம் சிறப்பாக இருந்தது. இப்போது, ஸ்ரீ வராஹர் சொல்கிறார்: அந்த கவுரமுக முனிவரின் ஆசிரமத்தைப் பார்த்த துர்ஜயன் மன்னன், அதன் அழகிய சூழலை எண்ணி மகிழ்ந்தார். “நான் இங்கே சென்று, அந்த உயரிய தர்மசாலி முனிவர்களை பார்ப்பேன்” என்று எண்ணி, அந்த ஆசிரமத்துக்குள் சென்றார். அவர் உள்ளே சென்றபோது, தர்மமிக்க கவுரமுக முனிவர், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வரவேற்று, பூஜை செய்தார். நட்பான வரவேற்பு வார்த்தைகளைச் சொன்ன பிறகு, அந்த மகா முனிவர் உரையாடலின் முடிவில், “மன்னா, உங்களுக்கும் உங்கள் உடன்பிறப்புகளுக்கும் எவ்வளவு இயலுமோ அவ்வளவு உண்ணும் பொருளை நான் வழங்குவேன்” என்று கூறினார்.