வராஹபுராணம்

காலத்தின் வடிவமாக, பரமசிவன் திரிகடாயுதம் ஏந்தியவனாக, கொடூரமான இயல்புடன், தன் ராஜஸிக வடிவத்திற்கு பக்தியுடன் அர்ச்சனை செய்தார்; மேலும் தமஸிக சுபாவத்துடன் அசுரர்களிடையே தங்கினார். இப்படியே, உலகத்தை மூன்று வகைகளாகப் பேணும் வகையில் மஹேஸ்வரன் தானும் தேவர்களைப் பூஜித்தார்; அதன் பின் இந்த உலகமும் மூன்றாகப் பிரிந்தது. அவர் பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் மஹேசன் என்ற பெயர்களால் அறியப்பட்டார்; அந்த நாராயணன், பரமன், கிருதயுகத்தில் தலைமை பெற்றிருந்தார். திரேதாயுகத்தில் அவர் ருத்ரராகவும், தவாபரயுகத்தில் யாக ரூபமாகவும், கலியுகத்தில் நாராயணன் பல வடிவங்களில் தோன்றினார். அப்போது, அழகிய இடை உடையவளே! இப்போது நான் விஷ்ணுவின் முதன்மையான செயல்களை முழுமையாக உனக்கு விவரிக்கப்போகிறேன்; அவற்றை கவனமாக கேள், அழகியவளே! கிருதயுகத்தில், சுப்ரதீகன் என்ற பேராற்றலுடைய ஒரு மன்னன் இருந்தான்; அவனுக்கு இரண்டு மனைவிகள் இருந்தனர், இருவரும் ஒரேபோல் அழகும் மனமகிழ்வும் கொண்டவர்கள். அந்த இருவரும் வித்யுத்‌ப்ரபா மற்றும் காண்திமதி என்று அழைக்கப்பட்டனர்; மன்னன் எவ்வளவு முயன்றாலும், அவர்களிடமிருந்து ஒரு மகன் கிடைக்கவில்லை. அப்போது, சுப்ரதீகன் சிறந்த சித்ரகூட மலையில், பாவமில்லா முனிவர் ஆத்திரேயரை முறையான வழிபாடுகளால் மகிழ்வித்தான். மன்னன் நீண்ட நாட்கள் முனிவரை சேவித்து, வரம் வேண்டிய மனதுடன் இருந்ததால், முனிவர் திருப்தியடைந்து, அத்திரியின் மகன் அவனிடம் இவ்வாறு சொன்னார். அந்த நேரத்தில், வலி மிக்க இந்திரனும், தன் ஐராவதம் மீது அமர்ந்து, தேவர்களின் படைகளுடன் அங்கு வந்தான்; ஆனால் எதையும் பேசவில்லை. அவனைப் பார்த்த முனிவர், உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தும், வெளியில் கோபத்துடன், தேவர்களின் அரசனாகிய இந்திரனை நோக்கி கடுமையான சாபம் கூறினார்: “என்னை அவமதித்தாய், அவிவேகமுள்ள தேவர்களின் அரசனே! ஆதலால், நீ உன் ராஜ்யத்திலிருந்து வீழ்ந்து, வேறு உலகில் தங்க வேண்டியிருக்கும்.” இவ்வாறு கோபத்துடன் இந்திரனை நோக்கி சொன்னபின், முனிவர் மன்னனை நோக்கி, “மன்னா, உன் மகன் வீரத்தில் நிலையானவன் ஆக இருப்பான்,” என்று அருளினார். “அவன் இந்திரனைப் போல் ஒளிவீசும், ஆயுதங்களில் தேர்ந்தவன், புகழில் பிரசித்தி பெற்றவன், வித்யுத்‌ப்ரபாவின் கலைகளிலும் செயல்களிலும் தெளிவானவன்; அவன் கொடுமையான செயல்களிலும் வீரம் கொண்டவன், வெல்ல முடியாதவன், மிகுந்த வலிமை உடையவன்,” என்று முனிவர் சொன்னார், பின்னர் அவர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார். பின்னர், தர்மநிஷ்டனான சுப்ரதீகன், வித்யுத்‌ப்ரபாவை கருவுற்றவளாக்கினார்; காலம் வந்தபோது, அவள் ஒரு மகனை பெற்றாள். அவன் துஜயன் என்று பெயர் பெற்றான்; வலிமை மிகுந்தவன். அவனது ஜாதகர்மாதி சடங்குகளை முனிவர் தானே நடத்தினார்; அவனே தபஸ்வி துர்வாசர், தூய உடையவன். முனிவரின் செயல்களின் பலத்தால், அந்த மகன் மனம் மென்மையானவனாக ஆனான்; வேதங்கள் மற்றும் சாஸ்திரங்களின் அர்த்தங்களை அறிந்தவன், தர்மநிஷ்டனும் தூயவருமானான். அந்த மகா மன்னனின் இரண்டாவது மனைவி கீர்த்திமதி என்று அழைக்கப்பட்டாள்; அவளால் பிறந்த மகன் சுத்யும்னன் என்று அழைக்கப்பட்டான்; அவனும் வேதங்களையும் அதன் அங்கங்களையும் நன்கு அறிந்தான். நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, சுப்ரதீகன் தன் மகன் துஜயனை ஆட்சிக்கு தகுதியானவனாகக் கண்டான். வயது முதிர்ந்தபோது, வாரணாசியின் அதிபதி தன் ராஜ்யத்தை துஜயனிடம் வழங்குவது குறித்து யோசித்தான். இவ்வாறு சிந்தித்து, தர்மநிஷ்டனான மன்னன் துஜயனுக்கு ராஜ்யத்தை அளித்தான்; தானாக சித்ரகூட மலையை அடைந்தான். துஜயன், அந்தப் பெரிய ராஜ்யத்தை யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், படைகள் ஆகியவற்றுடன் பெற்றவனாக, தன் ராஜ்யத்தை எவ்வாறு விரிவுபடுத்துவது என்று யோசித்தான். அவ்வாறு சிந்தித்து, அறிவுடைய அவன் யானைகள், குதிரைகள், ரதங்கள், காலாட்படைகள் ஆகியவற்றைக் கூடி, வடக்கு திசையில் புறப்பட்டான். வடதிசையில் உள்ள எல்லா நிலங்களும் அந்த மகாத்மா சித்தர்களுக்குச் சொந்தமானவை. இந்தப் பாரதநாமமான நிலத்தை வெல்வது மிகக் கடினமானதாக இருந்தாலும், அதையும் வென்று, கிம்புருஷ நாமமான நிலத்தையும் அடக்கினான். அதன்பின், சுகமானதும் பொன்னிறமும் கொண்ட ஹரிவர்ஷம் மற்றும் குருபத்ராஸ்வம் எனும் பகுதிகளையும் வென்றான்; மேரு மலையின் நடுவில் உள்ள இலாவ்ருதம் பகுதியையும் வென்றான்; இவை அனைத்தையும் அடக்கினான். ஜம்பூ தீவை வென்றதும், அந்த மன்னன் தேவர்களின் அரசனையும், அனைத்து தேவர்களையும் எதிர்த்து போரிடத் தயாரானான். மேரு மலையில் ஏறி, பிரம்மாவின் மகன் நாரத முனிவர், துஜயன் தேவர்களையும், கந்தர்வர்கள், தானவர்கள், குஹ்யகர்கள், கின்னர்கள், தயித்யர்கள் ஆகியோரையும் வென்ற செய்தியை இந்திரனிடம் அறிவித்தார். அப்போது, இந்திரன், அவசரத்துடன், உலகங்களின் காவலர்களுடன் சேர்ந்து, துஜயனை அழிக்க விரைந்தான்; அவன் ஆயுதங்களால் விரைவாக வென்றிருந்தான்; மேரு மலையைவிட்டு இறந்த உலகுக்கு வந்தான். கிழக்கு திசையில், இந்திரன் உலகங்களின் காவலர்களுடன் தங்கினார்; அவரைச் சார்ந்த ஒரு பெரிய நிகழ்ச்சி நிகழப்போகிறதே. தேவர்களை வென்ற துஜயன் திரும்பி வந்து, கந்தமாதன மலையின் அடிவாரத்தில் தன் படைகளை அமைத்து, தேவையான பொருட்களைச் சேர்த்தான்; அப்போது இரண்டு முனிவர்கள் அவனை அணுகினார்கள். அவர்கள் வந்ததும், துஜயன் மற்றும் உலகங்களின் காவலர்கள், “நீங்கள் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தியுள்ளீர்கள்; காவலர்களில்லாமல் உலகம் இயங்காது. எனவே, அந்த உயர்ந்த பதவியை எங்களுக்கு அளியுங்கள்,” என்று கேட்டனர். இது கேட்டதும், தர்மத்தை நன்கு அறிந்த துஜயன், “நீங்கள் யார்?” என்று கேட்டான். அப்போது அந்த இருவரும், பகைவரை அழிப்பவர்கள், “நாங்கள் வித்யுத்ஸு மற்றும் வித்யுன்னா என்ற அசுரர்கள், மதிப்பளிப்பவனே,” என்று பதிலளித்தனர். “இப்போது நீ விரும்பினால், துஜயா, உலகங்களின் காவலர்களின் கடமைகளை தர்மத்தோடும், நல்ல முறையிலும் நாங்கள் மேற்கொள்வோம்,” என்று அவர்கள் கூறினர். துஜயன் அவ்வாறு சொன்னதும், அந்த இருவரும் விண்ணகத்தில் உலகங்களின் காவலர்களாக நிறுவப்பட்டனர்; உடனே அவர்கள் கண்களுக்கு மறைந்துவிட்டனர். அவர்கள் அந்த மலையில் செய்த பெரிய செயல்களும் பின்னர் சொல்லப்படும்; துஜயன் மண்டர மலையில் தங்குவான். அங்கே, தனதா தேவனின் தெய்வீக வனத்தை, நந்தன வனத்தைப் போல அழகாக உள்ளதை, அந்த சிறந்த மன்னன் பார்த்து, மகிழ்ச்சியாக அங்கு சஞ்சரித்தான். அங்கே, பொன்னிறமான மரங்களின் கீழ், இரு அழகிய பெண்களை, மிகவும் அற்புதமாகவும் கண்கவரும் வகையில் பார்த்தான். அவர்களைப் பார்த்ததும், ஆச்சர்யத்தில் மூழ்கி, “இவர்கள் யார், இந்த மங்களகரமான கண்கள் கொண்டவர்கள்?” என்று எண்ணி, ஒரு கணம் நின்றான்; அப்போது அந்த வனத்தில் இரண்டு முனிவர்களையும் பார்த்தான். அவர்களைப் பார்த்ததும், மன்னன் உடனே மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தன் யானையிலிருந்து இறங்கி, அவர்களுக்கு நேரில் வணங்கினான். அவர்கள் அருகில், பட்டுப் பந்தலிலான சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தபின், அவர் கேட்டார்கள்: “நீ யார்? எங்கேயிருந்து வந்தாய்? யாருடையவன்? ஏன் இங்கு வந்தாய்?