வராஹபுராணம்

அந்த நேரத்தில், மஹா பூமி தாங்கும் வடிவில் ஹரி அவதரித்துக் கொண்டு, மீன் உருவத்தை எடுத்துக் கொண்டு பெருங்கடலில் நுழைந்தார். அவர் கடலில் பிரவேசிக்கும் போது, அந்த நீர் திடீரென பிரகாசமானது. தேவர்கள் அனைவரும், பூமியைத் தாங்கி வந்த ஹரியை, ஸ்தோத்திரங்களுடன் போற்றி புகழ்ந்தார்கள். “வேதங்களாலும், யுக்தியாலும் அடைய முடியாத உமக்கு வணக்கம்! மீன் ரூபம் கொண்ட நாராயணனே, உமக்கு வணக்கம்! இசைபோல் இனியவன், உலகமெங்கும் பரவி நிறைந்தவனே, ஞானமும் அபயமும் கொண்டு தோன்றுபவனே, உமக்கு வணக்கம்! சந்திரன், சூரியன், காற்று ஆகியவை உமது ரூபங்கள்; நீர் எங்கும் நிறைந்திருப்பவன், அழகிய கண்கள் கொண்டவனே, விஷ்ணுவே, உமக்கு வணக்கம்! நாங்கள் உம்மிடம் சரணாகதி செய்கிறோம்; மீன் வடிவத்தை விட்டு எங்களை காத்தருளும். அனந்த ரூபனே, உம்மால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிரம்பியுள்ளது; உம்மைத் தவிர வேறு எது இங்கு உள்ளது? இந்த உலகம் உம்மிலிருந்து வேறல்ல; உம்மிடம் நாங்கள் சரணடைந்தோம். வானம், சந்திரன், அக்னி, மனம்—இவை எல்லாம் உமது பண்டைய உடலின் அம்சங்கள், தாமரைக் கண்களே; எங்களிடம் பக்தி இல்லையென்றாலும், உமது கருணையால் எங்களை மன்னித்தருளும், ஏனெனில் உம்மால் தான் இந்த உலகம் பிரகாசிக்கிறது. உமது தெய்வீக வடிவம், பார்ப்பதற்கு பயங்கரமானது, ஆனால் இனிமையான குரல் கொண்டது; பெரிய மலையைப் போல் உயர்ந்தது. தேவர்களின் முதல்வனே, உலகத்தின் ஆதாரமாயிருப்பவனே, எங்களுக்கு சாந்தி அளித்தருளும், சுடர்விடும் ஒளிவளியனே. நாங்கள் அனைவரும் உம்மிடம் சரணடைந்திருக்கிறோம்; உமது இந்த வடிவத்தைப் பார்த்து பயந்து நிற்கிறோம். உம்மைத் தவிர, உலகில் வேறு எந்தப் பழமையான உருவும் இல்லை. இவ்வாறு தேவர்கள் அவரை போற்றி புகழ்ந்தபோது, அந்தக் கடலில் உறைந்திருந்த பிரபு, தனது ரூபத்தை எடுத்துக் கொண்டு வேதங்களையும் உபநிஷத்துகளையும், சாஸ்திரங்களையும் எடுத்துக்கொண்டார். பகவான் தனது சொந்த ரூபத்தில் இருப்பது வரை இந்த உலகம் நிலைத்து இருக்கிறது; அவர் நிலையான நிலையில் இருக்கும்போது, எல்லாம் அவருக்குள் லயிக்கிறது; அவர் மாற்றமுள்ள நிலையில் இருக்கும்போது, உலகம் விரிவடைகிறது. வராகர் தொடர்ந்தார்: “இவ்வாறு எல்லா உலகங்களையும் படைத்து, உயிர்கள் வாழும் வகையில் ஏற்படுத்திய பின்பு, அந்த ஆண்டவன் அமைதியாக இருந்தார்; பின்னர் பூமியில் படைப்பு விரிவடைந்தது. படைப்பு விரிவடைந்ததும், அந்தப் பழமையான தேவர்கள் அனைவரும் “நாராயணன்” எனப்படும் பரமபுருஷனை பல்வேறு யாகங்களால் வழிபட்டார்கள். அனைத்து தீவுகளிலும், எல்லா பகுதிகளிலும், தேவர்கள் பெரும் விசுவாசத்துடன், பெரிய யாகங்களை நடத்தி, ஹரியை மிகவும் மகிழ்விக்க விரும்பி, அவரைத் தங்களது வழிபாட்டு இலக்காக வைத்து வழிபட்டார்கள். இவ்வாறு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு அவரை மகிழ்விக்க முயன்றபோது, அந்த ஆண்டவன் திருப்தியடைந்து, அவர்களுக்கு முன்னிலையில் தோன்றினார். அவர் பல கரங்கள், வயிறுகள், வாய், கண்கள் கொண்டு, பெரிய மலையின் உச்சியைப் போல் உயரமாகத் தோன்றினார். தேவர்களின் ஆண்டவன், “நீங்கள் என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்கள்? உங்கள் ஆசையைச் சொல்லுங்கள், உங்களுக்குப் பரிசு அளிக்கிறேன்,” என்று பேசினார். தேவர்கள் கூறினார்கள்: “மாபெரும் சக்தி கொண்ட கோவிந்தா, வெல்லும் வல்லமை உமக்கு உண்டு! உமது வரத்தினால் நாங்கள் தேவர்கள் ஆனோம். மனித உலகிலும் உம்மைத் தவிர வேறு எவரும் இல்லை.” ருத்ரர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், சாத்யர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், அச்வினிகள், மருத்துகள், பித்ருக்கள்—அனைவரும் உம்மிடம் சரணடைந்துள்ளோம்; எங்களை இங்கே வழிபாட்டுக்குத் தகுதியானவர்களாக ஆக்குவாயாக. இவ்வாறு அவர்கள் வேண்டியபோது, ஹரி, யோகத்தின் பெருமை கொண்ட ஆண்டவன், “நான் உங்களை எல்லாம் வழிபாட்டுக்குத் தகுதியானவர்களாக ஆக்குவேன்,” என்று கூறி, மறைந்துவிட்டார். தேவர்களும் தங்கள் சாச்வதமான உலகங்களுக்கு திரும்பினார்கள்; அவர்களால் போற்றப்பட்ட பரமபுருஷன், மூன்று விதமான ரூபங்களை எடுத்தார். இவ்வாறு உலகத்தின் மூன்று வகை ஆதாரமாக ஆன அவர், மகேஸ்வரர், சத்த்வ, ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்களின் வடிவங்களை மூன்று விதமாக வழிபட்டார். சத்த்வ குணத்துடன் வேதங்களை ஓதி, யாகங்களால் தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; கேசவன் தனது ஒரு பகுதியை ரஜஸ் குணத்தின் வழியாகவும் செயல்படுத்தினார். காலத்தின் வடிவில், கொடூரமான இயல்பும், சுழி கொண்டும், தனது ரஜஸ் வடிவத்தை பக்தியுடன் வழிபட்டார்; தமஸ் குணத்துடன் அசுரர்களிடையே நிலைத்திருந்தார். இவ்வாறு உலகத்தின் மூன்று வகை ஆதாரமாக ஆன மகேஸ்வரர், தேவர்களை வழிபட்டார்; பின்னர் உலகமும் மூன்று வகையாகப் பிரிந்தது. அவர் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஷா என்ற பெயர்களால் அறியப்பட்டார்; அந்த நாராயணன், கிருதயுகத்தில் பரமன் ஆனார். த்ரேதா யுகத்தில் அவர் ருத்ரராகவும், துவாபர யுகத்தில் யாக வடிவாகவும், கலியுகத்தில் நாராயணன் பல ரூபங்களில் தோன்றினார். “இப்போது, அழகிய இடுப்புடையவளே, விஷ்ணுவின் முதன்மையான, பிரகாசமான செயல்களை முழுமையாக நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அவற்றை நன்றாகக் கேள்.” கிருதயுகத்தில், சுப்ரதீகன் எனும் ஒரு வீரியசாலி மன்னன் இருந்தான்; அவனுக்கு இரண்டு மனைவிகள் இருந்தனர், இருவரும் அழகும், இனிமையும் கொண்டவர்கள். அவர்களின் பெயர்கள் வித்யுத்பிரபா மற்றும் காண்திமதி; மன்னன் மிக முயற்சி செய்தாலும், அவர்களிடமிருந்து ஒரு மகனும் பெற முடியவில்லை. அப்போது, சித்திரகூட மலை மீது, மன்னன் முறையான முறையில் தவம் செய்து, பாவமில்லாத ஆத்ரேய முனிவரை மகிழ்வித்தான். அந்த முனிவர், நீண்ட நாட்கள் சேவை செய்த மன்னனை திருப்தியுடன், அவனது வரத்தை வழங்கத் தயாராகி, அத்திரி மகன் முனிவர் பேசினார். அந்த சமயத்தில், வலிமைமிக்க இந்திரனும், தனது ஐராவதம் யானை மீது, தேவர்களின் படைகளுடன் அங்கு வந்தான்; ஆனால் எதுவும் பேசாமல் இருந்தான். அவரை பார்த்த முனிவர், உள்ளுக்குள் சந்தோஷப்பட்டாலும் வெளியில் கோபம் கொண்டவாறு, தேவர்களின் அரசனான இந்திரனை நோக்கி கடும் சாபம் கூறினார்: “நீ என்னை அவமதித்ததால், மூடமான வானவரின் அரசனே, நீ உன் சிங்காசனத்திலிருந்து வீழ்ந்து, வேறு உலகில் வாழ வேண்டியிருக்கும்.” இவ்வாறு கோபத்தில் தேவர்களின் அரசனைச் சொல்லி முடித்த பின், முனிவர் மன்னனை நோக்கி, “ராஜனே, உன் மகன் வீரத்தில் உறுதியாய் இருப்பான்,” என்றார். “அவன் இந்திரனைப் போல் அழகு, பிரகாசம், ஆயுதங்களில் தேர்ச்சி, புகழ், வீரத்தில் சிறந்தவன், வித்யுத்பிரபாவின் கலைகளிலும் செயல்களிலும் தேர்ந்தவன், செயலில் கொடூரனாக இருந்தாலும், வெல்ல முடியாத, மிக வலிமைமிக்க அரசனாக இருப்பான்,” என்று முனிவர் கூறி, அங்கிருந்து சென்றார். பின்னர், தர்மமான சுப்ரதீகன், தனது மனைவி வித்யுத்பிரபாவை கர்ப்பமாக்கினார்; காலம் வந்தபோது, அவள் ஒரு மகனைப் பெற்றாள். அந்த மகனின் பெயர் துர்ஜயன்; அவன் மிக வலிமைமிக்கவன். முனிவர் தானாகவே அவனது பிறப்பு முதலான சம்ஸ்காரங்களைச் செய்தார்—அவன் தவசீ துர்வாசா, சுத்தமான உடலுடையவன். முனிவரின் செயலின் பலனால், அந்த மகன் மென்மையானவனாக ஆனான்; வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் அர்த்தத்தை நன்கு கற்றவன், தர்மத்திலும் சுத்தனும் ஆனான். அந்த மன்னனின் இரண்டாவது மனைவி கீர்த்திமதி; அவள் பாக்கியசாலி. அவளுக்கு பிறந்த மகன் சுத்யும்னன்; அவனும் வேதங்களையும் அவற்றின் அங்கங்களையும் நன்கு கற்றவன். ஒரு நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, சுப்ரதீகன், துர்ஜயன் அரசாட்சி செய்யத் தகுதியானவன் என்று பார்த்து, அவனை அருகில் அழைத்தான். தானும் முதிர்ந்தவனாகி வந்தபோது, வாரணாசியின் வலிமைமிக்க அரசன், துர்ஜயனுக்காக ராஜ்ய விஷயங்களை யோசிக்கத் தொடங்கினான், அழகியவளே.