வராஹபுராணம்

ஒருமுறை, ஒரு ஋ஷி வேட்டைக்காரரின் இல்லத்திற்கு வந்து, அங்கு நீர்வாழ் உயிரினங்கள் இருப்பதைப் பார்த்தார். அவர் கேட்டார்: “உங்கள் வீட்டில் உயிரற்ற, நன்றாக சமைக்கப்பட்ட உணவு இருக்கும்போது, இங்கு இவ்வளவு நீர்வாழ் உயிரினங்களை நான் ஏன் பார்க்கிறேன்?” அதற்கு வேட்டைக்காரன் பணிவுடன் விளக்கினார்: “ஓ ஋ஷியே, ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆயிரக்கணக்கான இவை வளர்க்கப்படுகின்றன. என் குடும்பத்திற்காக, நான் காட்டில் ஒரு விலங்கைக் கொன்று, அதை முறையாக முன்னோர்களுக்குப் படைத்து, பின்னர் என் குடும்பத்துடன் உண்டு வருகிறேன்.” ஆனால், அவர் மேலும் கூறினார்: “ஆனால் நீங்கள், உங்கள் குடும்பத்தாரும், பின்பற்றுவோரும், பல உயிரினங்களை அழித்து, உண்ணத் தகாதவற்றை தொடர்ந்து உண்ணுகிறீர்கள்; இது என் கருத்து.” பிரம்மா முன்பே அனைத்து செடிகள், மூலிகைகள் ஆகியவற்றை உருவாக்கினார்; வேதம் அவை யாகங்களுக்காக உயிரினங்கள் உண்ண வேண்டியவை என அறிவிக்கிறது. ஐந்து மகாயாகங்கள்—தேவ, பூத, பித்ரு, மனித, பிராமண—இவை அனைத்தும் பிரம்மனால் பழங்காலத்தில் நிறுவப்பட்டன. இவை முதலில் பிராமணர்களுக்காகவும், அவர்களால் மற்ற வகுப்பினருக்கும் நன்மை தரும் வகையில் அமைக்கப்பட்டன; மற்ற வர்ணங்களுக்கு நன்மை தரும் யாகங்கள் பிராமணர்களால் நடத்தப்படுகின்றன. இந்த ஒழுங்கு பின்பற்றப்படுமானால், உணவு தூய்மையானதாகும்; இல்லையெனில், இந்த தானியங்கள்கூட விலங்கு, பறவை இறைச்சியைப் போலவே, தாரும் உண்ணுவோரும், இருவருக்கும், பெரிய இறைச்சியாகக் கருதப்படும். “நான் என் மகளைக் குமாரனுக்காக உங்களுக்குத் தந்தேன்; அவள், உங்கள் மனைவியாகியவள், உயிரினங்களை அழிப்பவனுடைய மகள். ஆகவே, உங்கள் வீட்டிற்கு வந்து உங்கள் நடத்தை, தெய்வ வழிபாடு, அதிதிகளுக்கான படைப்புகள் ஆகியவை எப்படி நடைபெறுகின்றன என்று பார்ப்பதற்காக வந்தேன். ஆனால் இங்கு எதுவும் நடைபெறவில்லை; எனவே, இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேற விரும்புகிறேன்; முன்னோர்களுக்காக ஸ்ராத்தம் செய்ய விரும்புகிறேன். நான் என் வீட்டில் சாப்பிடுவதில்லை, அது முன்னோர்களுக்காக என்று கூறுகிறேன்; நான் வேட்டைக்காரன், உயிரினங்களை அழிப்பவன், ஆனால் நீங்கள் உலகத்திற்கு தீங்கு விளைவிப்பவர் அல்ல. என் மகள், உயிரினங்களை அழிப்பவனின் மனைவியாக, உங்கள் மகனுடன் கல்யாணம் ஆனதால், பெரிய பிராயச்சித்தம் ஏற்பட்டுள்ளது, ஓ தவசீ.” இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அவர் எழுந்து, அந்தப் பெண்ணை நோக்கி சாபம் கூறினார்: “மாமியாருக்கும் மருமகள்களுக்கும் ஒருபோதும் நம்பிக்கை இருக்கவே கூடாது. ஒருபோதும் மருமகள் தனது மாமியார் நீடித்து வாழ வேண்டும் என்று விரும்பக் கூடாது.” என்று கூறிவிட்டு, அந்த வேட்டைக்காரன் தனது வீட்டிற்குத் திரும்பினார். பின்னர், அந்த ஞானி பக்தியுடன் தெய்வங்களையும் முன்னோர்களையும் வழிபட்டு, தனது குமாரன் அர்ஜுனகனை வம்சத்தில் நிறுவினார். அந்த நேர்மையான வேட்டைக்காரன் விரைவாக புகழ்பெற்ற புண்ணிய ஸ்தலமான புருஷோத்தமத்திற்குச் சென்று, அங்கு ஒருமனதாக தவம் செய்து, பூமியினை நோக்கி இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பாடினார்: “தேவகணங்களின் பகைவர்களை அழிப்பவராகிய விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்; அகில செல்வத்தின் இருப்பிடமான விசாலமான மார்பை உடையவருக்கு, நல்ல அரசருக்கு, தர்மவந்தர்களின் பரம இலட்சியமான உத்தமனுக்கு, மும்மூர்த்தியாக நிலைபெற்றவருக்கு, மந்தரத்தைத் தாங்கியவருக்கு என்றும் வணக்கம். தாமோதரனாகிய விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்; பூமியை அலங்கரித்தவருக்கு, சந்திரனின் கதிர்களைப்போல் பிரகாசிக்கும் மகிமையுடையவருக்கு, தேனீ போன்ற ஒளியுடைய உடலமைப்பாளர், பூமியின் ஆதாரமாகியவர், நரகத்தின் பகைவர், நற்பண்பாளர்களால் போற்றப்படுபவர், அனைவருக்கும் சரணாகிய ஜனார்த்தனருக்கு வணக்கம். அந்த நரசிம்மரான ஹரிக்கு, மூவுலகுகளின் அதிபதிக்கு, முடிவில்லாத மகிமையுடையவருக்கு, நன்கு அமைந்த சொற்களால் நான் அடைகிறேன்; மனிதர்களுக்குப் பரம சரணாகிய, அழியாதவரான விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம். பண்டைக்காலத்தில் மதுவும் கைடபனும் அழிக்கப்பட்டனர்; அவர் எப்போதும் பூமியைத் தலையில் சுமக்கிறார். நான் வலிமையுடன் புகழ்ந்த நித்யனாகிய விஷ்ணு எனக்கு சந்தோஷமும் பலமும் தாராளம் செய்ய வேண்டும். மகா யாகத்தை விரும்பும், ஜனார்த்தனரான, தாமரையான முகமுடைய, பூமியின் பெரும் ஆதாரமான, கடலைக் குறைத்த பெருமை உடையவராகிய விஷ்ணு என்னை பாதுகாக்கட்டும். மாயையால் மூன்று உலகங்களும் நெய்து அமைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த விஷ்ணு, நிலவும் அசையும் அனைத்திலும் ஒரே நெருப்புபோல் ஊடுருவி நிறைந்திருப்பவர், அசையும் அசையாத அனைத்திலும் எங்கும் இருப்பவர், அவர் எனக்கு சரணாகட்டும். ஒவ்வொரு யுகத்திலும் உயிரினங்களை உருவாக்குபவர், இம்முழு உலகம் அவரிடமிருந்து பிறக்கிறது; அது ருத்ரனால் உடையப்படும்போது அதுவும் அவரிடமே அழிகிறது; அவர் ஹரி, விஷ்ணு, ஹரா என அழைக்கப்படுகிறார். விண்ணும், சந்திரனும், பூமியும், காற்றும், நெருப்பும், சூரியனும், நீரும் அவரிடமிருந்து உருவானவை; அந்த நித்யமான, கோடிக்கணக்கான ரூபங்களைக் கொண்ட பாக்கியவான் விஷ்ணு எப்போதும் எனக்கு நன்மை தரட்டும்.” அப்போது பூமி கேட்டாள்: “ஓ பிரபு, நாராயணன், இந்த அகில ரூபம் கொண்டவர், கிருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில் என்ன செய்தார்? அதை உண்மையாக எல்லாம் கேட்க விரும்புகிறேன்.” அதற்கு ஸ்ரீ வராகர் பதில் அளித்தார்: “முதலில், நாராயணன் மட்டுமே இருந்தார்; ஹரியைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. அவர் தனக்குள் மகிழ்ச்சி அடைந்தார், ஆனால் தன் சித்தத்தின்படி செயல்படவில்லை. இரண்டாவது உருவை விரும்பி, அவர் உள்ளத்தில் ‘அசு’ என்ற எண்ணம் எழுந்தது; அது சூரியனைப் போல ஒரு கணம் பிரகாசித்தது. அந்த எண்ணம் இரண்டாகப் பிரிந்து, பிரம்மத்தின் கூர்மையான அறிவாக மாறியது; ‘உமா’ என அறியப்படும் அந்த சக்தி எப்போதும் மனிதர்களிடம் நிலைத்திருக்கிறது. அந்த ஒற்றை எழுத்தான ‘ஓம்’ ஆகி, அவள் இந்த பூமியை உருவாக்கினாள்; பு என்றால் புவஹ், புவஹ் என்றால் ஸ்வஹ், பின்னர் மகஹ் ஆகியவற்றை உருவாக்கினாள். அப்புறம் ஜன, தப, ஆத்மா ஆகியன உருவானது; இவை அனைத்தும் மணிமாலையில் நூலால் கோர்க்கப்பட்டிருப்பது போல ஒன்றோடு ஒன்று பின்னப்பட்டுள்ளன. அப்போது அந்த பரம்பொருளின் ரூபமான சங்கரன், ஹரியாகவே இருந்தார்; அந்த உலகங்கள் வெறுமையாக இருக்க, உயர்ந்த ரூபத்தை உருவாக்க விரும்பி, மன உலகை யா்த்தி, தன் அளவிலிருந்து ஒரு உருவத்தை உருவாக்கினார். அந்தக் கலக்கத்தில் அவர் நின்றபோது, பிரபஞ்ச முட்டை தோன்றியது; அது பிரிந்தபோது, பூலோகம் நிலைபெற்றது. மற்றொரு உலகம் நடுவில் தோன்றி, சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தது; அந்தப் புராதன புருஷன், அதை ஊடுருவி, தாமரை மடியில் நிலைபெற்றார். அந்த நாராயணன், பிரஜாபதியின் ஒளியைப் போல், தன் நாபியில் இருந்து முதல் உயிரெழுத்தான ‘அ’யையும், ‘ஹ’ என்ற மெய்யெழுத்தையும் உருவாக்கினார். ரூபமற்றவை உருவாகும் போது, அவர் வேதங்களை திசைகளில் பாடினார்; அவற்றை உருவாக்கி, அளவிலா ஆன்மா மீண்டும் ஆதாரத்தை சிந்தித்தார். அவர் சிந்தித்தபோது, அவரது கண்களில் இருந்து பெரும் ஒளி எழுந்தது: வலது கணில் இருந்து நெருப்பைப் போல், இடது கணில் இருந்து சந்திரனின் குளிர்ச்சியைப் போல். அதை பார்த்து, உத்தமன் சந்திரனையும் சூரியனையும் உருவாக்கினார்; பின்னர் உயிர் எழுந்தது, அதிலிருந்து காற்றும் பிறந்தது. அந்தக் காற்று இப்போதும் இதயத்தில் ஊடுருவி இயங்குகிறது; அதிலிருந்து நெருப்பு, அந்த நெருப்பிலிருந்து பெரிய நீர் உருவானது. அந்த நெருப்பே தெய்வீக ஒளி, பிராமணர்களின் பரம காரணம்; அவருடைய புஜங்களில் இருந்து க்ஷத்திரியர்களின் ஒளியையும் உருவாக்கினார். தன் தொடைகளிலிருந்து வைய்ஷ்யர்களை, கால்களில் இருந்து சுத்ரர்களை உருவாக்கினார்; பின்னர் யக்ஷர்களையும் ராக்ஷஸர்களையும் உருவாக்கினார். இவ்வாறு அந்த பரம்பொருள் நாராயணன், உலகங்களின் ஆதியாக, அனைத்து உயிரினங்களையும், சமஸ்த பிரபஞ்சத்தையும் தானாகவே உருவாக்கி, அவற்றைச் சீராக நடத்தினார்.