ஒரு காலத்தில், ஸ்வேதவிநீதாஶ்வம் என்னும் கதையில், பகவான் வராஹ புராணத்தில், தர்மநிஷ்டரான அரசர்களிடம் புனிதமான தானங்களின் மகிமையை விவரித்தார். முதலில், தயிர்-பசு தானத்தின் சிறப்பை அவர் கூறினார். மனத்தில் சகிமை போன்ற குணங்கள் நிறைந்தவருக்கு, ஒருவர் தயிர்-பசுவை வழங்க வேண்டும். அந்த தானம் செய்யும் போது, முதலில் கால்சட்டை, செருப்பு, குடை ஆகியவையும் வழங்க வேண்டும். இதற்குப் பிறகு, குறிப்பிட்ட மந்திரத்தை பக்தியுடன் ஜபிக்க வேண்டும். இவ்வாறு தயிர்-பசுவை வழங்கியவுடன், அந்த யஜமானன் மூன்று நாட்கள் ராஜாக்களுக்குரிய வாழ்க்கையை அனுபவிக்கலாம் என்று கூறப்பட்டது. இந்த தயிர்-பசு தானத்தின் மகிமையை யார் பக்தியுடன் கேட்பாரோ, அல்லது மற்றவர்களுக்குக் கேட்கவைப்பாரோ, அவர்களுக்கு உயர்ந்த புண்ணியம் கிடைக்கும். இதன் பின், நெய்-பசு தானத்தின் மகிமையை பகவான் விளக்கினார். "நெய்-பசு" என்பது புதிய நெய்யால் செய்யப்பட்ட பசுவாகும். பூமியில் கோமயத்தை பூசி, அதன் மேல் பசுவின் தோலை விரித்து, ஒரு ப்ரஸ்த அளவு புதிய நெய்யை பானையில் வைத்து, நியமப்படி அந்த பசுவை வடிவமைக்க வேண்டும். தங்கக் கொம்புகள், அழகிய முகம், மலர்கள் மற்றும் பழங்களால் அமைக்கப்பட்ட உதடுகள், ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்ட பற்கள், வெள்ளை நூலால் தூமூக்கு, நெய்யால் புண்டைகள், கரும்பால் கால்கள், தங்கக் கொம்புகள், வெள்ளி களிறுகள், ஐந்து ரத்தினங்களால் அலங்காரம் ஆகியவையும் வழங்க வேண்டும். இரு துணிகள் போர்த்தி, மணம் வீசும் மலர்களால் அலங்கரித்து, அனைத்து பசுக்களுக்குரிய மந்திரங்களை உச்சரிக்க வேண்டும். இந்த புதிய நெய் தேவரசமாகப் பிறந்தது; அதனால் அது மிகவும் மங்களகரமானது. இவ்வாறு எல்லாம் செய்து முடித்தவுடன், அந்த நெய்-பசுவை ஒரு க்ருஹஸ்த பிராமணருக்கு பக்தியுடன் வழங்க வேண்டும். ஹவிசு மற்றும் அதன் சாரத்தையும் அந்த சிறந்த பிராமணருக்கு தர வேண்டும். யார் அந்த நெய்-பசு தானத்தை காண்கிறார்களோ, அவர்கள் மட்டும் அல்லாமல், அவர்களது முன்னோர்கள் மற்றும் பின்வந்தோரும் புண்ணியம் பெறுவார்கள். இதன் மகிமையை பக்தியுடன் கேட்பவரும், கேட்கவைப்பவரும் அதேபோல் புண்ணியத்தை அடைவார்கள். அடுத்து, உப்புப்-பசு தானத்தின் பெருமையை பகவான் அருளினார். பூமியை நன்கு பூசி, அதன் மீது கருமான் தோல் மற்றும் தர்பை புல் விரித்து, நான்கு கால்களுடன் ஒரு கன்றைப் போல உருவாக்க வேண்டும்; அதன் கால்கள் கரும்பால் செய்யப்பட வேண்டும். வாயை வெல்லத்தால், பற்களை பழத்தால், கண்களை ரத்தினங்களால், காதுகளை இலைகளால் உருவாக்க வேண்டும். வால் நூலால், முதுகு பித்தளையால், முடி தர்பையால், பால் வாரும் வகையில் வடிவமைக்க வேண்டும். அந்த உப்புப்-பசுவை மணமுள்ள மலர்களாலும், தூபத்தாலும் வழிபட்டு, கிரக-நட்சத்திரங்களால் ஏற்படும் துன்பங்களை நீக்க வேண்டும். நல்ல நடத்தை கொண்ட, வேதம் மற்றும் அதன் அங்கங்களை அறிந்த, ஸ்ரோத்திரியரும் அக்னிஹோத்ரம் செய்யும் த்விஜனுக்கு, மந்திரச் சாற்றுடன், வாலை அருகில் அமர்ந்து, இரண்டு துணிகள் போர்த்தி, ஒரு கம்பளத்தையும் பரிசளிக்க வேண்டும். முன்பே கூறிய முறையில் அந்தப் பிராமணரை மரியாதையுடன் போற்ற வேண்டும். மந்திரத்தை உச்சரித்து, அந்த உப்புப்-பசுவை வழங்க வேண்டும். அந்த பசு, அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ருசியை அறிந்தவளாகவும், தேவர்கள் அனைவராலும் மதிக்கப்படுவளாகவும் இருக்கிறாள். உப்புடன் அந்த பசுவை வழங்கியவுடன், ஒருவர் ஒரு நாள் தங்க வேண்டும். தன்னால் இயன்ற அளவு, ஆயிரம் அல்லது நூறு பொன்னும் வழங்கலாம். இந்த உப்புப்-பசு தானத்தின் மகிமையை பக்தியுடன் கேட்பவரும், மற்றவர்களுக்கு கேட்கவைப்பவரும், உயர்ந்த புண்ணியத்தை அடைவார்கள். இவ்வாறு, வராஹ புராணத்தில் ஸ்வேதவிநீதாஶ்வம் கதையில், தயிர்-பசு, நெய்-பசு, உப்புப்-பசு தானங்களின் மகிமை பகவான் விளக்கியதை அறிந்து, அந்த வழியில் நடக்கும் அனைவரும் பரம புண்ணியத்தை அடைவார்கள்.