வராஹபுராணம்

ஒரு காலத்தில், தர்மவ்யாதர் எனும் தர்மத்தை அறிவோன், நேர்மையுடன் வாழ்ந்ததால், அவனுக்கு அர்ஜுனகீ என்ற அழகிய மகள் பிறந்தாள். அவள் இளமையில் அடைந்து வளர்ந்தபோது, தர்மவ்யாதர் மனதில் சிந்திக்கத் தொடங்கினார்: “இந்த பெண்ணை யாருக்கு கொடுக்கலாம்? யார் உண்மையிலேயும் தகுதியானவர்?” என்று. அந்த நேரத்தில், அவர் மனதில் தெளிவாக பேசினார்: “மடங்கரின் மகன், பிரசன்னா என்ற நியாயவான் வேட்டுவனே, என் மகளுக்கு பொருத்தமானவன்” என்று. இதற்குப் பிறகு, அர்ஜுனகீயை பிரசன்னாவுக்கு மணமுடிக்க தீர்மானித்த தர்மவ்யாதர், மடங்கரிடம் சென்று, “ஓ சிறந்த தவசே, உன் மகன் பிரசன்னாவுக்கு அர்ஜுனகியை மணம் செய்து கொடுக்க வேண்டும்” என்று கேட்டார். மடங்கர் மகிழ்ச்சியுடன், “என் மகன் அனைத்து வேதங்களிலும் தேர்ந்தவன்; அர்ஜுனகீ எனும் உன் மகளை நான் ஏற்கிறேன், ஓ சிறந்த வேட்டுவனே” என்று ஒப்புக்கொண்டார். இதனால், தர்மவ்யாதர் தனது மகளை பிரசன்னாவுக்கு மணம் செய்து வைத்தார். திருமணத்திற்கு பிறகு, அர்ஜுனகீ கணவனுக்கும், மாமனாருக்கும், மாமியாருக்கும் பணிவுடன் சேவை செய்தாள். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, அர்ஜுனகீயை அவள் மாமியார் கூப்பிட்டு, “மகளே, நீ உயிரை எடுத்துக்கொள்வவரைப் போல் இருக்கிறாய்; தவம் செய்வதும், கணவனை மதிப்பதும் தெரியவில்லை” என்று குற்றம் கூறினார். சிறிய தவறுக்காக இவ்வாறு கண்டிக்கப்பட்ட அந்த இளமையான அர்ஜுனகீ, அழுது கொண்டே தன் தந்தையின் வீட்டிற்கு வந்தாள். அவளைப் பார்த்த தர்மவ்யாதர், “மகளே, என்ன ஆயிற்று? ஏன் இவ்வளவு அழுகிறாய்?” என்று கேட்டார். அர்ஜுனகீ துயரத்துடன், “அப்பா, என் மாமியார் மிகுந்த கோபத்தில், என்னை ‘கொலை செய்பவளின் மகள்’ என்றும், மீண்டும் மீண்டும் வேட்டுவனின் மகளென்றும் திட்டினார்” என்று சொன்னாள். இதை கேட்ட தர்மவ்யாதர் கோபம் கொண்டு, நாட்டின் மக்களுடன் மடங்கரின் வீட்டிற்கு சென்றார். அவரை வரவேற்ற மடங்கர், மரியாதையுடன் இருக்கை, பாதம் கழுவ நீர் முதலியவற்றை வழங்கி, “இங்கு வருவதற்குக் காரணம் என்ன? உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார். தர்மவ்யாதர், “நான் உயிர் அறிவில்லாத உணவை சாப்பிட விரும்புகிறேன்; அதற்காகவே உன் வீட்டிற்கு வந்துள்ளேன்” என்றார். மடங்கர், “என் வீட்டில் கோதுமை, அரிசி, யாவரிசி அனைத்தும் நன்கு தயாராக இருக்கின்றன; ஓ தர்மத்தை அறிவோனே, விரும்பும் படி உண்ணுங்கள்” என்றார். தர்மவ்யாதர், “உன் வீட்டில் உள்ள கோதுமை, அரிசி, யாவரிசி எப்படி இருக்கின்றன என பார்க்க விரும்புகிறேன்; அவற்றின் இயல்பால் நான் அறிந்துகொள்வேன்” என்றார். மடங்கர் அதை காட்ட, தர்மவ்யாதருக்கு கோதுமை, அரிசி நிறைந்த மூட்டைகள் காட்டப்பட்டன. அவற்றை பார்த்த தர்மவ்யாதர், எழுந்து செல்ல முயன்றார்; ஆனால் மடங்கர் அவரைத் தடுத்து, “ஓ ஞானியாரே, ஏன் உணவு உண்டுவிட்டு செல்ல முயல்கிறீர்? என் வீட்டில் நன்கு சமைக்கப்பட்ட உணவு உள்ளது; ஏன் நீங்கள் உண்பதில்லை?” என்று கேட்டார். தர்மவ்யாதர், “நீங்கள் தினம் ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களை கொன்று வருகிறீர்கள்; இப்படிப்பட்ட பாவியாரின் வீட்டில் யார் தர்மவான் உணவு உண்ண விரும்புவார்? உன் வீட்டில் உண்மையில் உயிரற்ற உணவு இருந்தால், இங்கு நீர்வாழ் உயிரினங்களை நான் ஏன் பார்க்கிறேன்? ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆயிரக்கணக்கில் இவை வளர்க்கப்படுகின்றன. என் குடும்பத்திற்காக நான் ஒரு விலங்கைக் காட்டில் வேட்டையாடி, அதை முறையாக முன்னோர்களுக்கு அர்ப்பணித்து, பிறகு என் குடும்பத்துடன் உண்ணுகிறேன். ஆனால் நீ, உன் குடும்பத்துடன் பல உயிரினங்களை கொன்று, எப்போதும் தகுதியில்லாததை உண்ணுகிறாய்; இதுவே என் கருத்து. பரமபிதா பிரம்மா எல்லா தாவரங்களையும், மூலிகைகளையும் உயிர்களுக்காக யாகத்திற்காக உண்டாகச் செய்தார் என்று வேதம் கூறுகிறது. ஐந்து மகாயாகங்கள்—தேவ, பூத, பித்ரு, மனுஷ்ய, பிராமண—பிரம்மனால் நிறுவப்பட்டன. இவை பிராமணர்களுக்காகவும், அவர்களின் மூலம் மற்ற வர்ணங்களுக்கு நன்மைக்காகவும் அமைக்கப்பட்டன. இந்த ஒழுங்கு பின்பற்றப்பட்டால், உணவு தூய்மையாகும்; இல்லையெனில், இத்தானியங்களும், இறைச்சி போலவே, தானும் உண்ணுபவனும் பாவம் அடைவார்கள். உன் மகனுக்காக நான் என் மகளை மணம் செய்து வைத்தேன்; அவள் உயிரைக் கொல்வோரின் மகள் என்றும் சொல்லப்படுகிறாள். எனவே, உன் வீட்டில் உன் நடத்தையும், தெய்வாராதனையும், அதிதி பூஜையும் காண வந்தேன். ஆனால் இங்கு அவை எதுவும் நடைபெறவில்லை; எனவே, நான் என் முன்னோர்களுக்காக ஸ்ராத்தை செய்ய விரும்பி, இவ்வீட்டில் இருந்து செல்ல விரும்புகிறேன். நான் என் வீட்டில்கூட உணவு உண்ணவில்லை; அது முன்னோர்களுக்காக என்கிறேன். நான் வேட்டுவன், உயிரைக் கொல்வோன்; ஆனால் நீ உலகத்திற்கு தீங்கு செய்யாதவன். என் மகள், உயிரைக் கொல்வோனின் மனைவியாக உன் மகனுக்கு மணம் ஆனதால், பெரிய பாபம் ஏற்பட்டுவிட்டது, ஓ தவசே!” என்றார். இவ்வாறு கூறிய தர்மவ்யாதர் எழுந்து, அந்தப் பெண்ணை நோக்கி, “மாமியாருக்கும் மருமகளுக்கும் ஒருபோதும் நம்பிக்கை இருக்க வேண்டாம்; மருமகள் ஒருபோதும் மாமியார் நீடிக்க வாழ வேண்டும் என்று விரும்ப வேண்டாம்” என்று சாபம் அளித்து, தன் வீட்டிற்கு திரும்பினார். பின்னர், தர்மவ்யாதர் பக்தியுடன் தெய்வங்களையும், முன்னோர்களையும் வழிபட்டு, தனது மகன் அர்ஜுனகனை குலத்தில் நிறுவினார். பிறகு, அந்த தர்மவ்யாதர் விரைவாக புகழ்பெற்ற புண்யஸ்தலமான புருஷோத்தமம் எனும் தலத்திற்குச் சென்று, மனதை ஒருமைப்படுத்தி தவம் செய்து, பூமியை நோக்கி இந்த ஸ்தோத்ரத்தை அர்ப்பணித்தார்: “தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவரும், விரிந்த மார்பில் லட்சுமி உறையும் ஸ்ரீ விஷ்ணுவுக்கும், நல்லாட்சியையும், தர்மவான்களின் பரம இலக்கியுமான திரிவிக்ரமனுக்கும், மந்தரத்தைத் தாங்கியவருக்கும் எப்போதும் வணக்கம். பூமியில் புகழை விரிவாக்கிய, சந்திரனின் கதிர்கள்போல் பிரகாசமான, தேனீ போல் ஒளிவீசும் அங்கங்களை உடைய, பூமியைத் தாங்கும், நரகத்தின் பகைவரான, சிறந்தோர் போற்றும், அனைவருக்கும் சரணாகம்யமான ஜநார்த்தனருக்கும் வணக்கம். மனித-சிங்க வடிவம் கொண்ட ஹரிக்கு, மூன்று உலகங்களின் அதிபதிக்கும், முடிவில்லா மகிமையுடையவருக்கும், உயர்ந்த சொற்பொழிவாளருக்கும், எல்லா மனிதர்களுக்கும் சரணாகம்யமான, அழியாதவருக்கும், எப்போதும் வணக்கம். மூன்று ரூபங்களில் நிலைத்திருக்கும், சுடர்ந்த சக்கரத்தை கையிலே கொண்டிருக்கும், தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும், ஒப்பற்ற குணங்களில் திருப்தியடைந்த, உயர்ந்த நன்மை என அறியப்படுவோர், மற்றவர்களை அழிப்பவரும், மகா குருவுமான விஷ்ணுவுக்கும் வணக்கம். பண்டைக் காலத்தில் மதுவும் கைடபனும் எனும் இரு அசுரர்களை அழித்தவர், எப்போதும் பூமியைத் தலையில் தாங்குபவர். நான் பிரார்த்தித்தபடி, விஷ்ணு எனக்கு சந்தோஷமும், பலமும் அருள வேண்டும். மகா வராகரூபம் கொண்ட, ஹவிராகாரும், ஜநார்த்தனரும், தாமரையமுகத்தவரும், பூமியைத் தாங்கும் பெருமையுடையவரும், சமுத்திரத்தை குறைத்தவரும், என்னை பாதுகாக்க வேண்டும்” என்று ஸ்துதி செய்தார். இவ்வாறு தர்மவ்யாதர் வாழ்வில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களும், அவர் பக்தியோடு அருளிய ஸ்தோத்ரங்களும், புணிதமானதாக விளங்கின.