வராஹபுராணம்

பாபங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு, தனது ஐந்துபுலன்களையும் கட்டுப்படுத்தியவன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான் என்று வராக புராணம் அறிவிக்கிறது. இவ்வாறு, புனிதமான வராக புராணத்தில், ஶ்வேதா-விநீதாஶ்வரின் கதையில், "நீராடும் பசுவை வழங்கும் முறை" என்ற நூறாவது அதிகாரம் நிறைவு பெறுகிறது. அதன்பின், ரஸா பசுவை வழங்குவதின் மகிமையை நானும், அதை வழங்கும் முறையையும் சுருக்கமாகச் சொல்வேன் என்று ஹோதா கூறுகிறார். "மன்னா, ஒருவர் ரஸா (இனிப்புப் பானம்) நிறைந்த ஒரு கலசத்தையும், சர்க்கரைச்சாறு நிரம்பிய இன்னொரு கலசத்தையும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு புத்திசாலி, பக்கத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு கொண்ட கன்றையும் அமைக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட ரஸா பசுவை, சர்க்கரைச் சுள்ளியால் ஆன கால்களுடன் உருவாக்க வேண்டும். அதற்கு பொன்னால் ஆன கொம்புகள், அழகான அலங்காரங்கள், வால் பதிலாக ஒரு துணி, பண்ணையிலிருந்து எடுத்த நெய் துதுப்பாக, பழங்களால் ஆன பல், புனிதமான பித்தளையால் ஆன முதுகு ஆகியவற்றை அமைக்க வேண்டும். ஏழு அரிசி கற்களை அலங்கரித்து, நான்கு திசைகளிலும் பிரகாசமாக அமைக்க வேண்டும். மேலும், நான்கு திசைகளிலும் எள் நிரம்பிய பாத்திரங்களை வைக்க வேண்டும். யார் சொர்க்கத்தை விரும்புகிறாரோ, அவர் எப்போதும் இனிப்புச் சாறு வழங்கும் பசுவை வழங்க வேண்டும். அந்த நாளில், வழங்குபவரும் பெறுபவரும் ஒரு வேளை விரதம் இருக்க வேண்டும். அந்த வழங்கலைப் பார்த்தவர்களும் உயர்ந்த நிலையை அடைவார்கள். முன்பே கூறிய மந்திரங்களால் அந்த பசுவிற்கு பூஜை செய்ய வேண்டும். பத்துப் முன்னோர்களும் பத்து பின்வரிசை வாரிசுகளும், தானும் சேர்த்து இருபத்திரண்டாவது நபராக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இப்படியே, ராஜா, உனக்கு இந்த இனிப்புச் சாறு வழங்கும் பசுவின் உன்னதத்தன்மையை விளக்கியேன். யார் இதை தினமும் பக்தியுடன் சொல்லவோ, கேட்கவோ செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு மிகுந்த புண்ணியம் உண்டு. இவ்வாறு, "இனிப்புச் சாறு வழங்கும் பசுவை வழங்குவதின் மகிமை" என்ற நூற்றொன்றாவது அதிகாரமும், ஶ்ரீ வராக புராணத்தில், ஶ்வேதா-விநீதாஶ்வர் கதையில் நிறைவு பெறுகிறது. அடுத்து, சர்க்கரைப் பசுவின் மகிமை பற்றி ஹோதா கூறுகிறார்: "நான் இப்போது உனக்கு அனைத்து விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்யும் சர்க்கரைப் பசுவை விவரிக்கச் சொல்கிறேன். பூசப்படாத நிலத்தில், கரிய மான் தோலைவும், குசா புல்லையும் விரித்து, அதன் மீது ஒரு துணியைப் பரப்பி, நிறைந்த சர்க்கரையை எடுத்து, அதிலிருந்து முழுமையாக அனைத்து அங்கங்களும் உள்ள ஒரு பசுவை உருவாக்க வேண்டும். அந்த பசுவின் முகமும் கொம்புகளும் பொன்னால், பற்கள் மாணிக்கமும் முத்தும் கொண்டு, கழுத்தில் ரத்தினங்கள், மூக்கில் மணமுள்ள பொருட்கள், கொம்புகள் அகறு மரத்தால், முதுகு பித்தளையால், வால் நுண்துணியால், உடல் முழுவதும் அலங்காரங்களால், கால்கள் சர்க்கரைச்சுள்ளியால், குதிரைகள் வெள்ளியால், மீது ஆட்டுத் துணி மற்றும் பட்டுத்தடிகளால், மணி, யாக் வால் விசிறி முதலியவற்றால் அலங்கரிக்க வேண்டும். காது சிறந்த இலைகளால், துதுப்பாக பசுமை வெண்ணெயால், மேலும் பலவகை பழங்களால் ஒப்பனையாக்க வேண்டும். சிறந்த சர்க்கரைப் பசுவிற்கு எப்போதும் நான்கு ஓடைகள் இருக்க வேண்டும்; அதன் அரை பாகத்தால் கன்றும், நான்கில் ஒரு பாகத்தால் சிறிய கன்றும் உருவாக்க வேண்டும். நடுத்தர வகை அரை பாகத்தால், குறைந்தது ஒரு பாகத்தால்; பொருளாதாரத்திற்கேற்ப, அல்லது எட்டுநூறு நாணயங்களால், உருவாக்கலாம். பின்னர், வீட்டில் உள்ள செல்வத்திற்கேற்ப, வாசனைப் பொருட்கள், பூக்கள் முதலியவற்றால் வழிபட்டு, ஒரு பண்டித பிராமணருக்கு வழங்க வேண்டும். ஆயிரம் பொன் சேர்த்து, அல்லது அரை அளவு, அல்லது மீண்டும் அதில் அரை அளவு, அல்லது நூறு, அல்லது ஐம்பது, திறமையின்படி வழங்க வேண்டும். வாசனை, பூக்கள், மோதிரம், காதணி, இலை அலங்காரம் ஆகியவற்றுடன் வழங்க வேண்டும். ஒரு குடை, காலணிகள் வழங்கி, 'ஓ சர்க்கரைப் பசுவே, பெரும் சக்தியுடையவளே, எல்லா செல்வங்களையும் அளிப்பவளே, மங்களகரமானவளே,' என்ற மந்திரத்தைச் சொல்ல வேண்டும். 'இந்த தானத்தின் மூலம், புனிதமான பூமியே, எனக்குத் தானியமும், வாழ்வாதாரமும் அருள்வாயாக' என்று வேண்ட வேண்டும். வழங்குபவர், கிழக்கு நோக்கி இருந்தாலும், பிராமணருக்கு வழங்க வேண்டும். வாக்கால், செயலால், மனதில் நினைத்தாலும், எடை, அளவு, அல்லது பெண்ணுக்காகச் சொன்னாலும், தவறு செய்திருந்தாலும், சர்க்கரைப் பசுவை ஒரு இருமுறை பிறந்தவருக்கு வழங்கும் போது, அந்த பொய் தீங்கு விளைவிக்காது. இந்த தானம் அளிப்பவர்களை எல்லோரும் பாராட்டி, அவர்களும் சொர்க்கத்தில் சென்றுபோகிறார்கள்—அங்கு நெய், பால் ஓடைகள் ஓடுகின்றன, முனிவர்கள், ஋ஷிகள், சித்தர்கள் வாழும் இடத்திற்குச் செல்கிறார்கள். இந்த சர்க்கரைப் பசுவின் அருளால், பத்துப் முன்னோர்களும், பத்து பின்வரிசை வாரிசுகளும், தானும் சேர்த்து இருபத்திரண்டாவது நபராக, விரைவாக விஷ்ணுவின் உலகத்திற்குச் செல்கிறார்கள். உத்திராயணம், தட்சிணாயணம், சமக்காலங்கள், கிரகணங்கள், தின முடிவில்—எப்போதும், ஒரு தகுதியானவரை பார்த்து, இந்த தானம் வழங்க வேண்டும். பக்தியுடன் வழங்க வேண்டும்; இது போகமும் மோட்சமும் தரும்; எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும், பாவங்களை நீக்கும் என்று கூறப்படுகிறது. சர்க்கரைப் பசுவின் அருளால் எல்லா நல்வாழ்வும் கிடைக்கும்; வைஷ்ணவ உலகத்தை அடைவார், துன்பங்கள் முற்றிலும் அழிகின்றன. பத்து, பன்னிரண்டு ஆயிரம், பத்து, எட்டு பிறவிகளுக்கு அந்த நபருக்கு துயரமோ, துன்பமோ, துர்பாக்கியமோ வராது. யார் இதை சரியாகச் சொல்லவோ, கேட்டவோ, மனதில் வைத்துக் கொண்டோ செய்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு இந்த உலகில் நீண்ட ஆயுளும், செல்வமும் கிடைக்கும்; மறுமையில், தேவர்கள் மற்றும் பிறரால் மதிக்கப்படும் சொர்க்கத்தில் நீண்ட நாட்கள் வாழ்வார்கள். பின்னர், நூற்றுமூன்றாவது அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ஹோதா சொல்கிறார்: "அதேபோல், ராஜா, சர்க்கரைப் பசுவைப் பற்றியும் கேள். பூசப்பட்ட பூமியில், கரிய மான் தோலையும், குசா புல்லையும் விரித்து, அதன் மீது நான்கு பாரமான சர்க்கரை கொண்டு பசுவை உருவாக்குவது சிறந்ததாக அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்; அதன் நான்கில் ஒரு பங்கு கொண்டு கன்றையும் அமைக்க வேண்டும்." இவ்வாறு, வராக புராணத்தில் பசு தானம் செய்வதின் உயர்ந்த மகிமையும், முறைகளும், அதன் பலன்களும் பக்தியோடு விளக்கப்பட்டுள்ளன.