ஒரு நாள், ஒரு கண்ணில் வேல் குத்தப்பட்டிருந்த ஒரு பன்றி என் ஆசிரமத்திற்கு வந்தது. அந்த நேரத்தில், அந்த மகானான முனிவர் ஒரு முடிவை எடுக்க முடியாமல் குழம்பிக் கொண்டிருந்தார்; ஆனால் சிறிது நேரம் கழித்து, ஒரு எண்ணம் மனதில் உதித்தது. அவர் கண்கள் அசையும் உயிர்களை நோக்கிக் கவனமாக இருந்தன; நாக்கு சொல்வதற்காக ஏங்கியது; முன்பு விட்டுவிட்டதை மீண்டும் விரும்பினார். அந்த நேரத்தில், அவர் கண்முன்னே தேவர்களின் தேவனாகிய பரமாத்மாவை கண்டதற்கு, "பூமியில் இதைவிட பெரிய வரம் இல்லை" என்று அந்த முனிவர் ஆனந்தத்துடன் கூறினார். "முதல் வரமாக உம்மை பார்த்தேன்; இரண்டாவது வரமாக எனக்குத் துயரமின்றி விடுதலை கிடைக்கட்டும்" என்று அவர் வேண்டினார். அப்போது அந்த தேவன், முனிவரின் கண்களுக்கு மறைந்துவிட்டு, அந்த இடத்தில் இருந்து மறைந்தார். அந்த புண்ணியமான இடத்தில் அந்த மகானான முனிவர் தன் குறிக்கோளை நிறைவேற்றியபோது, அவர் பூமியைத் திரும்பித் திரிந்து புனிதத் தலங்களைத் தேடினார். அங்கு, பாதம் கழுவும், புனித நீர் அருந்தும், கோமாதா தானம் செய்வது போன்ற கிரியைகளைச் செய்து, அமைதியாக அமர்ந்தார். அப்போது, முனிவரின் முன்னிலையில் கைகூப்பி நின்ற அந்த பணிவானவரிடம், "கண்மணி, உன் தவத்தின் மூலம் நீ வெற்றி பெற்றாய்; நீ பிரம்மத்துடன் ஒன்றானாய், தர்மசாலி" என்று ஆசீர்வதித்தார். "இப்போது உனக்கு ஆத்ம சாக்ஷாத்காரத்துடன் விடுதலை பெறும் நேரம் வந்துவிட்டது. நீ அங்கு சென்றால் இனி பிறவி இல்லை; இதில் சந்தேகம் இல்லை," என்று கூறினார். இருவரும் ஸ்ரீமன் நாராயணனை தியானம் செய்து, அந்த பரம்பொருளில் லயித்துவிட்டனர். இந்த கதையை யாராவது கேட்டாலும், அல்லது மற்றவர்களுக்கு கேட்க வைத்தாலும், அவர்கள் விரும்பிய நிலையை அடைவார்கள். இப்போது, எள்ளுக் கன்றின் (தில-கோ) மகிமையைப் பற்றி கூறப்படுகிறது: அதே மாயை, பிரம்மாவின் உடலில் இருந்து, அவனுக்கு உருவமில்லாமல் பிறந்தவள், தேவர்களின் காரியங்களைச் செய்ய விரும்பி, நந்தா என்ற தேவி ஆனாள். "பிரபு, இந்த விஷ்ணு சாரத்தை எனக்கு விளக்குங்கள்: இது எப்படி நடக்கிறது? சங்கரனின் பிரியமான தேவி கங்கா உலக நன்மிக்காக இருக்கிறார்," என்று கேட்டார். சில சமயம், யாராவது எதையாவது கொடுக்கலாம்; ஆனால் சர்வஜ்ஞன் தன் இடத்தைத் தெரிந்திருப்பார். அப்போது, மகிஷன் என அழைக்கப்படும் பெரிய அசுரன் அவனால் அழிக்கப்பட்டான். அல்லது, அந்த அறிவின் சக்தியே அஞ்ஞானமாக உருவெடுத்த மகிஷன் ஆகும். ரூபம் கொண்டவற்றில் இது ஒரு கதைபோல் உள்ளது; அரூபத்தில், இதுவே உள்ளத்தில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. "இப்போது, மகாதேவி, ஐந்து பெரிய பாபங்களை அழிப்பது பற்றிச் சொல்வேன். இந்த வாழ்க்கையில், ஏழ்மை, நோய், கூழ்வாதம் போன்றவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவருக்கு— உடனே செல்வம், நீண்ட ஆயுள், வளம், பிள்ளைகள், சந்தோஷம் ஆகியவை கிடைக்கும். யாராவது நாராயணன் பரமாத்மாவை விதிப்படி தரிசித்தால்— குறிப்பாக கார்த்திகை மாதத்தில், சுக்ல பக்ஷம் துவாதசியன்று— அல்லது அயன சந்திரமண்டல, சூரிய கிரஹண நாட்களில்— அவருக்கு உடனே திருப்தியும், பாவ நாசமும் ஏற்படும். அது அருகில் வந்துவிட்டதை அறிந்து, ஒருவர் அதை உள்ளத்தில் உறுதியாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஒரு வருடம், குருவை விஷ்ணுவைப் போல அசைக்க முடியாத பக்தியுடன் சேவை செய்ய வேண்டும். "பிரபு, உமது அருளால், சம்சார சாகரத்தை கடக்க முடிகிறது," என்று கூறப்படுகிறது. அதனால், அறிவுள்ளவர் குருவை, விஷ்ணுவைப் போல முன்னிலையில் வழிபட வேண்டும். பால் தரும் மரத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பல்லு சுத்தி கம்பியுடன், மந்திரத்துடன், சுத்திகரித்து நடக்க வேண்டும். கனவுகளை கண்டால், அவற்றை குருவின் முன்னிலையில் பகிர்ந்து கூற வேண்டும். ஏகாதசியில் விரதம் இருந்து, நீராடி, கோவிலுக்குச் செல்ல வேண்டும். நிலத்தை விதிகளுக்கேற்ப சின்னங்களுடன் குறியிட்டு, அல்லது எட்டு இதழ்கள் கொண்ட தாமரை வரைந்து, அதை அறிவுடன் காட்ட வேண்டும். மந்திரத்தின் வரிசைப்படி, மாணவர்களை, ஒவ்வொருவரும் மலர்களை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே அனுமதிக்க வேண்டும். பிறகு, கிழக்கு திசையில் முதலில் தேவதையை விதிப்படி வழிபட வேண்டும். பிற திசைகளிலும், தென்கிழக்கு, தென்மேற்கு போன்ற இடங்களில் நிருத்தி (நிரிருத்தி)யை இட வேண்டும். இவ்வாறு, அந்த மகானின் அனுபவமும், வழிபாடும், புண்ணியமும், விடுதலையும், நாராயணனை தியானித்து பரமாத்மாவில் லயித்ததும், தில-கோ மற்றும் புனித வழிபாட்டின் மகிமை என்றும், பாவ நாசமும், ஆசீர்வாதமும், குருவின் போற்றலும், முறையான பூஜையும், எல்லாம் இக்கதையில் விரிவாக எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளன.