வராஹபுராணம்

ஒரு காலத்தில், ஒரு மனிதன் திருடர்களுடன் பழகியதால், அவனும் திருடன் போல் ஆகி விட்டான். ஆனால், அவனுக்கு முனிவர் துர்வாசர் முழுமையாக உபதேசம் செய்து, அவனை அறிவிலும், ஒளியிலும் பிரகாசமடையச் செய்தார். புஷ்யபத்ரா என்ற நதிக்கரையில், சித்ரசிலா என்று அழைக்கப்படும் தெய்வீகமான ஒரு பாறை இருந்தது. அங்கு, சத்யதபா என்ற பெரிய தவசீ, மகா தவம் செய்து நின்றார். அந்த முனிவர், தன் இடது கை காட்டுவிரலை வெட்டி விட்டார். ஆனால், அங்கே இரத்தமும், மாம்சமும், எலும்பு மஜ்ஜையும் எதுவும் காணப்படவில்லை. அந்த புண்ணியமான ஆலமரத்தடியில், ஒரு தம்பதியாகிய கின்னரர்கள் இருந்தனர். விடியற்காலையில், பளிச்சென்ற ஒளியில், அவர்கள் இந்திரலோகத்தை அடைந்ததாக நினைவுகூரப்படுகிறது. அங்கு அவர்களிடம், “இங்கே எதாவது அதிசயமானதும், முன்பு காணாததும் சொல்” என்று கேட்டார்கள். அப்போது அந்த கின்னரர்கள், அங்கே நின்றபடியே, சத்யதபா குறித்து அவர்கள் கேட்ட அதிசயங்களை விவரிக்கத் தொடங்கினர். “புஷ்யபத்ரா நதிக்கரையில், மிகப்பெரும் அதிசயமான நிகழ்வு நடந்தது” என்று அவர்கள் கூறினர். அங்கு சிதைவு போன்ற தேகத்திலிருந்து எழும் புவிச் சாம்பலைப் பற்றியும் அவர்கள் சொன்னார்கள். அப்போது, “விஷ்ணுவே, நாம் ஹிமவதின் சிறந்த பக்கத்துக்கு போகலாம்” என்று கூறப்பட்டது. உடனே, விஷ்ணு ஒரு வவ்வால் ரூபம் எடுத்து, முனிவர்கள் முன்பாக தோன்றினார். அதே நேரத்தில், இந்திரன் வனம் ஒன்றில் வில்லும் கூர்மையான அம்புகளும் ஏந்தி இருந்தான். அங்கே வந்த விஷ்ணுவை, “பெரும் வவ்வால் ரூபத்தில், ஆண்டவரே, நீங்கள் இங்கே காணப்பட்டுள்ளீர்கள்” என்று கூறினர். இதைக் கேட்ட முனிவர், உடனே ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினார்: “இல்லை என்றால், என் குடும்பம் கண்டிப்பாக பசியால் அழிந்துவிடும்—இதில் சந்தேகம் இல்லை.” அந்த வவ்வால், ஒரு வேலால் காயமடைந்த நிலையில், அவன் ஆசிரமத்திற்கு வந்தான். முனிவர் தீர்மானம் எடுக்க முடியாமல், சற்று நேரம் யோசித்தார். பிறகு, அவருக்கு ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. அவருடைய கண்கள் அசையும் உயிர்களை நோக்கி இருந்தன; நாவு பேச விரும்பியது; அவர் விடுவிக்கப்பட்டதை விரும்பினார். “இந்த உலகில், தேவாதிகளின் தலைவனே, உங்களை நேரில் பார்த்ததற்க்கு மேல் பெரிய வரம் இல்லை. அதற்குப் பிறகு, விடுதலை எனக்கு இரண்டாவது வரமாக கிடைக்கட்டும்” என்று முனிவர் வேண்டினார். அப்பொழுது, அந்தத் தெய்வம் கண்களுக்கு மறைந்து, அப்பகுதியில் இருந்து விலகி நின்றது. அந்த மகா முனிவர் அந்த புண்ணியமான இடத்தில் தங்கி, தன் குறிக்கோளை நிறைவேற்றினார். பிறகு, பூமிக்குள்ளே திரும்பி, புனித ஸ்தலங்களைச் சுற்றி வந்தார். காலப்போக்கில், பாதம் கழுவும் கிரியைகள், நீர் பருகுதல், பசுக்களை வழங்குதல் ஆகியவற்றைச் செய்து, அமைதியாக அமர்ந்தார். அப்போது, முனிவரின் முன் பணிவுடன் நின்றவனை நோக்கி, “மகனே, உன் தவத்தால் வெற்றி பெற்றாய்; நீ பரமபிரம்மத்துடன் ஒன்றாகிவிட்டாய், தர்மவானே,” என்று ஆசிர்வதித்தார். “இப்போது உன் ஆன்மாவுடன் சேர்ந்து, விடுதலை பெறும் நேரம் வந்துவிட்டது. அங்கு சென்றால், பிறவி இல்லை—இதில் சந்தேகம் இல்லை,” என்று கூறினார். இருவரும் நாராயணரைத் தியானித்து, அந்த பரம்பொருளில் லயித்துவிட்டனர். இந்த கதையை ஒருவர் கேட்கவோ, பிறருக்குச் சொல்லவோ செய்தால், அவன் விரும்பும் நிலையை அடைவான். இப்போது, எள்ளுப் பசுவின் மகத்துவம் பற்றி கூறப்படுகிறது: அதே மாயை, பிரம்மாவின் உடலிலிருந்து, அவனுக்குத் தெரியாதவாறு பிறந்தவள், தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்ற விரும்பி, நந்தா தேவி ஆனாள். “பிரபு, இந்த விஷயம் எப்படி வைஷ்ணவ அர்த்தம் பெறுகிறது? சங்கரனின் பிரியமான கங்கா தேவி உலக நலனுக்காக இருக்கிறார்,” என்று கேட்டனர். சில சமயம், எதையாவது வழங்கலாம்; எல்லாம் அறிந்தவன் தன் இடத்தை அறிகிறான். பின்னர், மகா அசுரனாகிய மகிஷன் அவனால் அழிக்கப்பட்டான். அல்லது, அந்த அறிவின் சக்தியே, அறியாமை வடிவில் மஹிஷன் எனும் சக்தியாகும்.