வராஹபுராணம்

புனிதமான மனமுடையவன், செல்வச் சுற்றிலும் வாழும் அவன், ஸ்ரீதேவியால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், குற்றமின்றி, ஞானமிக்கவன், பாவமற்ற பூமியின் அரசர்களால் புகழப்படுபவன்—அவன், கடாதரனாகிய விஷ்ணுவை வணங்கினால், நற்குணமிக்க மகிழ்ச்சியில் வாழ்வான். அவன், தேவர்களும் அசுரர்களும் தமது தாமரைக் கால்களை வணங்கும் உயர்ந்தவன்; கைமணிகள், மலர்கள், ஆபரணங்கள், கிரீடம் அணிந்தவன்; பாற்கடலில் பள்ளி கொள்ளும் அவன்; சக்கரம் கையில் ஏந்தியவன்—இவ்வாறு கடாதரனை வணங்குபவர் என்றும் மகிழ்ச்சியில் தங்குவார். அவன், க்ருதயுகத்தில் வெள்ளையாகவும், திரேதாயுகத்தில் சிவப்பாகவும், துவாபரயுகத்தில் மஞ்சளாகவும், கலியுகத்தில் கரிய மேகம்போல் இருண்டவனாகவும் தோன்றும் மகா பிரபு—அவனை வணங்குபவர் நற்சுகத்தில் வாழ்வார். அவனிடமிருந்து, பீஜத்தில் பிறந்த பிரம்மா, நாராயண ரூபத்தில் உலகை படைக்கிறான்; அவனே ருத்ரராக காத்து, அழிவையும் நிகழ்த்துகிறான். ஆறு ரூபங்களுடன் விளங்கும் கடாதரன் வெற்றி பெறட்டும். சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்—இந்த மூன்று குணங்களும் அவனிடமிருந்து மட்டுமே எழுகின்றன, வேறு எங்கும் இல்லை; அந்த மூவகை கடாதரன் எனக்குத் தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பதையும், மோக்ஷத்தையும் அருள்வானாக. இவ்வுலக வாழ்வின் கடலில், துன்பமான அலைகளோடு, பிரிவின் கொடிய முதலைகளால் பயங்கரமாக இருக்கையில், நான் மூழ்கும்போது, அந்த கடாதரன் என்னை ஒரு பெரிய படகுபோல மீட்டருள்வானாக. அவன், தன் சக்தியால், தானே இந்த பிரம்மாண்டத்தை உருவாக்கினான்; அதில், நீரிலிருந்து எழும் பிரபையுடன் பூமியை உருவாக்கினான்—அந்த பூமி-தாங்கும் கடாதரனுக்கு நான் வணங்குகிறேன். அவன், தேவர்கள் முதலியோரைக் காக்கும் பொருட்டு, மச்சம் முதலான பெயர்களை எடுத்துக்கொள்கிறான்; ரிஷபம், வானரம் ஆகிய அவதாரங்களை எடுத்தவன்; தன் முதன்மை ரூபத்தில் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவன்; கிடாரத்தை ஏந்தியவன்—அவன் எனக்கு உயர்ந்த மார்க்கத்தை அருள்வானாக. அப்போது, ஞானமிக்க ரைப்யன் பக்தியுடன் இவ்வாறு ஸ்தோத்திரம் பாடியபோது, விஷ்ணு, ஜனார்த்தனன், திடீரென மஞ்சள் உடையுடன் தோன்றினார். அவன், சங்கம், சக்கரம், கிடாரம் ஆகியவற்றை கையில் ஏந்தி, கருடனின் மீது அமர்ந்து ஆகாயத்தில் பறந்து வந்தான்; அவனது குரல் மேகம்போல் முழங்கியது, வார்த்தைகள் எல்லாம் மரியாதையுடன் இருந்தன. "ரೈப்யா, உன் பக்திக்கும், உன் புகழ்ச்சிக்கும், புனித ஸ்நானத்திற்கும் நான் மகிழ்ந்தேன், துவிஜர்களில் சிறந்தவரே. நீ என்ன விரும்புகிறாய், சொல்." ரைப்யா பணிவுடன் சொன்னான்: "தேவர்களின் அதிபதியே, ஸனகரும் பிறரும் வாழும் மார்க்கத்தை எனக்கு அருள்வாயாக; உன் கிருபையால், கிடாரத்தைக் கொண்டவரே, அங்கே நான் வாழ்வதாக." அப்போதும், பகவான்: "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொன்னார்; அவ்வாறு கூறி மறைந்தார்; ரைப்யா, தெய்விக ஞானம் பெற்றவனாகி, அவனும் மறைந்தான். ஒரு கணத்தில், சக்கரதாரி பகவானின் கிருபையால், ரைப்யா, ஸனகரும் பிறரும் வாழும் அந்த உயர்ந்த ஸ்தலத்தை அடைந்தான். இக் கிடாரதாரி விஷ்ணுவுக்கான ஸ்தோத்திரத்தை, ரைப்யா வகுத்தபடி, யார் கயா க்ஷேத்திரத்திற்கு சென்று பித்ரு தர்ப்பணம் செய்து, இதை பாராயணம் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் பிறரைத் தாண்டி உயர்வடைவர். பின்னர், ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: வசுவின் உடலில் நோயாக இருந்து, மனிதர்களின் நான்கு ஆயிரம் வருடங்கள் தன் இயல்பில் இருந்தவன். ஒவ்வொரு முறையும், தன் குடும்பத்திற்காக, காட்டில் ஒரு விலங்கைக் கொன்று, எப்போதும் தன் பணியாளர்கள், விருந்தினர்கள், அக்கினிக்காக மகிழ்ச்சியளித்தான். மிதிலா நகரில், ஒவ்வொரு புனித நிகழ்விலும், ஞானி எப்போதும் தன் முன்னோர்களுக்கான பித்ரு கர்மங்களைத் தன் மரபின்படி செய்தான். அக்கினியை எப்போதும் வழிபட்டான், உண்மை மற்றும் இனிய வார்த்தைகளை பேசினான், வாழ்வை நடத்த முயன்றான், உயிருள்ள எந்த ஒரு ஜீவனையும் கொல்லவில்லை. இவ்வாறு, தர்மத்திலும், பெரிய தவத்திலும் நிலைத்து வாழ்ந்தபோது, அவனுக்கு முனிவரைப் போல தன்னியந்திரம் கொண்ட அர்ஜுனகன் என்ற மகன் பிறந்தான். காலப்போக்கில், அவனுடைய நல்ல நடத்தை காரணமாக, அர்ஜுனகி என்ற அழகான மகளும் பிறந்தாள். அவள் இளமையடைந்தபோது, தர்மத்தை அறிந்த அவன், "இந்த பெண்ணை யாருக்கு கொடுக்கலாம்? யார் தகுதியானவர்?" என சிந்திக்கத் தொடங்கினான். அப்படி சிந்தித்தபோது, அவன் தெளிவாக, மாதங்கனின் மகன் பிரசன்னன் என்ற தர்மவான் வேட்டுவனைப் பற்றி கூறினான். அப்படி முடிவெடுத்து, மாதங்கன், பிரசன்னனை நினைத்து, தன் தந்தையிடம், "முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அர்ஜுனகியை பிரசன்னனுக்கு உங்கள் கன்னியாகக் கொடுங்கள்" என்றான். மாதங்கன் சொன்னான்: "என் மகன் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறான், அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் நன்கு தேர்ந்தவன்; வேட்டுவர்களில் சிறந்தவரே, அர்ஜுனகியை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்." இவ்வாறு கூறியபோது, தர்மவ்யாதன் தன் மகளைக் கொண்டுபோய், மகிழ்ச்சி மற்றும் ஞானம் கொண்ட மாதங்கனின் மகனுக்கு வழங்கினார். தன் மகளைக் கொடுத்தபின், தர்மவ்யாதன் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினார்; அர்ஜுனகி, கணவருக்கும், மாமனாருக்கும், மாமியாருக்கும் சேவை செய்தாள். காலம் கடந்தபின், அந்த மங்கையைக் கண்டு, அவள் மாமியார் சொன்னாள்: "மகளே, நீ உயிரைக் கொல்லும் ஒருவரைப் போல இருக்கிறாய்; தவம் செய்யவும், கணவரை முறையாக மரியாதை செய்யவும் தெரியவில்லை." சிறு தவறுக்காகக் கண்டிக்கப்பட்ட அந்த மெலிந்த இடுப்புடைய சிறுமி, குழந்தை வயதிலேயே, அழுது கொண்டே தன் தந்தையின் வீட்டிற்கு சென்றாள். அவள் தந்தை, "என்னடி, மகளே? ஏன் அழுகிறாய்?" என்று கேட்டான். அப்போது அந்த அழகிய பெண் பதில் கூறினாள். "அப்பா, என் மாமியார், பெரும் கோபத்துடன், என்னை கொலைகாரனின் மகள் என்று, வேட்டுவனின் மகள் என்று மீண்டும் மீண்டும் திட்டினார்." இதைக் கேட்ட தர்மவ்யாதன், தர்மத்தைப் பற்றியவன், கோபத்துடன், பகுதியினர் சூழ்ந்து மாதங்கனின் வீட்டிற்குச் சென்றான். அங்கு வந்ததும், மாதங்கன், விருந்தினரை வெற்றி பெற்றவனாக, அவனை அன்புடன் வரவேற்று, ஆசனம், பாதம் கழுவும் நீர் உள்ளிட்ட மரியாதைகளை செய்து, "உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன? என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கேட்டான். வேட்டுவன் சொன்னான்: "உணர்ச்சி இல்லாத உணவை நான் சாப்பிட விரும்புகிறேன்; ஆர்வத்தால் உங்கள் வீட்டிற்கு வந்துள்ளேன்." மாதங்கன் சொன்னான்: "என் வீட்டில் கோதுமை, அரிசி, யாவரிசி ஆகியவை நன்கு தயாராக உள்ளன; தர்மத்தை அறிந்தவரே, முனிவரே, விரும்பியதை சாப்பிடுங்கள்." வேட்டுவன் சொன்னான்: "உங்களிடம் உள்ள கோதுமை, அரிசி, யாவரிசி எப்படியுள்ளன என்று நான் பார்க்க விரும்புகிறேன்; அவற்றின் இயல்பால் நான் அறிந்துகொள்வேன்." ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: மாதங்கன் இப்படிச் சொன்னதும், கோதுமை நிரப்பிய ஒரு சல்லடை, அரிசி நிரப்பிய மற்றொன்று தர்மவ்யாதனுக்கு காட்டப்பட்டது. அரிசி, கோதுமையைப் பார்த்ததும், தர்மவ்யாதன், தன் சிறந்த ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து போக முயன்றான்; ஆனால் மாதங்கன் அவனைத் தடுத்தான். மாதங்கன் சொன்னான்: "ஏன் சாப்பிடாமல் எழுந்து போகிறீர்கள், ஞானியரே? என் வீட்டில் சிறந்த உணவு தயார்; நான் சமைத்திருக்கிறேன். ஏன் சாப்பிட மறுக்கிறீர்கள்?" வேட்டுவன் சொன்னான்: "நீங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக்கான, கோடிக்கணக்கான உயிர்களை கொல்லுகிறீர்கள்; இப்படிப்பட்ட பாவியினுடைய உணவை தர்மவான்கள் யார் சாப்பிடுவார்கள்?