வராஹபுராணம்

ஒரு காலத்தில், அசுரர்களின் மன்னன் ருரு, மிகப்பெரும் வலிமையுடன், தேவர்களை அச்சுறுத்தி வருவதை அறிந்த தேவர்கள், “பரம தேவியே! இந்த அச்சமடைந்த தேவர்களை காப்பாற்றுங்கள்” என்று உச்சரித்தனர். அப்போது, அந்த அழகு மிக்க, அதீத சக்தி கொண்ட தேவியார், தேவர்களின் முன்பாக மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தார். அவள் சிரித்தவுடன், அவளது வாயிலிருந்து பல கோடி கோடி சக்திமிகு தேவியர்கள் தோன்றினர். அவர்கள் அனைத்தும் பல்வேறு பயங்கரமான உருவங்களைக் கொண்டு, இந்த உலகனைத்தையும் நிரப்பினர். அவர்கள் எல்லாம் பாசம், அங்குசம், வேல் போன்ற ஆயுதங்களை ஏந்தியவைகளாகவும், பூரணமான மார்பகங்களுடன், அழகான வில்லாளிகளாகவும், அதீத பயங்கர உருவங்களுடன் விளங்கினர். அந்த கோடி கணக்கான தேவியர்கள், அந்த பரம தேவியைச் சூழ்ந்து உறுதியாக நின்று, வில்லும் ஆயுதங்களும் ஏந்தி, அசுரர்களின் படைகளுடன் போரிட்டனர். ஒரு கணத்தில், அவர்கள் அனைத்து அசுர படைகளையும் அழித்து விட்டனர். பின்னர், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், அஷ்வினிகள் உள்ளிட்ட அனைத்து தேவர்களும் ஒன்று கூடி, ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு, அசுரர்களுடன் கடும் போரில் ஈடுபட்டனர். காலராத்திரிக்கும், தேவர்களுக்கு இருந்த சக்தியும் ஒன்றாக, அசுர படைகளை யமலோகத்திற்கு விரட்டிச் சென்றது. ஆனால், அந்தப் பெரும் போரில், ருரு என்ற ஒரு பெரிய அசுரன் மட்டும் மீதமிருந்தான். அவன் மிகவும் பயங்கரமான மாயையை உருவாக்கினான். அந்த மாயை மிகப் பெரிதாகவும், பயங்கரமாகவும் வளர்ந்து, தேவர்களை எல்லாம் மயக்கத்தில் ஆழ்த்தியது; உடனே அவர்கள் அனைவரும் தூக்கத்தில் மூழ்கினர். ஆனால், அந்த பரம தேவியார், தனது திரிசூலத்தால் போர்க்களத்தில் அந்த அசுரனை தாக்கினார். அப்போது, அந்த அசுரனிடமிருந்து இரண்டு தனித்தனியான உயிர்கள்—சர்மா மற்றும் முண்டா—பிரிந்தெழுந்தன. அசுரர்களின் தலைவர் ருருவிலிருந்து சர்மா, முண்டா உடனே தோன்றினர்; அந்த இருவரையும் தேவியார் அழித்தபோது, அவள் 'சாமுண்டா' என்று அழைக்கப்பட்டாள். அந்த தேவியார், எல்லா உயிர்களிலும் மிகப்பெரும், அழிவைத் தரும், காலராத்திரி என அழைக்கப்படும் பரமாத்மாவாக விளங்கினார். கோடி கணக்கான தேவியர்கள், அந்த அதி பாக்கியசாலி தேவியைச் சூழ்ந்து நின்றனர். அப்போது, அசுர மாம்சத்திற்காக ஏங்கும், பசியால் வாடும் அந்த தேவியர்கள், “புண்ணியவளே! எங்களுக்குப் பசி; உம்மால் எங்களுக்கு உணவு தர வேண்டும்” என்று வேண்டினர். தேவியார் அவர்கள் பசியை தீர்க்க உணவை யோசித்தாள்; ஆனால் அருகில் எதுவும் இல்லை. உடனே, அவள் மகாதேவனை, பசுபதியை, எல்லாம் பரவியவரை தியானித்தாள். அவர் தியானத்திலிருந்து எழுந்து, “உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும், அழகியவளே? உன் மனதில் உள்ளதைச் சொல்லு” என்று கேட்டார். அதற்கு தேவியார், “தேவர்களின் தலைவரே! இவர்கள் உணவுக்காக வலியுடன் கோருகின்றனர்; எனக்கு ஏதும் தர முடியவில்லை என்றால், இவர்கள் என்னையும் விழுங்கி விடக்கூடும்” என்று கூறினாள். அப்போது ருத்ரர், “தேவியரே, நான் இவர்கள் பசியை தீர்க்க ஒரு வழி கூறுகிறேன். கேள்: கர்ப்பிணி பெண், மற்றொரு பெண்ணின் உடையை அணிந்தால், அல்லது ஆண்களின் உடையை அணைத்தாலும், அந்த உடையின் ஒரு பகுதி இவர்கள் பசியை தீர்க்கும். மற்ற சிலர் வீடுகளில், வாசல்களில், குழந்தைகளை பிடித்து, அங்கே காணிக்கைகள் பெற்று, நூற்றாண்டுகள் திருப்தியுடன் இருப்பார்கள். பிறர் பிரசவ அறையில் இருக்க, சிலர் அங்கே வாசல் பிடித்து, பிறந்த குழந்தைகளை எடுத்துக் கொள்வார்கள். வீடுகள், வயல்கள், குளங்கள், தோட்டங்களில், அழுது நிற்கும் பெண்கள் உடலில் சிலர் புகுந்து பசியை தீர்க்கிறார்கள்” என்று கூறினார். இதனைச் சொன்னபின், ருத்ரர், தனது ஒளியால் பிரகாசித்தவராக, ருருவும் அவன் படைகளும் வீழ்ந்ததை நோக்கி, அந்த பரம தேவியைப் போற்றி பாடினார்: “வெற்றி, சாமுண்டே! உயிர்களை அழிப்பவளே, வெற்றி! எல்லாம் பரவியவளே, காலராத்திரியே, உமக்கு வணக்கம்! உலகரூபவளே, மங்களவளே, தூயவளே, மூன்று கண்கள் உடையவளே, விசித்திரமான கண்கள் உடையவளே, சிவமே, ஞானமே, மாயையே, மகாபோதாகமே! மனதைப் போல விரைவாகச் செல்லும், வெற்றியுடன் விரிவாகும், பயங்கரமான கண்கள் உடையவளே, அழிவைத் தரும், மகாகாலி, இசை, நடனத்தை விரும்பும், மங்களவளே! பயங்கர வடிவம் கொண்டவளே, பாவங்களை நீக்குவவளே, பாசம், தண்டம் ஏந்தும், பயமுறுத்தும் வடிவம் கொண்டவளே! சாமுண்டே, தீப்பொலிவும், கூர்மையான பல்லும், பெரும் வலிமையும் கொண்டவளே, சவத்தில் அமர்ந்தவளே, பிசாசுகளுடன் வாழும் சிவனே! பயங்கரமான கண்கள் உடையவளே, உயிர்களுக்கு பயத்தை உண்டாக்கும், கடுமையானவளே, மகாகாலி, கராளி, சக்தியுடையவளே, காலராத்திரியே, உமக்கு வணக்கம்! பயங்கரமான முகம், தீப்பொலிவும் கொண்டவளே, எல்லா உயிர்களின் நன்மை தரும் தேவியரே, உமக்கு வணக்கம்!” இவ்வாறு ருத்ரர் புகழ்ந்ததும், பரம தேவியார் மகிழ்ச்சி கொண்டு, “தேவர்களின் தலைவரே, உனக்குப் பிடித்த வரம் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடு” என்று கூறினாள். அதற்கு ருத்ரர், “தேவியரே, இந்த ஸ்தோத்ரத்தால் உம்மை புகழ்வோர் அனைவரும் உம்மால் ஆசீர்வாதம் பெறட்டும். பக்தியுடன் இந்த மூவகை ஸ்தோத்ரத்தை உச்சரிப்போர், மகன்கள், பேரர்கள், செல்வம், பசுக்கள், வளம் அனைத்தும் பெறுவர். இந்த மூவகை சக்தியின் தோற்றத்தை பக்தியுடன் கேட்டால், பாவம் நீங்கி, துயரம் இல்லாத நிலையை அடைவார்” என்று வேண்டினார். இவ்வாறு பரம தேவியைப் புகழ்ந்ததும், பவ தேவன் கண் முன்னே மறைந்தார்; தேவர்கள் அனைவரும் தங்களது சுவர்க்கத்திற்கு திரும்பினர். இந்த மூவகை சக்தியின் தோற்றத்தை அறிந்தவரும், மனதில் வைத்தவரும், பாவம் நீங்கி, பரம மோக்ஷத்தை அடைவார். ஒரு அரசன், தனது ராஜ்யத்தை இழந்தால், நவமி அன்று சுத்தமாக விரதமிருந்து, அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில் உண்ணாமலிருந்து, ஒரு ஆண்டுக்குள் தடையில்லாத ராஜ்யத்தை மீண்டும் பெறுவான். இந்த மூவகை சக்தி, தர்மத்திற்கேற்ப விளக்கப்பட்டுள்ளது; இது வெண்மை, உத்தமமான சத்த்விக சக்தி, பிரம்மாவில் நிலைபெற்றது. அதே சக்தி, ரத்த நிறத்தில் வைஷ்ணவி எனவும், கருப்பு நிறத்தில் ரௌத்ரி எனவும், தேவியாக விளங்குகிறாள்.