வராஹபுராணம்

ஒரு காலத்தில், வீரர்களில் சிறந்தவரே, நீர் குதிரைகளால் சூழப்பட்டு, காட்டிற்குள் விலங்குகளை வேட்டையாடுவதற்காகச் சென்றீர். அங்கே, வேறு ஒரு ஆசையில் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, நீர் ஒரு முனிவரை, அவர் மான் வடிவில் மறைந்திருந்தபோதும், தூரத்திலிருந்து உங்கள் தண்டால் அடித்து கீழே விழச் செய்தீர். அந்த ப்ராமணர் உயிரிழந்ததும், “இந்த மானை ஹரி கொன்றார்” என்று எண்ணி மகிழ்ச்சி அடைந்தீர்; அந்த உருவத்தை மானாகவே பார்த்தீர். ஆனால், அந்த மனிதனைப் பார்த்ததும், உம்முடைய மனமும், இन्द्रியங்களும் கலங்கின; பின்னர் வீடு திரும்பி, அந்த நிகழ்வை மற்றொருவரிடம் கூறினீர். சில நாட்கள் கழித்து, ப்ராமஹத்தியா எனும் பாவத்திற்காக அஞ்சிய நீர், “இந்த பாவத்திலிருந்து விடுபட என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று இரவில் ஆழ்ந்து சிந்தித்தீர். பின்னர், நாராயணனை தியானித்து, தூய த்வாதசி நாளில் விரதம் இருந்து, ஒரு நல்ல நாளில், “நாராயணன் என்மீது திருப்தி அடைந்தார்” என்று கூறி, முறையோடு ஒரு பசுவை தானமாக அளித்தீர். ஆனாலும், இறந்தவர் உடனே வயிற்று வலியால் வருத்தப்பட்டார். த்வாதசி விரதம் முற்றிலும் அனுஷ்டிக்கப்படாததற்குக் காரணம் உம்முடைய தர்மபத்தினி நாராயணி என்பவள் தான். அவள் சுவாசம் அடங்கிய நிலையில் சில வார்த்தைகள் கூறியதால், ஓர் கல்பம் முழுவதும் விஷ்ணு நகரில் பிறக்க வேண்டும் என்பதே உமக்கு விதியாக அமைந்தது. நான், உம் உடலில் வாழ்ந்ததால் எல்லாவற்றையும் அறிந்தேன்; ப்ராமஹத்தியா எனும் கொடிய பாவம் என்னைத் துன்புறுத்தியது என்று நினைத்தேன். பின்னர், விஷ்ணுவின் சேவகர்கள் தடியால் என்னைத் தாக்கி அழித்தனர்; ஆனால் உம் தலைமுடி ரோமங்களிலிருந்து, என் சக்தியால், நீர் சுவர்க்கத்தில் இருந்தபோதும் நான் இருந்தேன். பிரம்மாவின் பகல் முடிந்து இரவு தொடங்கியபோது, இந்த படைப்பின் ஆரம்பத்தில், நீர் சுமனஸ் என்ற மன்னரின் இல்லத்தில் பிறந்தீர்; நானும் உம் தலைமுடி ரோமத்திலிருந்து காஷ்மீரத்தின் அரசராக பிறந்தேன். பல யாகங்களைப் பெரும் தானங்களுடன் செய்தாலும், அவற்றில் விஷ்ணுவை நினைவுகூராததால், அந்த யாகங்கள் என்மீது வெற்றி பெறவில்லை. இப்போது, நீர் தாமரை கண் கொண்ட பெருமாளை ஸ்துதிக்கும் ஸ்தோத்திரத்தைப் பாடியதால், நான் என் ரோமங்களை விட்டுத் துறந்து, மீண்டும் ஒன்றாகி, வேட்டையாடும் கள்ளனாக பிறந்தேன். புனிதனான ஆண்டவனைப் புகழும் அந்த ஸ்தோத்திரத்தை கேட்டதன் மூலம், முன்னர் பாவமாக இருந்த என் உருவம் இப்போது விடுவிக்கப்பட்டது; இப்போது என் மனம் தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கிறது. இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மன்னன், ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, அந்த வேட்டக்காரனுக்கு ஒரு வரம் வழங்கினார். “நீ எனக்கு முன்னோர் பிறவியை நினைவூட்டியபடி, என் கிருபையால் நீ தர்மத்தைப் பின்பற்றும் வேட்டையாடியாக இருப்பாய்,” என்று கூறினார். இந்த தாமரை கண் கொண்ட பெருமாளின் கதையை யார் கேட்டாலும், புஷ்கர யாத்திரையில் விதிப்படி நீராடிய பலனைப் பெறுவார்கள். இவ்வாறு கூறி, அந்த மன்னன் சிறந்த திவ்ய ரதத்தில் ஏறி, உயர்ந்த சக்தியால், எல்லாவற்றையும் தாங்கும் நாராயணனுடன் ஒன்றினான். பின்னர், பூமாதேவி கேட்டாள்: “முனிவர்களில் சிறந்தவரே, ரைப்யா என்பவர் அந்த செல்வத்தைப் பெற்றதாகக் கேட்டேன்; பின்னர் அந்த முனிவர் என்ன செய்தார்? எனக்கு இது பெரிய சந்தேகம்.” புனிதமான வராகபகவான் பதிலளித்தார்: “முனிவர்களில் சிறந்த ரைப்யா, அந்த செல்வம் பெற்றதாகக் கேட்டதும், புனிதமான கயா தீர்த்தத்திற்கு சென்றார். அங்கே தம் முன்னோர்களுக்கு பிண்டம் சமர்ப்பித்து, பக்தியுடன் அவர்களைத் திருப்திப்படுத்தினார். பின்னர், ரைப்யா மிகக் கடினமான தவம் செய்தபோது, அங்கே ஒரு மகா யோகி, ஒளிவீசும் திவ்ய ரதத்தில் வந்து தோன்றினார். தூசுப் பதிவளையிலும், சூரியனைப் போல பிரகாசமாகும் அந்த தூய ரதத்தில், அணுவளவு ஒளிரும் ஒரு மனிதர் தோன்றினார். அவர், “ரைப்யா, நீ தவம் செய்து எதை நாடுகிறாய்?” என்று கேட்டார். பின்னர், அந்த மனிதர் ஆகாயத்திலிருந்து பூமியை அளந்தார். அங்கே, ஐந்து ரதங்களை ஒத்த, சூரியனைப்போல் பிரகாசிக்கும், பிரம்மலோகத்தை முழுவதும் பரவிய ஒரு ரதத்தை கண்டார். அதைப் பார்த்து, ரைப்யா ஆச்சரியத்தில் தலைவணங்கி, “நீங்கள் யார்? தயவு செய்து கூறுங்கள்,” என்று கேட்டார். அந்த மனிதர், “நான் ருத்ரனின் தம்பி, பிரம்மாவின் மனப்புத்திரன், எனது பெயர் சனத்குமாரன்; நான் ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்கிறேன்,” என்றார். “உனக்காகவே வந்தேன், முனிவரே. நீ உண்மையில் பாக்கியசாலி; பிரம்மாவின் குலத்தை உயர்த்துபவன்.” ரைப்யா வணங்கி, “மகா யோகிகளில் சிறந்தவரே, தயை செய்து எனக்குக் கருணை காட்டுங்கள். இங்கே என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் எப்படி பாக்கியசாலி என்றீர்கள்?” என்று கேட்டார். சனத்குமாரர் பதிலளித்தார்: “வைதிகக் கல்வியில் நிலைத்திருப்பதால், கயாவில் வந்து, மந்திரம், விரதம், ஜபம், பிண்டம் ஆகியவற்றால் முன்னோர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதால், நீ பாக்கியசாலி.” “இன்னும் கேள்: விஷாலா என்ற மன்னன், விஷாலா நகரில் வாழ்ந்தார்; அவர் பாக்கியசாலி, நிலைத்த மனம் கொண்டவர், ஆனால் அவருக்கு பிள்ளை இல்லை. அவர் சிறந்த பிராமணர்களிடம் ஒரு மகனை வேண்டினார். அவர்கள், ‘நீங்கள் கயா தீர்த்தத்திற்குச் சென்று பலவகை உணவுகளை வழங்கினால், உங்களுக்கு நிச்சயமாக ஒரு மகன் பிறக்குவார்’ என்றனர். அந்த மன்னன் மகிழ்ச்சியுடன், மகா மாதத்தில், முன்னோர்களுக்காக விரதம் இருந்து, முறையாக பிண்டம் வழங்கினார். அவர் வெள்ளை, மஞ்சள், கருப்பு நிறத்தவர்களைப் பார்த்து, ‘இது என்ன?’ என்று வினவினார். வெள்ளைவர், “நான் சீதன், உன் முன்னோன்; இந்த சிவப்பு நிறத்தவர் என் முன்னோன், ப்ராமணஹத்தி பாவம் உடையவர்; அந்தக் கருப்பவர், அதிஷ்வரன், அவரது தந்தை. இவர் முன் பிறவிகளில் பல முனிவர்களைக் கொன்றவர்,” என்றார். “இவர்கள் இருவரும், ரௌத்ரா, அவிசி என்ற நரகங்களில் தண்டிக்கப்பட்டனர். நான் என் புண்ணியத்தால் இந்த்ர பதவியை அடைந்தேன். ஆனால், நீர் கயாவில் பிண்டம் வழங்கியதால், அந்த இரண்டு முன்னோர்கள் நரகத்திலிருந்து விடுபட்டு ஒன்றிணைந்தனர்.” “நீ வழங்கிய நீர், பிண்டம் முதலியவற்றால் முன்னோர்கள், பிதாமகர்கள், ப்ரபிதாமகர்கள் எல்லோரும் திருப்தி அடைந்தனர்.” இவ்வாறு, அந்த முனிவரும், மன்னனும், தங்கள் தவம், புண்ணியம், மற்றும் பக்தியால் முன்னோர்களையும், தங்களைச் சுற்றி இருந்த பாவங்களையும் விடுவித்து, இறைவனின் அருளைப் பெற்றனர்.