வராஹபுராணம்

அக்காலத்தில், ஒரு பிரம்மணரும் ஒரு வேட்டக்காரனும் யாகக் குண்டத்தின் அருகில் இருந்தனர். அப்போது, அந்த யாகக் குண்டில் தீ மீண்டும் உலாவிக் கொள்கின்றபோது, அந்த பிரம்மணர் ஆயிரக்கணக்கான இரும்பு வலைகளைத் தனித்தனியாக பிரித்தார். ஒவ்வொரு வலையும் தனித்தனி கண்ணிகளுடன் இருந்தாலும், தீ ஒரே இடத்தில் இருந்தது. அப்போது, வேட்டக்காரன் அந்த பிரம்மணரிடம், "மகா முனிவரே! இந்த அக்கினியிலிருந்து ஒரு ஜ்வாலையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதனால் நான் இங்குள்ள மற்ற அனைத்தையும் அழிக்க முடியும்," என்று கூறினான். அவ்வாறு கூறியவுடன், வேட்டக்காரன் தண்ணீரால் நிரம்பிய ஒரு குடத்தை அந்த யாகக் குண்டில் வீசினான். உடனே, தீ முந்தையபோல் அணைந்துவிட்டது. பின்னர், அந்த வேட்டக்காரன் அந்த தபஸ்வி பிரம்மணரிடம், "பெரியோனே! நீங்கள் அந்த யாகக் குண்டிலிருந்து எடுத்த அந்த ஜ்வாலையை எனக்கு அளியுங்கள். நான் கொண்டு வந்த இறைவிறைசலை சமைக்கப் போகிறேன்," என்று கேட்டான். அப்படி கேட்டபோது, பிரம்மணர் அந்த இரும்பு வலைக்குள் பார்த்தார்; ஆனால் அங்கே தீ எங்கும் இல்லை; அது அடிப்படியில் அழிந்துவிட்டது. இந்த நிலையைப் பார்த்த பிரம்மணர், தன் விரதத்தில் உறுதியுடன் இருந்தும், வெட்கத்துடன் சும்மாக நின்றார். அப்போது, வேட்டக்காரன் கூறினான்: "பெரியோனே! இந்த அக்கினியில் பல கிளைகள் எரிகின்றன; ஆனால் மூலத்தை அழித்துவிட்டால், தீயும் அணைந்து போய்விடும். இது உண்மையல்லவா? சொல்லுங்கள், பிரம்மணரே!" அதைத் தொடர்ந்து, வேட்டக்காரன் சொன்னான்: "சுயம் தன் இயல்பில் நிலைத்திருப்பதே அனைத்து உயிர்களுக்கும் ஆதாரமாகும். அந்த ஆதாரத்திலிருந்தே இந்த உலகம் தோன்றுகிறது, அதிலேயே உலகம் நிலைக்கிறது. அன்னதானம் போன்ற விரதங்களை, ஆன்மாவுடன் ஒன்றிணைத்து மேற்கொள்வோன், எப்போதும் வீழ்வதில்லை." இவ்வாறு வேட்டக்காரன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, வானிலிருந்து மலர்களின் மழை பொழிந்தது. பிரம்மணர், வானில் விலாசமாகச் செல்லக்கூடிய, பெரும் ரதங்களை, மணிமகுடங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவற்றை கண்டார். அவற்றில், முன்பு கடுமையானவர், லோபத்தில் இருந்தவர், எல்லோரிடையிலும் நின்றார்; அங்கே பிரம்மணர் அநேக ரூபங்களைக் கொண்ட பரமாத்மாவை கண்டார். அத்வைத சிந்தனையில் பரிபூரணமாகிய பிரம்மணர், யோகத்தின் மூலம் பல உடல்களைக் கொண்டவராக, அந்த தெய்வீக தரிசனத்தில் ஆனந்தமடைந்து, தன் ஆசிரமத்துக்குத் திரும்பினார். இவ்வாறு, ரைப்யரும் வசுவும், தங்களுக்குள் இருந்த சந்தேகத்தை நீக்கி, பிரஹஸ்பதியின் இல்லத்திலிருந்து விலகி, தங்கள் ஆசிரமத்திற்கு திரும்பினர். "அதனால், ராஜாதிராஜா! நீயும் உன் உடலுக்குள்ளேயே அபேதமாக நிரம்பி இருக்கும் நாராயணனைத் தியானித்து, அவனை வழிபட வேண்டும்," என்று உபதேசிக்கப்பட்டது. அந்த நேரத்தில், கபில முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அச்வசிரஸ் என்ற மாபெரும் அரசன், தன் முதல்வன் ஸ்தூலசிரஸ் என்பவரை அழைத்து, ராஜ்யத்தில் பதவி ஏற்படுத்தி, தானோடு காட்டுக்குச் சென்றான். அங்கு, நைமிசாரண்யம் எனும் புனித இடத்தில், யாக ரூபத்திலுள்ள தெய்வத்தை, தன் குருவை, தவத்தாலும், யாக ஸ்துதியாலும் வழிபட்டான். பூமி தேவியார் கேள்வி எழுப்பினார்: "அந்த அரசன், யாக ரூப நாராயணனை எப்படி ஸ்துதி செய்தார்? அந்த ஸ்துதியை எனக்கு விரிவாகக் கூறுங்கள்." அதற்கு ஸ்ரீ வராக பகவான் கூறினார்: "வேதியிலே வழிபடப்படுபவருக்கும், தேவர்களுக்கு, பவனுக்கும், சூரியனுக்கும், அக்கினிக்கும், சோமனுக்கும், மருத்துகளுக்கும், பல ரூபங்களைக் கொண்ட ஹரிக்கும், யாக ரூபனுக்கும் நான் வணங்குகிறேன். நித்திய யாகபுருஷனுக்கே வணக்கம்; அவன் பிரபைமிகு பல்லை உடையவன்; சந்திரனும் சூரியனும் அவனது கண்கள்; இருவேற்றுக் காலங்கள் அவனது வயிறு; அவனது உடம்பில் தர்பை புல்; அவனது சக்தி வேள்விக்காகப் பயன்படுத்தப்படும் எரிபொருள். வானும் பூமியும், எல்லா திசைகளும், அவனது உடலால் நிரம்பியுள்ளன; உலகங்களுக்குத் தாயான ஜனார்த்தனனுக்கு என்றும் வணக்கம். தேவரும் அசுரரும் வெற்றி பெறவும் தோற்கவும், யுகம் யுகமாக, ஆதியிலேயே இருந்த பரமாத்மா, தன் முதற்கால உடலை உருவாக்குகிறான்; அந்த யாக ரூபனுக்கே வணக்கம். மாயையால் உருவான உன்னத சக்தியுடையவனே! வெற்றிக்காக பிரகாசமான சக்கரத்தை ஏந்துபவனே! நான்கு கரங்களுடன், மழு, வாள், சார்ங்கம் ஆகியாயுதங்களை ஏந்துபவனே! யாக ரூபனுக்கே என்றும் வணக்கம். சில சமயங்களில் ஆயிரம் தலைகளை ஏந்துபவனாக, சில சமயங்களில் பெரிய மலைபோல் உருவம் கொண்டவனாக, சில சமயங்களில் தூசுபோல் சிறியவனாகத் தோன்றுபவனாக, நித்திய யாகபுருஷனுக்கே நான் என்றும் வணங்குகிறேன். நான்கு முகங்களுடன், எல்லாவற்றையும் படைக்கும், பாதுகாப்பிற்கு சக்கரத்தை ஏந்தும், அழிவிற்கு காலாக்னிபோல் எரிகின்ற யாக ரூபனுக்கே என்றும் வணக்கம். சம்சார சக்கரத்தை இயக்குவதற்காக வழிபடப்படுபவனும், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தும், யோகிகளால் தியானிக்கப்படுபவனும், அளவுக்கெட்டதில்லாதவனும், அந்த யாக ரூபனுக்கே என்றும் வணக்கம். என் மனதை உண்மையில் உமக்கு அர்ப்பணித்துள்ளேன்; உன் இயல்பான ரூபத்தில் உன்னை தெளிவாகக் காணும் பொழுது, வேறு எதுவும் இல்லையென்று என் மனம் நிலைபெறும்; என் பரிசுத்தமான பக்தியை நீ பாதுகாக்க வேண்டும். இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தவுடன், தீயின் ஜ்வாலையைப் போல் ஒளிரும் ஒரு பிரகாசம் அவனுக்கு முன்னால் தோன்றியது. அந்த ஒளியில், அரசன் தன் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அதில் ஒன்றாகியவனாகத் தன்னைச் செருகினான். பின்னர் பூமி தேவியார் கேட்டார்: "வசுவும் சிறந்த ரைப்யனும் சந்தேகம் தீர்ந்தபின் என்ன செய்தனர்? அவர்கள் ஆங்கிரஸ முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்டபின் எதைச் செய்தனர்?" அதற்கு ஸ்ரீ வராக பகவான் பதிலளித்தார்: "அந்த வசு, தர்மங்களை எல்லாம் அறிந்தவன், தன் ராஜ்யத்தில் பல பெரிய யாகங்களை, பெரும் தானங்கள் கொடுத்து நடத்தினான். அவன், ஹரி நாராயணனை, தன்னைப் பிரித்துப் பார்க்காமல், யக்ஞ்யாதிகளால் ப்ரியப்படுத்தினான். நீண்ட காலம் கழிந்தபின், ராஜ்ய சுகங்களை அனுபவித்ததும், அவனது மனம் இருமை உணர்வைத் தாண்டியது. பின்னர், தன் நூறு சகோதரர்களில் சிறந்தவனான விவஸ்வத்தைக் கட்டளையிட்டு, ராஜ்யத்தை ஒப்படைத்து, தானும் முனிவர்களின் காட்டிற்குச் சென்றான். அங்கு புஷ்கரம் எனும் புனிதத் தலம் உள்ளது; அங்கு பக்தியுடன் வழிபடப்படுபவர் புண்டரீகாக்ஷன் எனும் கேசவன். அங்கே காஷ்மீரம் நாட்டின் வசு என்ற மஹாராஜா, கடும் தவங்கள் மேற்கொண்டு, தன் உடலை வாடச்செய்தான். அந்த பாண்டியமான மன்னன், புண்டரீகாக்ஷனைப் பற்றிய உத்தம ஸ்துதியை பக்தியுடன் ஓதி, பாபமில்லாத நாராயணனை பிரியப்படுத்த முயன்றான்; அந்த ஸ்துதியின் முடிவில், அந்த சிறந்த மன்னன் அவனுடன் ஒன்றாகி விட்டான். பூமி மீண்டும் கேட்டாள்: "புண்டரீகாக்ஷனுக்கான உத்தம ஸ்துதி எவ்வாறு நினைவுகூரப்படுகிறது? அது எப்படி உள்ளது? தயவுசெய்து உண்மையாகக் கூறுங்கள்." அதற்கு ஸ்ரீ வராக பகவான் கூறினார்: "புண்டரீகாக்ஷனே! உமக்கே வணக்கம்; மதுசூதனனே! உமக்கே வணக்கம்; எல்லா உலகங்களின் ஆண்டவரே! உமக்கே வணக்கம்; வெறித்த சக்கரத்தை ஏந்துபவனே! உமக்கே வணக்கம். புண்டரீகாக்ஷனாகிய, விச்வ ரூபனாகிய, வலிமைமிகு கரங்களையுடைய, வரங்களை வழங்குபவனாகிய, எல்லாப் பிரகாசத்தையும் கொண்ட, ஞானமும் அஞ்ஞானமும் இரண்டையும் உடைய ஆண்டவரே! உமக்கே வணக்கம்." இவ்வாறு, அந்த யாகம், தவம், ஸ்துதிகள் அனைத்தினாலும், அந்த மன்னரும் முனிவரும், பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாகி, இருதயத்தில் இருமை நீங்கிப் பரமோன்னத நிலையை அடைந்தனர்.