வராஹபுராணம்

மகாராஜா, உனக்காக விரிவாக விளக்குகிறேன். ஒருவர் தங்கக் கைகளணியும், தங்கக் காதணியும் தர வேண்டும்; அரசன் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கிராமம் வழங்க வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது. நடுவில் இருப்பவர்க்கும், அந்த இருவருடனும், தலைசிறந்த பொருட்கள் அனைத்தும் வழங்க வேண்டும்; தன் சக்திக்கு ஏற்ப, ஏழைகளுக்குப் பொருட்கள் வழங்க வேண்டும். தன் வசதிக்கு ஏற்ப, பூமியை தங்கமாக உருவாக்கி, அதுபோலவே ஒரு ஜோடி பசுக்கள், ஒரு ஜோடி உடைகள், இவை அனைத்தும் தன் செல்வத்திற்கும், திறனுக்கும் ஏற்ப வழங்க வேண்டும். ஒருவர், ஒரு பசுவும், ஒரு ஜோடி ஆபரணங்களும், தங்கம் சேர்த்து அனைத்தும் வழங்க வேண்டும்; இவ்வாறு செய்தபின், இரு பக்க பன்னிரண்டாம் திதிகளையும் விரதமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். தன் வசதிக்கு ஏற்ப, வெள்ளியில் பூமி உருவாக்கி, அதையும் பிராமணர்களுக்கு உணவு உடன் அளிக்க வேண்டும்; மேலும், தன் சக்திக்கு ஏற்ப, செருப்பு, காலணிகள், குடைகள் போன்றவற்றையும் வழங்க வேண்டும். இவை அனைத்தையும் வழங்கியபின், "கிருஷ்ணா, தாமோதரா, எப்போதும் என்மீது தயை கொண்டிருப்பாராக; ஹரி, எல்லா ரூபங்களின் ஆண்டவர், எப்போதும் எனக்கு அனுகூலமாக இருப்பாராக" என்று கூற வேண்டும். இவ்வாறு தானமும், அன்னதானமும் வழங்குவதால் கிடைக்கும் புண்ணியம், ஆயிரம் ஆண்டுகளிலும் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது. இன்னும், பாவமில்லாதவனே, நான் சுருக்கமாக சில விளைவுகளைச் சொல்கிறேன்; இந்த விரதத்தால் பழங்காலத்தில் நடந்த புண்ணிய செயல்களை கேட்டுக்கொள். முதற்காலத்தில், ஒரு அரசன் இருந்தான்; அவன் விரதங்களில் நிலைத்தவன், வேதத்தில் தேர்ந்தவன். அவன் ஒரு மகனை விரும்பி, பரமபிதா பிரம்மாவை அணுகினான்; பிரம்மா இந்த விரதத்தை அவனுக்குச் சொன்னார், அவனும் அதைப் பின்பற்றினான். அந்த விரதத்தின் முடிவில், இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஆத்மா அவன் முன் நேரில் தோன்றினான்; மகிழ்ச்சியோடு, "மன்னா, என்னிடமிருந்து விரும்பிய வரத்தை தேர்ந்தெடு" என்றான். அரசன், "தேவர்கள் ஆண்டவரே, வேத மந்திரங்களில் நிபுணனாக, யாகங்களில் ஈடுபடக்கூடியவன், புகழுடன், நீண்ட ஆயுளுடன், எண்ணற்ற நற்குணங்கள் கொண்ட, தூயவன், பிராமணனைப் போல மகன் எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்" என்று வேண்டினான். அதன் பின், "பரமபரமே, இறுதியில் எனக்கு புண்ணியமான இடம் அருள வேண்டும்; அந்த முனிவர்களின் வாசஸ்தலம் எனப்படும் இடம், அங்கு சென்றால் துக்கம் இல்லாத நிலை கிடைக்க வேண்டும்" என்றான். கடவுள், "அப்படியே உண்டாகட்டும்" என்று கூறி மறைந்தார்; பின்னர், அந்த அரசனுக்கு வத்ஸப்ரி என்ற பெயருடன் ஒரு மகன் பிறந்தான். அவன் வேதங்களிலும், அதன் அங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன்; பல வேதாந்தங்களிலும் நிபுணன்; அவன் புகழ் பூமியில் பரவியது. அரசன், விஷ்ணுதத்தன் என்ற மகனைக் பெற்றபின், எல்லா இரட்டையுணர்வுகளையும் விட்டு, தவத்தில் ஈடுபட்டான். அவன் ஹரியை வழிபட்டு, உண்ணாமை மேற்கொண்டு, இந்திரியங்களை அடக்கி, அழகிய ஹிமவத் மலையில் அந்தக் காலத்தில் ஸ்தோத்திரம் படைத்தான். அப்போது, பத்திராஸ்வர் கேட்டான்: "பிராமணனே, அந்த அரசன் எந்த வகையான ஸ்தோத்திரம் பாடினான்? அந்த பரமாத்மாவை புகழ்ந்தபின் அவனுக்கு என்ன நடந்தது?" என்றான். துர்வாசா சொன்னான்: "அவன் ஹிமவத் மலையில் மனதை நிலைநிறுத்தி, வலிமைமிக்க விஷ்ணுவுக்காக ஒரு ஸ்தோத்திரம் படைத்தான்." அரசன் பின்வருமாறு புகழ்ந்தான்: "நான் ஜனார்த்தனனைப் புகழ்கிறேன்; அவர் நாசமற்றதும், நாசமானதும்; பாற்கடலில் உறங்குபவர்; பூமியைத் தாங்குபவர்; உடல் கொண்டவர்களுக்கு உன்னதமான இலக்கு; அறிவுக்குப் புறம்பானவர்; அவரது புயல்கள் பிரபஞ்சத்தை சூழ்ந்துள்ளன; அவர் வெளிப்பட்டதும், மறைந்ததும் ஆகியவர். நீ முதன்மைத் தெய்வம்; பரமார்த்தத்தின் உருவம்; எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவியவன்; புராதனமான உன்னதமான புருஷன்; அறிவுக்குப் புறம்பானவன்; வேதங்களை அறிந்தவர்களில் முதல்வன்; சங்கு, கதை, ஆயுதம் கொண்டவரே, என்னை காப்பாற்று. தேவர்கள், அசுரர்களிடையே நீ செய்த செயல்கள் புகழப்பட்டவை; இந்தப் பிரபஞ்சம் உன் காரணத்தால் உருவானது; மறைந்திருப்பவரால் எதுவும் செய்யப்படுவதில்லை. அதுபோல, நீ ஆமையாகவும், வராகமாகவும் பிற உருவங்களில் தோன்றினாய்; உன் சர்வஜ்ஞத்தால், உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் பிறப்புகள் சொல்லப்படுகின்றன, ஆனால் உண்மையில் அவை உண்டாகவில்லை. நரசிம்ஹா, உமக்கு வணக்கம்; வாமனா, ஜமதக்னி என்னும் பெயருக்கு, பத்து தலை கொண்ட ராவண குலத்தை அழித்தவனே, வாசுதேவா, உமக்கு வணக்கம்; புத்தா, கல்கி, பறவைகளின் தலைவன், சம்பு, அகங்காரத்தை அழிப்பவரே, உமக்கு வணக்கம். நாராயணா, பத்மநாபா, உன்னத புருஷா, அமரர்களால் வணங்கப்படுபவரே, அறிவில் முதன்மை பெற்றவரே, உமக்கு வணக்கம். பெரும் முகமுள்ள நரசிம்ஹ ரூபம் கொண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்; மலை போன்ற உடலை உடைய கூர்மா, உமக்கு வணக்கம்; கடலைப்போல் உருவம் கொண்ட மீனே, உமக்கு வணக்கம்; வராக ரூபம் எடுத்த அனந்தா, உமக்கு வணக்கம். இந்த உன் செயல், பரமனே, படைப்பிற்காகவே; உன் உருவம் முதன்மை அல்ல; இந்த தியானம் அறியாதவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அவற்றின்றி, உன் உண்மை அறிய முடியாது, புராதனனே. யாகத்தின் ஆதியும், அவற்றின் அங்கங்களும் நீயே; நீயே ஹவிஸ்; நீயே பசு; நீயே ஹோதா, அர்ச்சனைக்கு உரியவன்; தேவர்கள், முனிவர்கள் உன்னையே வழிபடுகின்றனர். உலகில் நிலையானதும், அசையாததும், தேவர்களாலும், காலத்தாலும், அக்னியாலும் நிறுவப்பட்டவை உன்னதமானவை; ஜனார்த்தனா, நீ பிரிக்கப்படாதவன்; எனது மனதில் உள்ள விருப்பத்தை அருள்வாயாக. தாமரைக் கண்களையுடைய ஹரியே, உருவமுள்ளவரும், உருவமில்லாதவரும், உன்னிடமே நான் சரணடைந்தேன்; என்னை சாம்சாரத்திலிருந்து உயர்த்துவாயாக. இவ்வாறு அந்த பெரிய ஆன்மா கொண்ட அரசன் பெரும் மாமரத்தின் கீழ் நிற்பதைக் கண்டு, பரமாத்மா மகிழ்ந்தார். பின்னர் ஹரி, கூனான வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு அங்கு வந்தார்; அவர் வந்தவுடன் அந்த மாமரம் கூனாக மாறியது. இந்த அதிசயத்தைப் பார்த்த அரசன், விரதத்தில் நிலைத்து, "இந்த மாமரம் எவ்வாறு கூனானது?" என்று ஆழ்ந்து சிந்தித்தான். அவன் சிந்திக்கும்போது, அந்த பிராமணனின் வருகையால் இது நடந்தது என்பது அவனுக்குத் தெளிவாக வந்தது. "எனவே, இவர் தான் பரம புருஷர்; இவர் அருள் செய்யவே வந்துள்ளார்," என்று நினைத்து, அரசன் அந்தப் பிராமணனுக்கு வணங்கி, "பகவனே, நீயே பரம புருஷன்; உன் உண்மையான வடிவத்தை எனக்குக் காண்பி, ஹரியே," என்று வேண்டினான். அப்போது, சங்கு, சக்கரம், கதை ஏந்திய பரமாத்மா, மென்மையாக அவன் முன் தோன்றி, "மன்னா, உன் மனதில் உள்ள எந்த வரத்தையும் தேர்ந்தெடு; நான் மகிழ்ந்திருக்கையில், மூன்று உலகங்களிலும் ஒரு எள் அளவு இருப்பினும் அது உன்னுடையதாகும்," என்று அருளினார். இவ்வாறு கேட்ட அரசன், மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்த கண்களுடன், "தேவர்களின் தலைவனே, எனக்குப் முக்தி அருள்வாயாக" என்று கூறினான்; வேறு எதுவும் வேண்டவில்லை. அப்போது, பகவான் மீண்டும் சொன்னான்: "நான் வந்தபோது இந்த மாமரம் கூனானது; ஆகவே, இந்த இடம் 'குப்ஜகாம்ர தீர்த்தம்' என அழைக்கப்படும். இங்கு பிறவியுள்ளவர்கள், பிராமணர்களோ, பிற உயிரினங்களோ, தங்கள் உடலை விட்டால், ஐநூறு தெய்வ வாகனங்கள் கிடைக்கும்; யோகிகள் முக்தி அடைவார்கள்." இவ்வாறு அந்த அரசனது விரதமும், பக்தியும், ஸ்தோத்திரமும், பகவானின் அருளும் நிகழ்ந்தன.