வராஹபுராணம்

புஷ்பபத்ரா நதி ஓடும் அந்த இடத்தில், அற்புதமான பாறைகள் மற்றும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஆலமரம் நிற்கும் இடத்தில், அந்த முனிவரின் ஆசிரமம் ஒளிர்ந்தது. அங்கு, அவன் விரும்பிய ஒரு பெரிய நிகழ்வு நிகழ இருக்கிறது. பூமி, பகவானிடம் கூறினாள்: "ஆயிரக்கணக்கான யுகங்கள் ஆக, இந்த பழைய விரதம் மற்றும் தவம் நான் செய்துள்ளேன்; ஆனால், என் இறைவா, அதை நான் மறந்துவிட்டேன்." இப்போது, உங்கள் அருளால், என் கடந்த கால நினைவு மீண்டும் எழுந்துள்ளது; நான் என் முன்னைய ஜன்மங்களை நினைவுகூரும் நிலைக்கு வந்துள்ளேன், சோகமின்றி, பரமபுருஷா. "உங்கள் உள்ளத்தில் இன்னும் ஆர்வம் இருந்தால், எங்கள் மலை, அகவஸ்த்யர் மீண்டும் பத்திராஷ்வனின் இல்லத்திற்கு சென்றபோது அவர் என்ன செய்தார், அந்த ராஜா என்ன செய்தார் என்பதை எனக்குத் கூறுங்கள்." பிரம்மானாகிய ஸ்ரீ வராஹர் கூறினார்: "அந்த முனிவர் திரும்ப வந்ததைப் பார்த்த பத்திராஷ்வன், வெள்ளை கொடியுடன், அவரை உயர்ந்த இடத்தில் அமர வைத்தார்; சிறப்பு பூஜை செய்து, மோக்ஷ தர்மம் குறித்து கேள்வி கேட்டார்." பத்திராஷ்வன் கேட்டான்: "புண்ணியவனே, எந்த செயலால் இவ்வுலக வாழ்க்கைச் சுழற்சி துண்டிக்கப்படுகிறது? உடலோடு, உடலின்றி, துயரம் வராதபடி ஒருவர் என்ன செய்ய வேண்டும்?" அகவஸ்த்யர் கூறினார்: "ராஜா, நீ கவனமாக கேள்; தொலைவிலும் நெருக்கிலும் நிகழும், காண்பதும் காணாததும் பற்றிய ஒரு தெய்வீகக் கதையைச் சொல்கிறேன்." "அப்போது, அங்கு நாள், இரவு, திசைகள், இடைத் திசைகள், விண்ணகம், தேவர்கள், சூரியன் எதுவும் இல்லை; அப்போது, பசுபாலன் என்ற அரசன் பல கால்களை மேய்த்தான்." "ஒரு நாள், அவன் கிழக்கு கடலை காண விரும்பி, விரைவாக அங்கு சென்றான்; அந்த அளவில்லாத பெரிய கடல் கரையில், பாம்புகள் வாழும் ஒரு காடு இருந்தது." "அங்கு எட்டு காமதேனு மரங்கள், ஒரு நதி, மேலே பறவைகள், மற்ற உயிரினங்களும் இருந்தன; அங்கு ஐந்து முக்கிய மனிதர்கள், ஒளிமிக்க ஒரு பெண்ணை தூக்கிச் சென்றனர்." "அந்த பெண், மார்பில் ஆயிரம் சூரியர்களைப் போல பிரகாசமான உருவம் வைத்திருந்தாள்; கீழே மூன்று வகைகளும், மூன்று நிறங்களும் இருந்தன; அந்த ராஜா அங்கிருந்து அலைந்தான்." "அவர்கள் எல்லாம் உயிரற்றவாறு அமைதியாக இருந்தனர்; அரசன் அந்த காடுக்குள் நுழைந்ததும், அவர்கள் அனைவரும் நுழைந்தனர்; பயத்தில், அவர்கள் ஒருமித்தனர்." "அந்தக் காடும், பாம்புகளும், கொள்ளையர்களும் சூழ்ந்த நிலையில், ராஜா மனதில்: 'இதெல்லாம் எப்படி முடியும்? இவர்கள் எப்படி சிக்கிக்கொண்டார்கள்?' என்று சிந்தித்தான்." "அப்போது, ஒரு உயர்ந்த மனிதன், வெள்ளை, சிவப்பு, கருப்பு என்ற மூன்று நிறங்களில் தோன்றினான்." "அவன் எனக்குச் சைகை செய்து, 'நீ எங்கு செல்ல விரும்புகிறாய்?' என்று கேட்டான்; அப்போது ஒரு பெரிய பெயர் எழுந்தது." "அந்த மனிதன், அரசனை சூழ்ந்தவாறு, 'எழுந்திரு!' என்று சொன்னான்; அப்போது அந்த பெண், அரசனைத் தடுக்க முயன்றாள்." "அரசன் மாயையில் மூடப்பட்டிருந்தபோது, மற்றொரு மனிதன், 'பயப்பட வேண்டாம்' என்று கூறினான்; பின்னர், வீரமான ஒருவன், அரசனைச் சுற்றி, உறுதியாக நின்றான்—அவன் எல்லா தலைவர்களின் தலைவன்." "பிறகு, ஐந்து மனிதர்கள், சிறந்த அரசனை அணுகினர்; அவரைச் சுற்றி, அனைவரும் அங்கு நின்றனர்; அரசன் கட்டுப்படுத்தப்பட்டான்." "அரசன் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிலையில், கொள்ளையர்கள் ஒன்றிணைந்தனர்; ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் பயத்தில் மறைத்தனர்." "அவர்கள் மறைந்தபோது, அரசனின் அரண்மனை மிக அழகாக ஒளிர்ந்தது; அங்கு கோடி கோடியான தீயவர்கள் இருந்தனர், ராஜா." "அந்த வீட்டில், பூமி, நீர், அக்னி, இனிமையான குளிர்ந்த காற்று இருந்தது; இடங்கள் தூய்மையாக இருந்தன; ஐந்து குணங்கள், ஒவ்வொன்றும் தனித்த தன்மை கொண்டது." "அவர்களில் ஒருத்தி மட்டும் நீண்ட காலம் சுற்றி, அரசனை கட்டிப்பிடித்தாள்; அந்த பசுபாலன் எளிதாக இவற்றைச் செய்தான், ராஜா." "அரசனின் வேகமும், போரில் அவன் உருவத்தையும் பார்த்து, மூன்று நிறம் கொண்ட மனிதன் சிறந்த அரசனை நோக்கி பேசினான்." "'நான் உங்கள் மகன், மகா ராஜா. நான் உங்களுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? நாங்கள் உறவை விரும்பி, உங்களை நம்முடைய நோக்கமாக கொண்டுள்ளோம்.'" "'இப்போதும், நாங்கள் அனைவரும் தோற்கப்பட்டாலும், இந்த உடல்களில் ஒன்றிணைந்து இருக்கிறோம், ராஜா.'" "'உங்கள் மக்களில் ஒருவன் மட்டும் உள்ளது; மற்றவர்கள் போனபின், இருப்பு தொடரும்.' என்று கூற, அரசன் அந்த மனிதனை மீண்டும் கேட்டான்." "'நீ என் மகனாகவும், மற்றவர்களுக்கும் மகனாகவும் ஆக வேண்டும். உங்கள் மாதிரியான மக்களின் இன்பங்களால், இயல்புகளால் நான் ஒருபோதும் களங்கப்படவில்லை.'" "இவ்வாறு கூறி, அரசன் அவனை தனது மகனாக ஏற்றுக்கொண்டான்; அவர்களால் விடுவிக்கப்பட்டு, அவர்களுடன் ஓய்ந்தான்." அகவஸ்த்யர் தொடர்ந்தார்: "அந்த மூன்று நிறம் கொண்டவன், அரசனால் விடுவிக்கப்பட்டு, சுதந்திரமாக, 'அஹம்' என்ற பெயரில் ஒரு மகனை உருவாக்கினான்; அவன் மூன்று நிறங்கள் கொண்டவன்." "அவன், அறிவை உடைய மகளையும் பெற்றான்; அவள், 'மனோஹ்வ' என்ற மகனை பெற்றாள், அவன் அறிவை தருவான்." "அவன், பல வகை மக்களை—ஐந்து அனுபவிகள்—பெற்றான்; அவர்களுடைய மக்களை, அவர்களின் எண்ணிக்கைப்படி 'அக்ஷ' என்று அழைக்கப்பட்டது." "இவர்கள் முன்னர் கொள்ளையர்கள்; பின்னர், அரசனால் அடக்கப்பட்டு, எல்லாம் உருவற்றவாறு அழகான இடத்தை அமைத்தனர்." "அந்த நகரம் ஒன்பது வாயில்கள், ஒரு தூண், நான்கு சந்திப்புகள் கொண்டது; ஆயிரம் நதிகளுக்குள் அமைந்தது; நீர் வசதிகள் இருந்தது." "அந்த ஒன்பது, ஒன்றிணைந்து, நகருக்குள் நுழைந்தனர்; அப்போது, ஒரு மனிதன், அரசனாகவும், பசுபாலனாகவும் தோன்றினான்." "அந்த நகரில் வாழ்ந்த அரசன் மற்றும் பசுபாலன், அங்கு வேதங்களை நினைவுகூர்ந்தார்; வேதங்களை உச்சரிப்பவர்களின் வார்த்தைகளை காட்டினார்." "அரசன், ஆத்மாவின் உண்மை தன்மையைப் பற்றிய, நித்யமான விரதங்கள், தபஸ்கள், யாகங்கள் அனைத்தையும் செய்தான்." "ஒரு நாள், அரசன், கிரியைகளை மேம்படுத்தி, சோர்வடைந்தான்; சர்வஜ்னன் ஆன அவன், யோக நித்திரையில் சென்று, ஒரு மகனை உருவாக்கினான்." "நான்கு முகங்கள், நான்கு கரங்கள், நான்கு வேதங்கள், நான்கு சந்திப்புகள் கொண்ட மகன்; அவன் மூலம், அரசன், எல்லா உயிரினங்கள்—மாடுகள் முதல்—அவனது ஆட்சியில் இருந்தன." "அந்த கடலில், காடிலும், புல் இடங்களிலும், அரசன் இருந்தான்; யானைகள் மற்றும் பிற உயிரினங்களிலும், சமமாக இருந்து, கிரியைகளை அனுமதித்தான், ஞானவானே." பத்திராஷ்வன் கேட்டான்: "பிராமணா, நீங்கள் என் கேள்விக்கு சம்பந்தப்பட்ட கதையைச் சொன்னீர்கள்; அது யாருடைய மகிமை? யார், எப்படி அதை செய்தார்?