வராஹபுராணம்

மன்னனே, உனக்காக நான் இந்தப் பரம்பொருள் விஷ்ணுவின் அனைத்து பரவலையும், அதனுடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகளையும் விரிவாகக் கூறுகிறேன். அமைச்சர்கள், சேவகர்கள், தேவதைகள் மற்றும் பிற உயிரினங்கள், பசுக்கள், பூச்சிகள் என அனைத்தும், எங்கும் எப்போதும் பரவி நிறைந்திருப்பது விஷ்ணுவே என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். ஹரியென்பவர் எல்லாப் பொருளிலும் உள்ளவர்; அவருக்கு இணை யாரும் இல்லை என்று உறுதியான மனதுடன் நினைத்து, அவரையே பரமார்த்தமாக வழிபட வேண்டும். இத்தகைய ஞானத்தின் உண்மை வடிவம் உனக்குத் தெளிவாக அறிவிக்கப்பட்டது. நாராயணனை, ஹரியை, முழு பக்தியுடன் நினைத்தல் தான் ஞானத்தின் சாராம்சம். அந்த நாராயணனை, உலகாசிரியரான அவரை, மலர்கள், தூபம், பிராமணர்களை திருப்திப்படுத்துதல், நிலையான தியானம் ஆகியவற்றால் வழிபட்டு, உன்னதமான பரமாத்மாவை விரைவில் அடையலாம். அப்போது அஷ்வசிரா என்ற முனிவர், “இங்கு எனக்குள்ள சந்தேகத்தை நீக்க உங்களிருவரும் தகுதியுடையவர்கள்; அதனால் நான் இவ்வுலக பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவேன்,” என்று கேட்டார். மன்னன் இவ்வாறு கேட்டதும், யோகிகளில் தலைசிறந்த முனிவர், தர்மசாலியான கபிலர், யாகங்களில் முன்னிலை வகிக்கும் மன்னனை நோக்கி, “மன்னா, உன் மனதில் உள்ள சந்தேகம் என்ன? நீ விரும்புவதைச் சொல்; அதை நான் கேட்டு தீர்த்து வைப்பேன்,” என்றார். மன்னன், “கபில முனிவரே, கர்மத்தால் விடுதலையா, ஞானத்தால் விடுதலையா? இந்த சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்; நீங்கள் எனக்கு அனுகிரகித்தால்,” என்று கேட்டார். அதற்கு கபிலர், “மகாமன்னா, இந்தக் கேள்வியை முன்பு பிரஹஸ்பதியிடம் ரைப்யர் என்ற பிரமா மகனும், பழங்கால மன்னன் வசுவும் கேட்டார்கள். வசு, அந்தக் காலத்தில் முதன்மை மன்னனும், ஞானியும், தானமும் செய்தவரும் ஆவார். சாக்ஷுஷ மனுவின் காலத்தில், வசு, பிரம்மாவின் வம்சத்தை விரிவாக்கியவர், பிரம்மாவை காணும் ஆசையுடன் அவர் இல்லத்திற்கு சென்றார். அந்த வழியில், வித்யாதரர்களில் சிறந்த சித்ரரதனை சந்தித்து, அன்புடன், ‘பிரம்மாவை சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பு எப்போது?’ என்று கேட்டார். அவர், ‘இப்போது பிரம்மா இல்லத்தில் தேவர்கள் கூடும் ஒன்று நடக்கிறது,’ என்றார். இதைக் கேட்டு, வசு, பிரம்மா இல்லத்தின் வாசலில் காத்திருந்தார். அதே சமயம், பெரிய தவசு ரைப்யர் அங்கு வந்தார். வசு மன்னன், மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டு, அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, ‘முனிவரே, எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார். அதற்கு ரைப்யர், ‘மகாமன்னா, நான் பிரஹஸ்பதியின் இடத்திலிருந்து வருகிறேன். தேவகுருவிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க விரும்புகிறேன்,’ என்றார். அப்போது, பிரம்மாவின் பேரவை, தேவர்களுடன் எழுந்து சென்றது. பின்னர் பிரஹஸ்பதி, ரைப்யருடன் ஆலோசனை செய்து, வசுவால் மரியாதை பெற்றபின், தன் இடத்தில் அமர்ந்தார். அங்கிரஸின் வம்சத்தார் ரைப்யரும், வசு மன்னனும் அமர்ந்தனர். அப்போது, தேவகுரு பிரஹஸ்பதி, ரைப்யரை நோக்கி, ‘மகாபாக்யவான், வேதங்களும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவர், உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்று கேட்டார். அதற்கு ரைப்யர், ‘பிரஹஸ்பதி, கர்மத்தால் எது பெறப்படுகிறது, ஞானத்தால் எது? விடுதலை பற்றி எனக்கு சந்தேகம், தயவு செய்து தெளிவாகக் கூறுங்கள்,’ என்றார். பிரஹஸ்பதி, ‘யார் எந்தச் செயலைச் செய்கிறார்களோ, நல்லதோ, கெட்டதோ, அதை நாராயணனுக்கு அர்ப்பணித்து செய்வார்களானால், அவருக்கு பாபம் ஏற்படாது,’ என்றார். ‘இன்னும், முன்பே இரண்டு முரண்பட்டவர்களிடையே நடந்த உரையாடல் ஒன்று கேள்விப்பட்டோம்: அதில், ஆத்திரேயர் என்ற ஒரு வேதபராயண ப்ராமணரும், சம்யமனன் என்ற ஒருவர், ஒரு நாள் தர்ம வனத்தில் புனிதமான பாகீரதி நதியில் ஸ்நானம் செய்ய சென்றார். அங்கே, நிஷ்டுரகன் என்ற கூர்மையான பார்வையுள்ள வேட்டக்காரன், கையில் வில் பிடித்து, மரணத்தைப் போல் பயங்கரமாக, ஒரு பெரிய மான் கூட்டத்தை வேட்டையாடும் எண்ணத்தில் அம்பு பொருத்தி வந்தான். அதைப் பார்த்த சம்யமன ப்ராமணர், அவனைத் தடுத்து, ‘நல்லவரே, இந்த உயிரைக் கொல்லும் செயலைச் செய்ய வேண்டாம்,’ என்றார். அதை கேட்ட வேட்டக்காரன், சிரித்தபடி, ‘நான் வேறு உயிரைத் தீங்கு செய்யவில்லை, த்விஜரே,’ என்றான். ‘பரமாத்மா, அந்த பாக்யமான பிரபு, உயிர்களைத் தானே விளையாடுகிறார்; எருதுகளும், மண்ணும் அவரால் உருவாகின்றன. இதில் சந்தேகம் இல்லை.’ ‘ப்ராமணரே, இந்த ஞானம் எப்போதும் தோன்றுகிறது; இது மோக்ஷத்தை நாடுவோருக்கே உரியது. இந்த உலகம் முழுவதும், உயிர்ப்புடன் இயங்கும் பிரபஞ்சம், அந்த பரமாத்மாவில் இருந்து எழுகிறது. “நான்” என்று சொல்லப்படுவது இங்கு நல்லதைக் கொடுக்காது.’ இதை கேட்ட சம்யமன ப்ராமணர், ஆச்சரியத்துடன், ‘நீங்கள் சொல்வது என்ன? உங்கள் வார்த்தைகள் நேரடியும், நியாயமானதும்,’ என்றார். அதற்குப் பதிலாக, அறம் அறிந்த வேட்டக்காரன், ‘ஏன் நீங்கள் இரும்பு வலை மற்றும் அதன் கீழ் நெருப்பை வைத்தீர்கள்?’ என்று கேட்டார். அப்பொழுது, வேட்டக்காரன், ‘நெருப்பை ஏற்றி, வனத்தில் வைக்கட்டும்,’ என்று ப்ராமணரிடம் கூறினான். ப்ராமணர், வாயால் நெருப்பை ஏற்றி, அமைதியாக நின்றார். பின்னர், நெருப்பு எரிந்தபோது, ப்ராமணர் ஆயிரக்கணக்கான இரும்பு வலைகளை பிரித்தார்; ஆனால் நெருப்பு ஒரே இடத்தில் இருந்தது. அப்போது வேட்டக்காரன், ‘முனிவரே, ஒரு தீக்கனலை எடுத்துச் செல்லுங்கள்; அதனால் நான் மீதியவை அழிக்கிறேன்,’ என்றான். அப்படிச் சொல்லிவிட்டு, வேகமாக தண்ணீர் நிறைந்த பானையை நெருப்பில் ஊற்றினான்; உடனே நெருப்பு அணைந்தது. பிறகு வேட்டக்காரன், அந்த ப்ராமணரை நோக்கி, ‘பெரியவரே, நீங்கள் எடுத்த தீக்கனலை எனக்குத் தாருங்கள்; நான் கொண்டுள்ள இறைச்சியைக் கொண்டுவந்து சமைக்க வேண்டும்,’ என்றான். அப்படிச் சொல்ல, ப்ராமணர் இரும்பு வலைகளைப் பார்த்தார்; ஆனால் அங்கே நெருப்பு எதுவும் இல்லை; அது அடிப்படையில் இருந்து அழிந்துவிட்டது. பிரமணர், தன் விரதத்தில் நிலைத்திருந்து, அமைதியாக நின்றார்; அவமானமடைந்தார். அப்போது வேட்டக்காரன் சொன்னான்: ‘இந்த நெருப்பில் பல கிளைகள் எரிகின்றன; ஆனால் அடிப்படை அழிந்துவிட்டால், நெருப்பு அணைந்துவிடுகிறது. இது உண்மையா, ப்ராமணரே?’ ‘ஆத்மா, தன் சொந்த சுபாவத்தில் நிலைத்து, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கிறது. இந்த உலகம் அந்த ஆத்மாவிலிருந்து எழுகிறது; அதில் தான் நிலைகிறது.’ ‘பிச்சை ஏற்கும் விதி, எந்த விரதம் அவருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டதோ, அதை ஆத்மாவுடன் சேர்த்து செய்தால், அவர் வீழ்வதில்லை.’ வேட்டக்காரன் இவ்வாறு ப்ராமணரிடம் சொன்னவுடன், மன்னர்களில் சிறந்தவரே, வானிலிருந்து மலர்மழை பொழிந்தது. இவ்வாறு, பரம்பொருள் விஷ்ணுவின் பரவல், ஞானம், கர்மம், விடுதலை என்ற எல்லா ஆத்மார்த்தமான உண்மைகளும், இந்த நிகழ்வுகளின் வழியாக வெளிப்பட்டன.