வராஹபுராணம்

அந்த வேட்டையன் முனிவர் துர்வாசர் அவர்களால் இப்படிக் கேட்டபோது, "இதை நான் எப்படிச் செய்ய முடியும்?" என்ற ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி கவலையடைந்தான். அவன் மனதில் அக்கேள்வி ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென ஆகாயத்திலிருந்து ஒரு தூய பொற்கலசம், வெற்றியுடன், கீழே விழுந்தது. அதைக் கையில் எடுத்த வேட்டையன், நடுங்கியபடி அந்த துர்வாச முனிவரிடம், "மாமுனிவரே, நான் பிச்சை எடுத்து வரும் வரை இங்கேயே தயவுசெய்து காத்திருக்க வேண்டும்; இந்த அருளை எனக்கு தருங்கள், நீங்கள் வேதங்களை அறிந்தவர்" என்று பணிவுடன் வேண்டினான். அப்படி சொல்லிவிட்டு, அந்த சிறந்த வேட்டையன் பக்கத்திலிருந்த செல்வமும் பெண்களும் நிறைந்த நகரத்திற்கு பிச்சை எடுக்கச் சென்றான். அங்கே சென்றவுடன், அழகிய பெண்கள் அனைவரும் மரங்களிலிருந்து பொற்கலசங்களுடன் விரைந்து வந்து, அவன் கலசத்தை விதவிதமான உணவுகளால் நிரப்பினர். தன் நோக்கம் நிறைவேறியதைக் கண்டதும், அவன் திரும்பவும் முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று, அந்த ஜபத்தில் சிறந்த துர்வாசரை கண்டான். அவனைப் பார்த்ததும், பெற்ற பிச்சையை ஒரு தூய இடத்தில் வைத்து, மனம் அமைதியுடன், முனிவருக்கு வணங்கி, "பிரபு, உங்கள் திருவடிகளை நான் கழுவட்டுமா? உங்கள் அருளுக்கு தகுதியானவனாக இருந்தால், இந்த சேவை செய்ய அனுமதியளியுங்கள்" என்று கேட்டான். அப்போது துர்வாசர், தன் தவத்தின் பலனைப் பரிசோதிக்க விரும்பி, "நான் ஆற்றுக்குச் செல்ல முடியாது; எனக்குக் குடிநீர் வைக்கும் பாத்திரமும் இல்லை" என்றார். "நான் எப்படித் துரிதமாக உங்கள் திருவடிகளை கழுவுவேன்?" என்ற முனிவரின் கேள்வியைக் கேட்ட வேட்டையன், "இப்போது என்ன செய்வேன்? அவர் எப்படி உணவருந்துவார்?" என்று மனதில் எண்ணி, தன் குருவை நினைத்து, தேவிகா நதியிடம் சரணடைந்தான். அவன், "நான் வேட்டையன், பாவி, பிராமணனை கொன்றவன்; ஆனாலும் உன்னை நினைத்து, அம்மையே, உன்னிடம் சரணடைந்துள்ளேன்; என்னை காப்பாற்று" என்றும், "எனக்கு தேவதையையும், மந்திரத்தையும், முறையான வழிபாடையும் தெரியாது; என் குருவின் திருவடிகளை மட்டும் தியானிக்கிறேன்; அவற்றை எப்போதும் பார்ப்பதுபோல் உள்ளேன்" என்றும் வேண்டினான். "அனைத்திலும் சிறந்த நதியே, என் மீது தயை கொண்டு, முனிவரின் திருவடிகளை கழுவ நீரை விரைவில் கொண்டு வா" என்று உரைத்தான். அந்த வேட்டையன் இப்படிச் சொல்லியதும், பாவங்களை ஒழிக்கும் தேவிகா நதி, தவத்தில் நிலைத்த துர்வாசர் இருந்த இடத்திற்கு வந்து, தானே முனிவரின் திருவடிகளை கழுவி, ஒரு வேகமான ஓடையாக மாற்றி, வேட்டையனின் ஆசிரமத்தருகே சென்றது. இந்த அதிசயத்தைப் பார்த்த துர்வாசர் ஆச்சரியமடைந்தார்; திருவடிகள் கழுவப்பட்டதும், தன் கைகளை கழுவி, பக்தியுடன், மகிழ்ச்சியோடு அன்னத்தை உண்டார். பசித்து களைத்திருந்த அந்த வேட்டையனை நோக்கி துர்வாசர், "வேதங்கள், அவற்றின் அனைத்து சங்கிரகணங்களும், பரம்பொருள் அறிவும், புராணங்களும் உனக்குத் தெளிவாக வெளிப்படும்" என்று ஆசீர்வதித்தார். மேலும், "நீ தவசிகளுக்குள் சிறந்த சத்யதபஸ் என்ற முனிவராக மாறுவாய்" என்று வரம் வழங்கினார். அந்த வரத்தைப் பெற்ற வேட்டையன், "நான் வேட்டையன் என்பதைவிட்டு, வேதங்களை எப்படி போதிக்க முடியும், முனிவரே?" என்று கேட்டான். அதற்கு துர்வாசர், "இன்று உன் பழைய உடல், உணவு இன்றி நிலைத்திருந்தது, அது நீங்கிவிட்டது; இப்போது உன் உடல் தவத்தின் மூலம் உருவானது; இதில் ஐயமில்லை" என்றார். "உன் பழைய அறிவு அழிந்துவிட்டது; இப்போது நீ தூயவன், அழிவில்லாதவன்; உன் பழைய உடல் வேறாக உள்ளது. எனவே, வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் உனக்குத் தெளிவாகத் தோன்றும், முனிவரே" என்றார். அப்போது சத்யதபஸ், "பிரபு, நீங்கள் இரண்டு உடல்கள் குறித்து சொன்னீர்கள்; அவற்றின் வேறுபாடுகள் என்ன?" என்று கேட்டான். துர்வாசர், "இரண்டு அல்ல, மூன்று உடல்கள் பற்றியே பேச வேண்டும்; உயிரினங்களுக்குப் பாவனைக்கு மூன்று உடல்கள் உள்ளன" என்றார். "முதல் உடல், அறிவு இல்லாத பாவ நிலை; இரண்டாவது, விரதம் கொண்ட, உத்தமமான தர்ம உடல்; மூன்றாவது, அறிவாற்றல் கடந்த, புண்ணியமும் பாவமும் அனுபவிக்க உதவும் உடல். இந்த மூன்று வகைகளையும் ஞானிகள் அறிவர்; துன்பம், புண்ணிய அனுபவம், சாதாரண அனுபவம்—இவை மூன்று வகை" என்றார். "முன்பு நீ கொலை செய்தபோது இருந்த உடல் பாவ உடல்; அது பாவ உடல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இப்போது, உன்னால் செய்யப்பட்ட நற்காரியங்கள், தவம், நேர்மை ஆகியவற்றால், தர்மமான இன்னொரு உடல் உனக்குக் கிடைத்துள்ளது. அதனால் நீ வேதங்களையும் புராணங்களையும் அறிய முடிகிறது. எட்டு வகைத் தொகுப்பு மாற்றப்பட்டபோது ஒருவருக்கு மூன்று நிலைகள் ஏற்படும்; அவற்றை கடந்தவனாக, எப்போதும் நன்மை கொண்டவனாக, ஆத்மாவில் நிலையானவனாக இருப்பான். ஐந்தை ஐந்தாகி, மீண்டும் ஐந்தை விட்டுவிட்டு, ஒரே பாதையைப் பின்பற்றி, மனிதன் பரம்பொருளை அடைகிறான்." அப்போது சத்யதபஸ், "பிரபு, அறிவு உடலில் தோன்றாவிட்டால், எந்த வழியில் பரம்பொருளை அடைய முடியும்?" என்று கேட்டான். துர்வாசர், "கர்மங்கள் அறிவில் ஊன்றியவை; அறிவும் கர்மங்களில் இருந்து தோன்றும்; இரண்டுக்கும் வேறுபாடு இல்லை, இரு கற்கள் போல். கர்மங்கள் நான்கு வகை: மூன்று வகையினர் வேதியச் சடங்குகளைச் செய்கிறார்கள்; நான்காவது, அந்த மூவருக்குச் சேவை செய்கிறான்—இதுவே வேதத்தில் கூறப்பட்ட செயல். இந்த கடமைகளை நிலையாகச் செய்தால், பரம்பொருளுக்கு பக்தி ஏற்படும்; நிச்சயமாக, வேதத்தின் உபதேசத்தில் நிலையானவர்க்கு மோக்ஷம் கிடைக்கும்." மீண்டும் சத்யதபஸ், "மாமுனிவரே, நீங்கள் விவரித்த பரம்பொருளை, பெரிய யோகிகளும் உணர முடியவில்லை. அது பெயரற்றது, குலமற்றது, ரூபமற்றது, ரூபத்தைத் தாண்டியது—இப்படி எல்லா கூறுகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளை எப்படி அறிய முடியும்? வேத மார்க்கத்தில் அதன் குறிப்பு என்ன?" என்று கேட்டான். துர்வாசர், "அந்த பரம்பொருள் வேதங்களிலும் புராணங்களிலும் கூறப்படுவது, தாமரைக் கண்கள் கொண்ட நாராயணன் தான்; அவர் பரம்பொருள். அந்த பரமாத்மா நாராயணன், ஹரி, பல்வேறு யாகங்கள், ஹோமங்கள், தானங்கள் மூலமாக அடையப்படுகிறார்" என்றார். அதற்கு சத்யதபஸ், "பெரும் செல்வத்துடன், வேதங்களை அறிந்த புரோகிதர்களும், நல்லவர்கள் பெரும் யாகங்கள் செய்தாலும், ஹரியை அடைவது கடினம். செல்வம் இல்லாவிட்டால் தானம் கொடுக்க முடியாது; செல்வம் இருந்தாலும், குடும்ப ஆசை உள்ளவர்கள் விருப்பமின்றி இருப்பார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் எப்படி மோக்ஷம் பெற முடியும்? ஹரியை அடைவது எல்லா வழியிலும் கடினம்" என்று கேட்டான். இவ்வாறு, வேட்டையனின் மனதிலிருந்து துர்வாச முனிவரின் உபதேசம் வரை நிகழ்ந்த அதிசயங்கள், பரிசுத்தமான மாற்றங்கள், மற்றும் ஆன்மீக விளக்கங்கள் தொடர்ந்தன.