வராஹபுராணம்

அப்போது அந்த இரு முனிவர்கள் அரசரிடம் பதிலளித்தார்கள்: “மன்னா, நீங்கள் நாராயணர் என்றும், குருவரும் என்று அழைக்கும் அந்த இறைவன், நாங்கள் இருவரும் தான். நாங்கள் நாராயணர்கள், நேரில் உங்கள் முன்னால் வந்திருக்கிறோம்” என்றார்கள். இதை கேட்ட அஶ்வசிரா ராஜா ஆச்சரியத்துடன் கூறினார்: “நீங்கள் இருவரும் தவம் செய்து பாவமின்றி பரிசுத்தமான பிராமணர்கள். எப்படி நீங்கள் உங்களை நாராயணர்கள் எனக் கூறுகிறீர்கள்? இது எனக்கு மிகவும் குழப்பமாக இருக்கிறது. சங்கும் சக்கரமும் கைங்கரியமாகக் கொண்ட, மஞ்சள் உடை அணிந்து, கருடனின் மீது அமர்ந்திருக்கும் ஜனார்த்தன நாராயணனுக்கு இந்த பூமியில் யார் சமம்?” அரசரின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த இரு பிராமணர்கள், தங்கள் விரதத்தில் நிலைத்திருந்தபடியே, சிரித்துவிட்டு, “விஷ்ணுவை காணுங்கள், மன்னா,” என்றார்கள். அப்படி உரைத்தவுடன், கபில முனிவர் தாம் விஷ்ணுவாக மாறினார்; ஜைகீஷவ்யர் உடனே கருடனாக ஆனார். உடனே அந்த அரண்மனை முழுவதும் ஆச்சரியக் கூச்சல்கள் எழுந்தன, ஏனென்றால் அந்த நித்ய நாராயணன் கருடன் மீது அமர்ந்திருப்பதை அனைவரும் கண்டனர். அரசன், கரங்களையும் கூப்பி, பணிவுடன் கூறினார்: “முனிவர்களே, அமைதியாயிருங்கள்; இது நாம் அறிந்த விஷ்ணு அல்ல. யாருடைய நாபி தாமரையில் பிரம்மா பிறந்தார், பிரம்மாவிலிருந்து ருத்ரன் தோன்றினார், அந்த விஷ்ணுவே பரமாத்மா.” அரசரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த இரு முனிவர்கள், உயர்ந்த யோகத்தை, அதிசய மாயையை நிகழ்த்தினர். கபிலர் பத்மநாபனாக மாறினார்; ஜைகீஷவ்யர் ப்ரஜாபதியாக ஆனார்; தாமரையில் அமர்ந்திருக்கும் அவர் மடியில் ஒரு சிறிய குழந்தை பிரகாசமாக தோன்றியது. அரசன், சிவந்த கண்கள் கொண்ட, காலாக்னிபோல் பிரகாசமாக இருந்த அந்தக் குழந்தையைக் கண்டார். உலகத்தினுடைய அதிபதி, யோகிகளின் மாயையால் இப்படியும் வெளிப்படுகிறார் என்று அவர் உணர்ந்தார். ஹரி எப்போதும் இப்படியே உலகெங்கும் நிறைந்திருப்பவர் என்று அரசன் அறிவித்தார். அரசன் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கையில், அரண்மனையில் எங்கும் கொசுக்கள், புழுக்கள், பூச்சிகள், தேனீக்கள், பறவைகள், பாம்புகள் தோன்றின. குதிரைகள், மாடுகள், யானைகள், சிங்கங்கள், புலிகள், நரி, மான் மற்றும் பல்வேறு விலங்குகள், வீட்டுப் பூச்சிகள், காட்டுப் பூச்சிகள் என கோடிக்கணக்கில் உயிரினங்கள் அரண்மனையில் தோன்றின. அந்தப் பெரும் கூட்டத்தை பார்த்த அரசன் வியப்பில் மூழ்கினார்; இது என்னவாக இருக்குமோ என்று யோசித்தபோது, ஜைகீஷவ்யரும் கபிலரும் எவ்வளவு மஹான்கள் என்பதை உணர்ந்தார். உடனே அஶ்வசிரா ராஜா, கைகூப்பி, அந்த இரு முனிவர்களிடம் பணிவுடன் கேட்டார்: “இது என்ன, முனிவர்களே? என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்.” அந்த இரு பிராமணர்களும் பதிலளித்தார்கள்: “மன்னா, விஷ்ணுவை இங்கு எப்படி வழிபட வேண்டும், எப்படிப் பெற வேண்டும் என்று நீங்கள் கேட்டதற்காகத்தான் இவ்வாறு உங்களுக்கு காட்டப்பட்டது. இதுவே அனைத்தையும் அறிந்த இறைவனின் தன்மை; நாராயணன் அனைத்தையும் அறிந்தவர், எந்த ரூபத்தையும் எப்போது வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள்கிறார். அவர் மென்மையான இயல்புடையவர், எங்கோ தங்கி இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறார், மனிதர்கள் வழிபாட்டின் மூலம் அவரை அடைய முடியும்; அவருடைய வார்த்தைகள் அர்த்தமுள்ளவை. ஆனாலும், பரமாத்மா, உலகின் அதிபதி, எல்லா உடல்களிலும் உறைகிறார்; அவர் பக்தியினால், ஒருவரது உடலிலேயே காணப்படுகிறார், ஆனால் எங்கும் மட்டுமல்லாமல் இருக்கிறார். அதனால் தான், பரமாத்மாவின் இந்த ரூபத்தை உங்களுக்கு காட்டியுள்ளோம், மன்னா, நீங்கள் நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும். விஷ்ணு எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்; உங்கள் உடலிலும் அவர் இருக்கிறார். அமைச்சர்கள், சேவகர்கள், தேவர்கள் மற்றும் மற்றவர்கள், விலங்குகள், பூச்சிகள்—இவர்கள் அனைவரிலும் விஷ்ணு நிறைந்திருக்கிறார். ஹரி எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார் என்று மனதில் உறுதியாகக் கருத வேண்டும்; அவருக்கு போல் வேறு யாரும் இல்லை. இந்த உணர்வோடு அவரை வழிபட வேண்டும். இதுவே உண்மையான ஞானம், மன்னா; நாராயணனை, ஹரியை, முழு பக்தியுடன் நினைவு கொள்ள வேண்டும். நாராயண குருவை முழு பக்தியுடன் நினைவில் கொள்ளுங்கள்; பூ, தூபம், பிராமணர்களுக்கு புசிப்பது அளித்து, நிலையான தியானத்தினால் பரமாத்மாவை விரைவில் அடையலாம்.” இதைக் கேட்ட அஶ்வசிரா ராஜா பணிவுடன் கேட்டார்: “முனிவர்களே, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சந்தேகத்தை நீக்க நீங்கள் தகுதியானவர்கள். அதை நீக்கினால் நான் சாம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுவேன்.” அரசன் இப்படிக் கேட்டதும், அந்த யோகிகளுள் சிறந்தவரும், தர்மத்திலும் உயர்ந்தவருமான கபில முனிவர், யாகங்களில் சிறந்தவரான அரசனை நோக்கி கூறினார்: “மன்னா, உங்கள் மனதில் உள்ள சந்தேகம் என்ன? நீங்கள் விரும்புவதை சொல்லுங்கள்; அதை கேட்டவுடன் நான் அதை நீக்குவேன்.” அரசன் கூறினார்: “முனிவரே, கர்மத்தால் முக்தி கிடைக்குமா, ஞானத்தால் கிடைக்குமா? தயவு செய்து என் சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்; நீங்கள் எனக்கு அருள் செய்திருக்கிறீர்கள்.” கபிலர் பதிலளித்தார்: “மன்னா, இந்தக் கேள்வியை முன்னர் ரைப்யா என்ற பிரம்மபுத்திரரும், பழங்காலத்தில் வஸு என்ற மன்னரும், ப்ருஹஸ்பதியிடம் கேட்டார்கள். வஸு பழைய காலத்தில் பெரிய, ஞானியும், தானமும் செய்பவருமாக இருந்தார். சாக்ஷுஷ மனுவின் காலத்தில், வஸு, ப்ரம்மாவின் வம்சத்தை வளர்த்தவர், ப்ரம்மாவை காண ஆசையுடன் அவரது இல்லத்திற்கு சென்றார். அந்த வழியில், வித்யாதரர்களில் சிறந்த சித்ரரதனை பார்த்து, ப்ரம்மாவை சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பு குறித்து அன்புடன் கேட்டார். அவர் பதிலளித்தார்: ‘ப்ரம்மாவின் இல்லத்தில் தேவர்களின் ஒரு கூடம் நடக்கிறது.’ இதைக் கேட்ட வஸு ப்ரம்மாவின் வாசலில் காத்திருந்தார்; அப்போது பெரிய தவசு ரைப்யா அங்கு வந்தார். அந்த வஸு மன்னன், மனம் மகிழ்ந்து, முழுமையாக திருப்தியடைந்து, அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று முதலில் பேசினார்: ‘முனிவரே, எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?’ ரைப்யா கூறினார்: ‘மன்னா, நான் ப்ருஹஸ்பதியிடம் இருந்து வருகிறேன்; தேவர்களின் குருவிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க ஆசைப்படுகிறேன்.’ அப்படி பேசிக் கொண்டிருக்கையில், ப்ரம்மாவின் பெரிய கூடம், தேவர்களுடன், எழுந்து சென்றது. பின்னர் ப்ருஹஸ்பதி, ரைப்யாவுடன் ஆலோசனை செய்து, வஸுவின் மரியாதையை பெற்று தன் இடத்திற்கு சென்றார். அங்கிரசின் வம்சத்தார் ரைப்யா மற்றும் வஸு மன்னர் அமர்ந்தனர்; அவர்கள் அமர்ந்தபோது, ப்ருஹஸ்பதி அவர்களை நோக்கி பேசினார். தேவர்களின் குரு ப்ருஹஸ்பதி, ரைப்யாவை நோக்கி, ‘உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும், வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவரே?’ என்று கேட்டார். ரைப்யா பதிலளித்தார்: ‘ப்ருஹஸ்பதியே, கர்மத்தால் பெறுவது என்ன, ஞானத்தால் பெறுவது என்ன? தயவுசெய்து முக்தி குறித்து எனக்கு சொல்லுங்கள்; எனக்கு சந்தேகம் உள்ளது.’ ப்ருஹஸ்பதி கூறினார்: ‘ஒருவர் எந்தச் செயலையும், நல்லதோ கெட்டதோ, நாராயணனுக்கு அர்ப்பணித்து செய்தால், அவன் பாவம் அடையமாட்டான்.