வராஹபுராணம்

பரமபவித்ரமான அந்தக் காலத்தில், முனிவர்கள் மற்றும் பித்ருக்கள் பிரம்மாவை வணங்கி, அவருக்குத் தக்க முறையில் அர்ச்சனை செய்தனர். அப்போது, பிரம்மா அவர்கள், “இந்த முறையில் எனக்கு அர்ச்சனை செய்யப்படும்போது, நான் உங்களுக்குத் தேவையான வரங்களை அளிப்பேன்; ஆயுள், புகழ், செல்வம், புத்திரர்கள், ஞானம், உயர்ந்த வம்சம், மற்றும் நினைவாற்றல் ஆகியவை உங்களுக்கு கிடைக்கும்,” என்று அருளினார். இதனைச் சொல்லியபின், பிரம்மா, பித்ருக்களுக்கு தெற்குப் பாதையை நிறுவினார்; அவர் பிதாமஹராகவும், பித்ருக்களின் முன்னோடியாகவும் விளங்கினார். பின்னர், பிரம்மா அமைதியில் உயிர்களை உருவாக்கினார். அப்பொழுது பித்ருக்கள் அவரை நோக்கி, “ஓ பகவனே, நாங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ வழி ஒன்றை அருளுங்கள்,” என்று வேண்டினர். அதற்கு பிரம்மா, “அமாவாசை நாளை உங்கள் நாளாகக் கொண்டிருங்கள். அந்த நாளில், மனிதர்கள் தர்ப்பை மற்றும் எள்ளுடன் கலந்த நீரை உங்களுக்கு அர்ப்பணித்தால், நீங்கள் பரம திருப்தியை அடைவீர்கள்; வேறு எந்த வழியிலும் கிடையாது,” என்று கூறினார். மேலும், “அந்த நாளில் உண்ணாது, பித்ருக்களுக்கு பக்தியுடன் எள்ளை தானம் செய்தால், அவர்கள் மிக விரைவில் திருப்தியடைந்து, ஆசீர்வாதங்களை வழங்குவர்,” என்று அருளினார். அதன்பின், மகா முனிவர் கூறினார்: பிரம்மாவின் மனசிலிருந்து பிறந்த மகானாகிய அத்ரி முனிவர், அவருடைய மகனாக சோமனைப் பெற்றார். அந்தச் சோமன், தக்ஷனின் மருமகனாக ஆனான். தக்ஷனுக்கு இருபத்தேழு மகள்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் அனைவரும் சோமனின் மனைவிகள் ஆனார்கள். அவர்களில் ரோகிணி சிறந்தவளாகப் புகழ்பெற்றாள். சோமன் ரோகிணியிலேயே அதிகமாகக் கொண்டாடி, மற்ற மனைவிகளிடம் சமமாக நடக்கவில்லை. இதனால், மற்ற மனைவிகள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து தக்ஷனிடம் முறையிட்டனர். தக்ஷனும் பலமுறை வந்து சோமனிடம் சமநிலைப் பற்றி அறிவுறுத்தினான். ஆனால் சோமன் தனது பழக்கத்தை மாற்றவில்லை. அதனால் கோபமடைந்த தக்ஷன், “நீ மறைந்து போக வேண்டும்,” என்று சாபம் இட்ந்தான். தக்ஷனின் சாபத்தால் சோமன் தன் உடலை விட்டு விலக விரைந்தான். அப்போது சோமன், தக்ஷனை நோக்கி, “அப்படியே உனக்கும் நடக்கும்; நீ பல பிள்ளைகளைப் பெற்று, இந்த நித்தியமான பிரம்மதேஹத்தை விட்டு நீயும் விலக வேண்டியதாகும்,” என்று சொன்னான். இதையடுத்து, சோமன் தக்ஷனின் சாபத்தால் தளர்ந்து, மறைந்துவிட்டான். சோமன் இல்லாமல், தேவர்கள், மனிதர்கள், மாடுகள், செடிகள் எல்லோரும் சோகத்திற்கு ஆளானார்கள். அனைத்து உயிரினங்களும், குறிப்பாக ஒளி தரும் செடிகள், காய்ந்து போனது. செடிகள் அழிந்ததால் தேவர்களும் மிகுந்த துன்பமடைந்தனர். அவர்கள் நோயுற்று, “சோமன் செடிகளின் வேர் பகுதியில் இருக்கிறான்,” என்று கூறினர். அவர்கள் கவலை மிகுந்து, விஷ்ணுவை அடைந்தனர். அப்போது பகவான் விஷ்ணு, “நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார். அவர்கள், “பிரபு, சோமன் தக்ஷனின் சாபத்தால் அழிந்துவிட்டான்,” என்று பதிலளித்தனர். விஷ்ணு, “அப்பொழுது, சமுத்திரத்தை மடக்குங்கள்; எல்லா தேவர்களும் விரைவாகவும் திறமையாகவும் அனைத்து மூலிகைகளையும் அதில் இட்டுப் பங்கிடுங்கள்,” என்று உத்தரவிட்டார். இதனைச் சொன்னபின், ஹரி தானும் ருத்ரனைத் தியானித்தார்; பிரம்மா மற்றும் வாசுகியையும், அந்தக் கடலைக் கடைப்பதற்காக தியானித்தார். எல்லோரும் சேர்ந்து வருணனின் வாசஸ்தலத்தைக் கடைத்தனர். கடைசியில், சோமன் திரும்பப் பிறந்தான். இந்த உடலில் உள்ள ‘க்ஷேத்ரஞ்ஞன்’ என அழைக்கப்படும் பரமபுருஷன், உயிரினங்களுக்குச் சோமன் என்றே அறியப்படுகிறான். அவர் உத்தமனின் சித்தத்தினால் தனி, மிருதுவான வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டார். மனிதர்கள், பதினாறு தேவர்கள், மரங்கள், மூலிகைகள் எல்லாம் அவரைத் தங்கள் ஆண்டவனாகக் கொண்டு வாழ்கின்றனர். பின்பு, ருத்ரன் அவரை முழுவதுமாகத் தன் தலையில் ஏந்தினார். அதனால் நீர்கள் அவருடைய சாரமாகி, அவர் பிரபஞ்ச ரூபமாக நினைவுகூரப்படுகிறார். பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன், சோமனுக்கு பௌர்ணமி நாளை விசேஷ நாளாகக் கொடுத்தார். அந்த நாளில் விரதம் இருந்து, சோமனை மரியாதையுடன் வழிபட வேண்டும். அன்று யாவரும் யவம் உண்பர்; சோமன் ஞானம், அழகு, செல்வம், உழவு—all இவற்றையும் அருள்வார். பின்னர், மகா முனிவர் கூறினார்: “ஓ மன்னனே, கிருதயுகம் மற்றும் திரேதாயுகத்தில் புகழ்பெற்ற முத்துச்சுடர் போன்ற அரசர்களை நான் உனக்கு விவரிக்கிறேன். நீயும் எந்த வம்சத்தில் பிறந்தாய் என்பதையும் சொல்கிறேன். கிருதயுகத்தில் ‘சுப்ரப’ என்று பெயர்பெற்றவர் நீயே; பிரகாசமான பெயருடன் ‘ப்ரஜாபால’ எனவும் அறியப்பட்டாய். திரேதாயுகத்தில் மற்ற அரசர்கள் வலிமைமிக்கவர்களாகப் பிறப்பார்கள்; அவர்களில் ‘சாந்தி’ என்ற முத்துச் சுடர் அரசன் பிரமாண்டமானவர். ‘சுரச்மி’ என்பவர் ஒரு மன்னன்; ‘சசகர்ண’ வலிமைமிக்கவர்; பாஞ்சால வம்சத்திலிருந்து ‘சுபதர்ஷன’ அரசனாக வருவார். அங்க வம்சத்தில் ‘சுஷாந்தி’ பிறப்பார்; ‘சுந்தர’ என்பவரும் அங்கவாக அறியப்படுவார்; ‘சுண்ட’, ‘முசுகுந்த’, ‘சுத்யும்ன’, ‘துர’ ஆகியோரும் பிறந்தார்கள். ‘சுமனஸ்’ என்பவர் ‘சோமதத்த’ ஆனார்; ‘சம்வரண’ என்ற பாக்கியசாலி பிறந்தார்; ‘சுஷில’ என்பவர் ‘வசுதான’ ஆனார்; ‘சுகத’ என்பவர் ‘சுபதி’ ஆனார். ‘சம்பு’ படைத்தளபதியாக ஆனார்; ‘சுகாந்த’ என்பவர் ‘தசரத’ என நினைவுகூரப்படுகிறார். ‘சோமன்’ என்பவர் ‘ஜனக’ ஆனார்—இவர்கள் அனைவரும் திரேதாயுக அரசர்கள். இந்த பூமியின் எல்லா அரசர்களும், உலகை அனுபவித்து, பல்வேறு யாகங்களைச் செய்து, இறுதியில் சுவர்க்கத்தை அடைவார்கள். இவ்வாறு கேட்ட பின், அந்த அரசமுனிவர், பிரம்மவித்யா அமிர்தத்தை அறிந்தவர், இந்த உத்தமமான கதையில் ஆனந்தமடைந்து, தவம் செய்ய காடிற்குச் சென்றார். யோகத்தின் கட்டுப்பாட்டினால், அவர் தன் உடலை விட்டு, பரம்பொருளில் ஒன்றாகி, ஹரியில் லயமானார். அந்த மன்னன், austerity செய்வதற்காக வ்ரிந்தாவனத்திற்கு சென்றார்; அங்கு அவர், கோவிந்தனாக அறியப்படும் ஹரியைப் புகழ ஆரம்பித்தார். அவர் இறைவனை நோக்கி, “நான் இந்த பிரபஞ்ச ரூபனை, கோபர்களின் ஆண்டவனை, ஒப்பற்றவன், இந்திரனின் தம்பி, உலக சக்கரத்தை வலம் வர வல்லவனை, பூமியைத் தாங்குபவனை, தேவர்களில் சிறந்தவனை வணங்குகிறேன்,” என்று சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினார். “பவசாகரத்தில், நூறு துயரங்கள் அலைபோல எழும் போது, முதுமையின் சுழலில், அண்டகாரத்தின் அடியில்—அனைத்தையும் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, எனக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவரே, அளவிட முடியாத கோவிந்தா, உமக்கு வணக்கம். மனிதர்கள் நோய் முதலிய துன்பங்களால், கிரகங்களால் அடிக்கடி பாதிக்கப்படும்போது, யுத்தத்தில் மகிழும் பெரிய மனதுடையோனே, ஜனார்த்தனா, கோபர்களின் ஆண்டவனே, வலிமைமிக்க கரங்களுடையோனே, உமக்கு வணங்குகிறேன். அனைத்து அறிஞர்களிலும் உச்சமானவனே, தேவர்களின் ஆண்டவனே, உன்னால் இந்த உலகம் முழுவதும் நிரம்பியுள்ளது. பெருமையுடைய கோபாளனே, உலகச் சுழலில் நான் அஞ்சுகிறேன்; சுடும் சக்கரத்தையுடையவனே, என்னை காப்பாற்று. ஓ பகவானே, நீ தேவர்களில் சிறந்தவன்; நீ மனிதரின் உண்மையான வடிவம், சந்திரனைப் போல பிரகாசிக்கிறாய். அக்சுதா, அக்கினி முகமுடையவனே, தீவிரமான இயல்புடையவனே, கோபாளனே, நான் பிறவிச் சுழலில் விழும் போது என்னை காப்பாற்று. அக்சுதா, உன்னுடைய மாயையால், உயிரினங்களுக்கு எண்ணற்ற பிறவிகள் உண்டாகின்றன; அந்த இரட்டைத் தன்மை நிறைந்த மாயையை யார் கடக்க முடியும்? கோபாளனே, உன்னை உண்மையுடன் வணங்கும் ஞானிகள்—வம்சமற்றோர், தொட்டறியாதோர், ரூபமற்றோர், வாசனையற்றோர், பெயரற்றோர், விவரிக்க முடியாதோர், அப்பிறப்பற்றோர், பரமமானோர்—அவர்கள் பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, மோக்ஷம் அடைவார்கள்,” என்று அந்த மன்னன் இறைவனைப் பரம பக்தியுடன் வணங்கினார்.