வராஹபுராணம்

பிரம்மாவின் முகத்திலிருந்து, சிருஷ்டியை விரும்பி, வாகு (காற்றுத் தெய்வம்) எழுந்தான். அவன் மிகக் கொடூரமாக, சிறுகற்களைப் பெய்யும் புயலாக வந்தான். உடனே பிரம்மா அவனைத் தடுத்து, “உடலுடன் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்” என்று உத்தரவிட்டார். அதன்படி வாகு உடலுடன் அமைதியாக ஆனான். பிரம்மா அவரிடம், “எல்லா தேவதைகளுக்குமான செல்வமும் பலனும் எது இருக்கிறதோ, அதையெல்லாம் நீ பாதுகாக்க வேண்டும். இந்த உத்தரவினால் நீ செல்வத்தின் அதிபதியாக இருப்பாய்,” என்று அருள் செய்தார். மேலும், பிரம்மா மகிழ்ச்சியுடன், வாகுவுக்கு ஏகாதசி விரதத்தை வழங்கினார். அந்த நாளில் யார் தூய்மையுடன், கட்டுப்பாட்டுடன், நெருப்பில் சமைக்கப்படாத உணவை உண்ணுகிறார்களோ, அவர்களுக்கு செல்வதெய்வமான தனதா, மிக விரைவாக எல்லாவற்றையும் அருள்வார். இந்த வடிவமே பாபங்களை அழிக்கும் செல்வத்தின் அதிபதி வடிவம். இந்த கதையை பக்தியுடன் கேட்பவரும், சொல்லுவாரும், எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவார்கள்; ச்வர்க்கலோகத்திற்குச் செல்லுவார்கள் என்று கூறப்படுகிறது. மகாதபா தொடர்ந்தார்: “மனுவாக உருவெடுத்ததும், மனுவின் நிலைமை எனச் சொல்லப்படுவது, அவசியத்தால், தானே அந்த பரம்பொருள் விஷ்ணுவே உருவெடுத்தார். அந்த நாராயணன், எல்லா உயர்ந்தவற்றையும் தாண்டிய தெய்வம், உலகத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்று எண்ணினார். ‘இந்த சிருஷ்டியை நான் உருவாக்கியுள்ளேன்; அதை நான் பாதுகாக்க வேண்டும். ஆனால் உடல் இல்லாதவரால் யாகாதிகள் செய்ய முடியாது. ஆகையால், இந்த உலகை பாதுகாக்க ஒரு உடலுடன் உருவெடுக்க வேண்டும்’ என்று நாராயணன் சிந்தித்தார். அப்படி அவர் உறுதியுடன் சிந்திக்கையில், அவருக்கு முன்பே, உருவெடுத்த ஒரு ஜீவன் தோன்றியது. அந்த உருவம் நாராயணனுக்கு முன்பாக நின்றபோது, அந்த நாராயணன், தன் உடலிலிருந்து அந்த உருவம் மூன்று உலகங்களிலும் புகுந்ததைப் பார்த்தார். அப்போது, பகவான், பழைய வரத்தை நினைந்து, அவனது பேச்சும் குணங்களும் பிடித்திருந்ததால், மறுபடியும் ஒரு வரம் அருளினார்: ‘நீ எல்லாம் அறிந்தவன், எல்லாவற்றையும் செய்பவன், எல்லா உலகங்களாலும் மதிக்கப்படுவவன். நீ மூன்று உலகங்களிலும் புகுந்ததால், நீயே விஷ்ணு, நித்தியன் ஆக வேண்டும். தேவர்களின் மற்றும் பிரம்மாவின் பணிகள் என்றும் நீயே செய்ய வேண்டும்; உனக்கு எல்லாம் அறிந்த ஞானம் கிடைக்கட்டும். இந்தக் குற்றத்தில் சந்தேகமில்லை’ என்று அருளினார். இவ்வாறு சொன்னபின், அந்த தெய்வம் தன் இயல்பில் நிலைத்து, விஷ்ணு பகவான் தன் பழைய எண்ணத்தைக் நினைவுகூர்ந்தார். பின்பு, அந்த பகவான், பெரிய தவசக்தியுடன், யோகநித்திரையை நினைத்து, புலன்கள் மற்றும் அவற்றின் பொருள்களைக் கொணர்ந்து, தன் உன்னத ரூபத்தில் தியானித்து, நித்திரையில் சென்றார். அவர் உறங்கும் நிலையில், அவரது நாபியில் இருந்து ஒரு பெரிய தாமரை மலர் தோன்றியது. அந்த மலர்மீது ஏழு கண்டங்கள், கடல்கள், காடுகள் உடைய பூமி தோன்றியது. அந்த மலரின் தண்டு பாதாளத்துக்கு விரிந்தது; அதன் தண்டு ஆதாரமாக இருந்தது. தாமரையின் நடு பகுதியில் மேரு மலையும், அதன் மையத்தில் பிரம்மாவின் இல்லமும் இருந்தது. இவ்வாறு, தன் உடலின் உத்தமமான ஆதியைக் கண்டபோது, அந்த உடலில் இருந்த காற்று வெளியேறி, சமமாக காற்றை உருவாக்கினார். பிரம்மா சொன்னார்: “அறிவின்மையை வெல்லும் சங்கு இதோ, அதை எடுத்துக்கொள்; மாயையை வெட்டுவதற்காக வாள் எப்போதும் உன் கையில் இருக்கட்டும். கால சக்கரத்தை எடுத்துக்கொள், அச்யுதா; அநியாயத்தை அழிக்கப் பஞ்சாயுதம் (கதை, சங்கு, வாள், சக்கரம், கதை) உன்னிடமிருக்கட்டும், கேசவா. உயிர்களின் தாயான மாலையை எப்போதும் உன் கழுத்தில் அணிந்து கொள்; ஸ்ரீவத்ஸமும் கௌஸ்துபம் என்று இரு மணிகளும் உன்னில் பிரகாசிக்கட்டும். காற்று உன் இயக்கமாக இருக்கட்டும், கருடன் உன் வாகனமாக இருக்கட்டும். மூன்று உலகங்களையும் அணியும் லக்ஷ்மி எப்போதும் உன் அடைக்கலமாக இருக்கட்டும். பன்னிரண்டாம் திதி உன்னுடையதாக இருக்கட்டும்; அவள் விரும்பும் வடிவம் எடுக்கட்டும். பன்னிரண்டாம் திதியில், யார் நெய் உண்ணுகிறார்களோ, சிறிது பக்தியுடன்—even if little devotion—ஆணோ பெண்ணோ, அவர்கள் ச்வர்க்கத்தில் வாழ்வை அடைவார்கள். இந்த விஷ்ணு, இங்கு விவரிக்கப்பட்டபடி, தேவர்களும் அசுரர்களும் உடல்களை அழிக்கவும் காப்பாற்றவும் உருவெடுப்பவர்; தன்னிலிருந்து பிற வடிவங்களை உருவாக்குபவர். ஒவ்வொரு யுகத்திலும், இந்த பரிபூரண புருஷன் வேதாந்தத்தில் கூறப்படுகிறார். குறைந்த அறிவுள்ளவர்கள் அவரை சாதாரண மனிதராகக் கூறக்கூடாது. இந்த விஷ்ணுவின் சிருஷ்டி வரலாற்றைக் கேட்பவரும், பாபங்களை அழிப்பவராக இருப்பவரும், இந்த உலகில் புகழும், ச்வர்க்கத்தில் பெருமையும் பெறுவார்கள். முன்பு, அழியாத, தூய்மையான, பரமம் என்றும் பரமாதீதம் என்றும் அழைக்கப்படும் பிரம்மா, படைப்பை விரும்பி, உயிர்கள் உருவாக வேண்டும் என்று எண்ணினார்; அவர்களுக்கான பாதுகாப்பையும் சிந்தித்தார். சிந்திக்கும்போது, அவரது உடலின் வலப்பக்கத்திலிருந்து, வெள்ளை குண்டலங்களும், மாலைகளும், அழகான புஷ்பங்களும் அணிந்த ஒரு ஆண் தோன்றினான். அவரை பார்த்த பிரம்மா சொன்னார்: “நல்லவரே! நான்கு கால்களுடன் ஒரு எருமை வடிவில் இந்த உயிர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும்; உலகில் முதன்மையானவராக இரு,” என்றார். அந்த உருவம் கிருதயுகத்தில் நான்கு கால்களிலும் உறுதியாக நின்றான்; திரேதாயுகத்தில் மூன்று கால்களில், துவாபரயுகத்தில் இரண்டு கால்களில், கலியுகத்தில் ஒரே ஒரு காலில் உயிர்களைப் பாதுகாக்கின்றான். அவர், பிராமணர்களில் ஆறு வடிவிலும், க்ஷத்திரியர்களில் மூன்று வடிவிலும், வைசியர்களில் இரண்டு, சூத்திரர்களில் ஒருவடிவிலும் நிலைத்திருக்கிறார்; அந்த ஆண்டவன் எல்லா நிலைகளிலும், எல்லா கண்டங்களிலும், எல்லா பகுதிகளிலும் இருக்கிறார். அவர், நான்கு கால்கள் உடையவன், பொருள், குணம், செயல், வகை எனும் நான்கு அம்சங்களைக் கொண்டவன்; சம்பந்தப்பட்ட சம்ஹிதை வரிசைப்படி, மூன்று கொம்புகளுடன் ஞானிகள் அவரை நினைவில் கொள்கிறார்கள். ஆதியில் இருந்தும் முடிவில்லாத ஓம், இரு தலைகளும், ஏழு கரங்களும், மூன்று கட்டுப்பாடுகளாலும் கட்டப்பட்டு, பிராமணர்களில் தலைவராக இருந்து உலகை பாதுகாக்கிறார். அந்த தர்மன், முன்பு, அற்புத செயல்கள் உடைய சோமனால் துன்புறுத்தப்பட்டான்; சோமன் தன் சகோதரரான அங்கிரஸின் மனைவியான தாராவை பிடிக்க முயன்றான். அதனால் பயந்த தர்மன், அந்த வலிமையான, கொடூரமானவரால் அச்சமடைந்து, அடர்ந்த, பயங்கரமான காட்டுக்குள் சென்றான். அவர் சென்றதும், அசுரர்களின் எல்லா மனைவிகளும், தர்மம் இல்லாமல், தேவதைகளின் இல்லங்களை பிடிக்க விரும்பி அலைந்தார்கள்; அசுரர்களும் தேவலோகங்களில் அலைந்தார்கள். இவ்வாறு ஒழுங்கு கெட்டுப், தர்மம் அழிந்தபோது, சோமனின் குற்றத்தால், பெண்களுக்காக, தேவர்களும் அசுரர்களும் கோபத்துடன் பல்வேறு ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு போர் புரிந்தனர். அந்தக் கோபத்தில் போர் புரியும் தேவர்களையும் அசுரர்களையும் பார்த்த நாரதர், மகிழ்ச்சியுடன் தன் தந்தையான பிரம்மாவிடம் சென்று கூறினார். பிறகு, எல்லா உலகங்களின் பெரியவர் பிரம்மா, தனது அன்னப்பறவை வாகனத்தில் ஏறி, அவர்களைத் தடுத்து, “இந்தப் போருக்கு காரணம் யார்?” என்று கேட்டார். அவர்கள் அனைவரும், “சோமனுக்காகவே இப்போர்,” என்று கூறினர். பிரம்மா, தன் மகன் துன்புறுத்தப்பட்டு, அடர்ந்த காட்டில் ஒளிந்திருப்பதை அறிந்தார்...