வராஹபுராணம்

அந்த போர்க்களத்தில் தேவர்கள் தோல்வியடைந்தபோது, ருத்ரதேவன் தானே அந்தகனை எதிர்த்து நின்றார். அங்கே அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் ஒரு அதீதமான, புலிகள் கூந்தல் எழும் அளவுக்கு பயங்கரமான போரினை நடத்தினர். அந்த சமரில், ருத்ரன் தன் திரிசூலால் அந்தகனை மிக வலிமையாகப் பாய்ச்சினார். அந்தகன் காயமடைந்ததால், அவனது இரத்தம் பூமியில் எங்கு விழுந்ததோ, அங்கே எண்ணற்ற, கொடிய மற்றும் பலமான அந்தகர்கள் தோன்றினர். இந்த ஆச்சரியமான நிகழ்வைக் கண்ட ருத்ரன், அந்தகனை திரிசூலின் முனையில் ஊன்றினார். அந்த நேரத்தில், பரமாத்மா அவனை திரிசூலில் தூக்கி வைத்து ஆனந்த தாண்டவம் ஆடினார். பிறந்த மற்ற அனைத்து அந்தகர்களும், பரம நாராயணரின் சக்கரத்தால் அழிக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் அந்தகனின் இரத்தமும் பனியுமாக திரிசூலால் திரும்பத் திரும்ப ஊன்றப்பட்டபோது, அவற்றிலிருந்து தொடர்ந்து அந்தகர்கள் எழுந்துகொண்டே இருந்தனர். இதைக் கண்ட ருத்ரன், கோபம் மிகுந்து, அவனது வாயிலிருந்து தீக்கணல் ஒன்று எழுந்தது. அந்த தீக்கணல், யோகிகள் யோகேஸ்வரி என்று அறியப்படும் ஒரு தேவியாக உருவமடைந்தது. மற்றொரு தேவியை, விஷ்ணு, பிரமா, கார்த்திகேயன், இந்திரன், யமன், வராகம் மற்றும் பரம விஷ்ணு தங்கள் தம்முடைய உருப்படியாக உருவாக்கினர். அந்த தேவியின் உருவம் பாதாளத்தை உயர்த்தும் பொருட்டாக உருவாக்கப்பட்டது; அவளே மகேஸ்வரி என்று அழைக்கப்படுகிறாள். இவ்வாறு எட்டு மாதாக்கள் தோன்றினார்கள். இந்த காரணங்களை, அந்த “க்ஷேத்திரஞ்ஞன்” எனப்படுவோர் தீர்மானித்தப்படி, தேவதைகளின் உடலிலிருந்து தோன்றியதை நான் விவரித்துள்ளேன். ஆசை, கோபம், லோபம், மதம், மயக்கம், மடம், சூது, த்வேஷம்—இவை எட்டு மாதாக்கள் ஆகும். ஆசை யோகேஸ்வரி, கோபம் மகேஸ்வரி, லோபம் வைஷ்ணவி, மதம் பிராமணி என்று அறிய வேண்டும். மயக்கம் ஸ்வயம்பு, கவுமாரி என்பது சூது, இந்திரஜா என்பதில் சூது; யமதண்டம் பிடித்திருக்கும் தேவியை சூதுவாகவும், த்வேஷத்தை வராகமாகவும் அறிய வேண்டும். இவ்வாறு, ஆசையைத் தலைக்கொண்டு உடலில் தோன்றிய இந்த மாதாக்கள் ஒவ்வொன்றும் எந்த உருவில் தோன்றினரோ, அவ்வாறு நான் விவரித்துள்ளேன். இந்த மாதாக்கள், அந்தகனின் இரத்தத்தை மிகுந்தளவு உறிஞ்சியபோது, அவனது மாயை அழிந்தது; அந்தகன் பூரணத்தை அடைந்தான். இதை எல்லாம் உனக்குச் சொன்னேன்; இது ஆத்மஞானத்தின் அமுதம். யார் இந்த மாதாக்களின் புனிதமான தோற்றத்தை தினமும் கேட்டுக்கொள்கிறாரோ, அவர்களுக்கு மாதாக்கள் எங்கும் பாதுகாப்பை அளிப்பார்கள், ராஜாவே! யார் இந்த மாதாக்களின் பிறப்பை ஓதுகிறாரோ, அவர் உலகில் எப்போதும் பாக்கியசாலியாக இருப்பார்; சிவலோகத்தையும் அடைவார். அவர்களுக்கு எட்டாம் திதி, பிரமாவால் உயர்ந்ததாக அளிக்கப்பட்டது. யார் அவற்றை பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ, எப்போதும் வில்வ இலைகளை உண்கிறாரோ, அவர்களுக்கு மாதாக்கள் திருப்தியடைந்து, நன்மையும் ஆரோக்கியமும் அருள்வார்கள். அப்போது ப்ரஜாபாலர் கேட்டார்: “மாயை எவ்வாறு தோன்றினாள்? துர்கை, கட்டியாயனி ஆகிய புண்ணியமானவர்கள், ஆதிக்ஷேத்திரத்தில் நுண்ணியமாகவும் வெளிப்படையாகவும் தனித்தனியாக எவ்வாறு இருந்தார்கள்?” என்று. அதற்கு மகதாபர் பதிலளித்தார்: “ஒரு காலத்தில், சின்துத்வீபன் என்ற ஒரு மன்னர் இருந்தார். அவர் வலிமை மிகுந்தவரும், வருணனின் அம்சமாகவும், காட்டில் தவம் செய்து வாழ்ந்தவரும் ஆவார். அவர், தன் மகன் சக்ரனை அழிக்கவே பிறக்க வேண்டும் என உறுதியுடன், கடும் தவம் செய்து, தன் உடலை வாடடித்தார். ப்ரஜாபாலர் மீண்டும் கேட்டார்: “சக்ரனால் அவர் எப்படி துன்புறுத்தப்பட்டார்? அதனால் சக்ரனை அழிக்கவேண்டுமென அவர் இவ்வாறு விரும்பினாரே?” மகதாபர் கூறினார்: “முந்தைய பிறவியில், அவரது மகன் த்வஷ்டா என்பவன், மிக வலிமை வாய்ந்தவனாகவும், எந்த ஆயுதத்தாலும் காயப்படாதவனாகவும் இருந்தான். ஆனால் தண்ணீரின் நுரை மூலம் அழிக்கப்பட்டான். அந்த நுரை தாக்கியபோது அவன் அங்கேயே அழிந்தான். பிறகு, பிரமாவின் குலத்தில் பிறந்து, சின்துத்வீபன் என்ற பெயருடன் அறியப்பட்டான். இந்திரனுடன் உள்ள பகையை நினைத்துக்கொண்டு, மிகுந்த, உயர்ந்த தவம் செய்தான். நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு, வெற்றாவதி என்ற புனிதமான நதி, அழகிய மனித உருவில், ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாக, அந்த மன்னர் தவம் செய்த இடத்துக்கு வந்தாள். அவளைப் பார்த்த மன்னர், அழகால் மனம் கலங்கிப் போய், கோபத்துடன், ‘நீ யார், அழகிய இடுப்பாளியே? உண்மையைச் சொல், அழகியவளே!’ என்று கேட்டார். அதற்கு வெற்றாவதி பதிலளித்தாள்: ‘நான் நீரின் அதிபதியான வருணனின் மனைவி. எனது பெயர் வெற்றாவதி. உன்னை விரும்பி இங்கே வந்துள்ளேன். பிறர் மனைவியை விரும்பி அனுபவிப்பவன், பாவியானவனாகவும், பிராமணனை கொன்ற பாவம் ஏற்படுவான். இதை அறிந்து, மகானுபாவனே, நான் உன்னை நாடி வந்துள்ளேன்; என்னை ஏற்றுக்கொள்,’ என்றாள். அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட மன்னர், ஆசையில் ஆழ்ந்து, அவளை அனுபவித்தார். உடனே, பன்னிரண்டு சூரியர்கள் போன்ற ஒளியுடன் ஒரு மகன் பிறந்தான். வெற்றாவதி கருவில் பிறந்த அவன், வைத்ராசுரன் என்று அறியப்பட்டான். அவன் மிக வலிமைமிக்கவனாகவும், ப்ராக்ஜோத்திஷத்தின் அதிபதியாகவும் ஆனான். காலப்போக்கில், அவன் வலிமை வாய்ந்த, உறுதியான இளைஞனாக வளர்ந்து, பெரிய யோகபலத்துடன் பூமியை ஆட்சி செய்தான். ஏழு தீவுகளும் உடைய பூமியை வென்று, பிறகு மேரு மலையை அடைந்தான். அங்கே முதலில் இந்திரனை, பிறகு அக்னி, யமன், நிருத்தி, வருணன், வாயு, குபேரன், இறுதியில் ஈஸ்வரனை வென்றான். இந்திரன் தோற்றுப் போய் அக்னியிடம் ஓடினான்; அக்னி தோற்றுத் தொடர்ந்து யமனிடம் சென்றான்; யமன் நிருத்தியிடம் போனான், நிருத்தி வருணனிடம் சென்றான். பிறகு வருணன், இந்திரன் மற்றும் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து வாயுவிடம் சென்றான்; வாயு குபேரனிடம், இந்திரனைத் தலைக்கொண்டு அனைத்து தேவர்களுடன் சென்றான். குபேரன், தன் நண்பன் ஈஸ்வரனும், அனைத்து தேவர்களும் சேர்ந்து சென்றனர். ஆனால் அந்த தய்த்யன், தன் வலிமை மீதுள்ள பெருமையில், தன் கதையை எடுத்து சிவலோகத்தை நோக்கி பாய்ந்தான். சிவபெருமான், அவன் வெல்ல முடியாதவன் என கருதி, தேவர்களுடன் ரகசிய நகரத்திற்கு சென்றார்; அங்கு பிரமா மற்றும் பிற புண்ணியமான தேவர்கள், சித்தர்கள் அவரை வணங்கினர். அப்போது, உலகத்தை உருவாக்கும் பிரமா, விஷ்ணுவின் பாதங்களில் இருந்து எழுந்த நீரில், ஆகாயத்தில் அமர்ந்து, தூய நீரில் காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரித்து, க்ஷேத்ரஞ்ஞானி தேவியை அழைத்தார். அப்போது தேவர்கள் கூடி, ‘பிராணிகளின் அதிபதியே, எங்களை காப்பாற்று! அனைத்து தேவர்களையும், முனிவர்களையும், பித்ருக்களையும் காப்பாற்று! அசுரனின் பயத்திலிருந்து எங்களை இரட்சிக்க வேண்டும்!’ என்று வேண்டினர். அப்போது, பிரமா, தேவர்கள் ஒன்றாக கூடியிருப்பதைப் பார்த்து, ‘இந்த உலகம் பரமாத்மாவின் மாயையால் நிரம்பியுள்ளது. இங்கு அசுரர்களும் தேவர்களும் இல்லை—இந்த மாயை என்ன?’ என்று எண்ணினார். அவர் இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, அவரது உடலில் இருந்து வெண்மையான உடை அணிந்த, முகம் மாலை, கிரீடத்துடன் பிரகாசமாக, எட்டு கரங்களுடன், ஒவ்வொன்றிலும் தெய்வீக ஆயுதங்களைத் தாங்கிய ஒரு கன்னி தோன்றினாள். அவள் சக்கரம், சங்கு, கதையம், பாசம், வாள், மணி, வில் மற்றும் பிற ஆயுதங்களைத் தாங்கி, சாயில் அம்புக்கூட்டுடன், அந்த நீரிலிருந்து உதித்தாள்.