வராஹபுராணம்

மஹா பிரபுவான பிரஹ்மாவின் ஆலயத்திற்கு தேவர்கள் அணிவகுத்து வந்தார்கள். அவர்களை பார்த்த பிரஹ்மா, “ஓ தேவர்களே! நீங்கள் இங்கு வந்ததற்கான காரணம் என்ன? எதற்காக வந்தீர்கள்? சொல்லுங்கள்,” என்று கேட்டார். அதற்கு தேவர்கள் பணிவுடன், “ஓ உலக நாயகனே! அந்தகன் என்ற அசுரனால் நாங்கள் மிகவும் பாடுபடுகிறோம். நம்மை காக்க வேண்டும், நான்முக பெருங்குருவே! உமக்கு எங்கள் வணக்கம்,” என்று வேண்டினர். பிரஹ்மா, “ஓ சிறந்த தேவர்களே! அந்தகனிடமிருந்து உங்களை நான் காக்க முடியாது. நாம் சக்திவாய்ந்த சர்வனை, அதாவது மகா தேவனை அடையலாம். அவரிடம் பாதுகாப்பு பெறலாம். ஆனால், முன்பே நான் அந்தகனுக்கு ஒரு வரம் வழங்கியிருக்கிறேன். அவன் பூமியைத் தொடாதவரை அவனை யாரும் வெல்ல முடியாது. இருப்பினும், எல்லோரிலும் ருத்ரன் மட்டும் தான் அவனை அழிக்கக்கூடியவன். நாம் அனைவரும் கைலாயத்தில் உறையும் அந்த இறைவனை நோக்கிச் செல்லலாம்,” என்றார். இவ்வாறு கூறி, பிரஹ்மா மற்றும் தேவர்கள் அனைவரும் பவனிடம் சென்றார்கள். அவர்களைப் பார்த்த ருத்ரன், வரவேற்பு நிகழ்த்தி, பிரஹ்மாவிடம், “ஓ தேவர்களே! என்ன செய்ய வேண்டும்? நீங்கள் என்னை நோக்கி வந்துள்ளீர்கள். விரைவாக சொல்லுங்கள்; உங்கள் கட்டளையை உடனே நிறைவேற்றுவேன்,” என்றார். அதற்கு தேவர்கள், “ஓ பிரபுவே! தீய மனத்துடன் கூடிய அந்த சக்திவாய்ந்த அந்தகனிடமிருந்து எங்களை காப்பாற்ற வேண்டும்,” என்று வேண்டினர். அந்த சமயத்தில், அந்தகன் தனது பெரும் படையுடன் அங்கு வந்தான். அவன் நான்கு வகை படைகளோடு, பவனை யுத்தத்தில் அழிக்க விரும்பி, அவன் மனைவி, மலை மகளான பார்வதியை கைப்பற்ற ஆசையுடன் வந்தான். அவனை எதிர்பாராத விதமாக வந்ததைப் பார்த்த தேவர்கள், அதிபதியின் தாக்கத்தால் அச்சமடைந்து, விரைவாக ஆயுதம் எடுத்துக்கொண்டு ருத்ரனின் பின்பற்றிகளாக மாறினார்கள். ருத்ரன், வாசுகி, தக்ஷகன், தனஞ்சயன் ஆகிய நாகங்களை நினைத்து, அவற்றை வளையல், இடுப்பு பட்டை, பூணூல் ஆகியவையாக ஆக்கினார். அப்போது, நீலன் என்ற அசுரர், யானை உருவில் பவனை நோக்கி வேகமாக வந்தான்; அவன் இந்திரனின் யானையைப் போல் பெருமையுடன் தோன்றினான். அந்த அசுரனை நந்தி கண்டுபிடித்து, வீரபத்திரனிடம் காட்டினார். வீரபத்திரன் சிங்கம் வடிவம் எடுத்து, அவனை விரைவாக தாக்கி வீழ்த்தினான். அந்த கருங் கஜசரத்தை இருபது விரித்து, ருத்ரனிடம் அர்ப்பணித்தான். ருத்ரன் அதை உடையாக அணிந்து கொண்டார். அதிலிருந்து, ருத்ரன் 'யானைத் தோல் அணிந்தவன்' என்ற புகழை பெற்றார். யானைத் தோலை அணிந்து, பாம்புகளை அலங்காரமாகக் கொண்டு, பயங்கரமான திரிசூலம் எடுத்துக் கொண்டு, தனது சேனையோடு அந்தகனை விரட்டினார். அப்போது, தேவர்களும் அசுரர்களும் இடையே பெரும் போரினை ஆரம்பித்தனர். இந்திரன், உலகங்களின் காவலர்கள், ஸ்கந்தன், மற்ற தேவர்கள் அனைவரும் அந்த யுத்தத்தில் பங்கேற்றனர். அந்தப் பெரும் போரைக் கண்ட நாரதர், நாராயணனை நோக்கிச் சென்று, கைலாயத்தில் அசுரர்களுடன் நடைபெறும் யுத்தத்தை அறிவித்தார். இதை கேட்ட ஜனார்த்தனன், கருடனின் மீது ஏறி, சக்கரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அங்கே வந்து, அசுரர்களுடன் போரிட்டார். யுத்தத்தில் ஹரியின் துணையால் தேவர்கள் பலம் பெற்றாலும், அவர்கள் மனம் தளர்ந்து, பின்னோக்கி ஓடினர். அப்போது, ருத்ரன் தானாகவே அந்தகனை எதிர்த்து நின்றார். அங்கு இருவரிடையே மிகப் பயங்கரமான, ரோமஞ்சலூட்டும் போராட்டம் நிகழ்ந்தது. அங்கு, ருத்ரன் தனது திரிசூலால் அந்தகனை கடுமையாகத் தாக்கினார். அந்தகனின் இரத்தம் பூமியில் விழுந்த இடமெல்லாம், அதிலிருந்து எண்ணற்ற, கொடூரமான புதிய அந்தகர்கள் எழுந்தனர். இந்த அதிசயத்தை கண்ட ருத்ரன், போரில் அந்தகனை திரிசூலின் முனையில் குத்தி தூக்கினார். அப்போது, பரம சிவன் அந்தகனைத் திரிசூலில் தூக்கிக்கொண்டு ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடினார். அங்கு எழுந்த மற்ற அனைத்து அந்தகர்களையும், பரம நாராயணன் தனது சக்கரத்தால் அழித்தார். அந்தகன் திரிசூலால் மீண்டும் மீண்டும் குத்தப்பட்டதால், அவன் இரத்தம், பனிக்கட்டி போன்றவை தொடர்ந்து வழிந்தோடியது. அப்போது, ருத்ரன் மிகுந்த கோபத்துடன் இருந்தார். அவரது வாயிலிருந்து, பெரும் கோபத்தால் ஒரு ஜ்வாலை எழுந்தது. அந்த ஜ்வாலை, யோகிகள் அறியும் யோகேஸ்வரி என்ற தேவியாய் உருவெடுத்தது. மற்றொரு தேவியை, விஷ்ணு, பிரஹ்மா, கார்த்திகேயன், இந்திரன், யமன், வராகன் மற்றும் பரம விஷ்ணு தங்களது தனித்தனி ரூபத்தில் உருவாக்கினர். அந்த தேவியின் உருவம், பாதாளத்தை உயர்த்தும் நோக்கத்துடன் உருவாக்கப்பட்டது. அவளை மஹேஸ்வரி என்று அழைப்பர்; இவ்வாறு எட்டு மாதாக்கள் தோன்றினார்கள். இந்த காரணத்தை, அந்த 'க்ஷேத்ரஞ்ஞன்' கூறியது போல், தேவர்களின் உடலிலிருந்து உருவானதை இங்கு விவரித்தேன். காமம், கோபம், லோபம், மதம், மோகத்தை ஐந்தாவதாக, மறைவு ஆறாவது, மாயை ஏழாவது, த்வேஷம் எட்டாவது—இவை எட்டு மாதாக்கள் என்று அறியப்படுகின்றன. காமம் யோகேஸ்வரி, கோபம் மஹேஸ்வரி, லோபம் வைஷ்ணவி, மதம் பிரஹ்மாணி என்று அறிக. மோகம் ஸ்வயம்பு, கௌமாரி என்பது மறைவு, இந்திரஜா என்பது பொறாமை; யமதண்டம் ஏந்தும் தேவியைக் கபடம் என்று, த்வேஷத்தை வராகம் என்று அறிக; இவ்வாறு அவை விவரிக்கப்படுகின்றன. காமம் முதலிய இந்த குழுவை உடலில் இவ்வாறு கூறினேன்; ஒவ்வொன்றும் எப்படி உருவானதோ, அவ்வாறே விளக்கியேன். இந்த மாதாக்கள், அந்தகனின் இரத்தத்தை பெரிதும் உறிஞ்சி, அவன் மாயையை அழித்து, அந்தகன் முக்தியை அடைந்தான்; இது ஆன்ம ஞானத்தின் அமிர்தம் என நான் கூறினேன். யார் இந்த மாதாக்களின் புனித தோற்றத்தை தினமும் கேட்பார்களோ, அவர்களுக்கு மாதாக்கள் எங்கும் பாதுகாப்பை அளிப்பார்கள், அரசே, நாள்தோறும். யார் இந்த மாதாக்களின் பிறப்பை பாராயணம் செய்வார்களோ, அவர் உலகில் எப்போதும் பாக்கியசாலியாக இருப்பார்; சிவலோகத்தை அடைவார். அஷ்டமி திதியை பிரஹ்மா அவர்களுக்கு உத்தமமாக அளித்தார்; யார் அவர்களை பக்தியுடன் வழிபடுவார்களோ, பில்வ இலைகளை உண்டவர்களோ, அவர்கள் திருப்தியடைந்து, அவர்களுக்கு சுகமும் ஆரோக்கியமும் தருவார்கள். பிறகு, ப்ரஜாபதி கேட்டார்: “மாயை எவ்வாறு தோன்றினாள்? துர்கை, காட்யாயனி ஆகிய புண்ணியமானவர்கள், ஆதிக்ஷேத்திரத்தில் நுண்ணியமாகவும், தனித்தனியாகவும் எவ்வாறு தோன்றினார்கள்?” அதற்கு மகாதபஸ் பதிலளித்தார்: “ஒரு காலத்தில், அரசே, சிந்து தீவின் அரசன், சக்திவாய்ந்தவனும், வருணனின் அம்சமானவனும், காட்டில் தவம் செய்து வாழ்ந்தான். அவன் தனது மகன் சக்ரனை அழிக்கப் பிறக்க வேண்டும் என்று விரும்பி, கடும் தவம் செய்து, தனது உடலை உலர்த்திக்கொண்டே இருந்தான், ஓ தர்மசாலி!