वराहपुराणम्

स्थापितं देवि नीत्वा वै शृंगाग्रं वज्रपाणिना

देवैर्देवर्षिभिश्चैव सिद्धैर्ब्रह्मर्षिभिस्तथा

विष्णुना देवतीर्थेन तन्मूलं स्थापितं ततः

thumb|Gokarna Atmalinga तत्र तत्रैव भगवांस्तस्मिन्शृंगे त्रिधा स्थिते

शतं तेन तु भागानामात्मनो निहितं मृगे

मार्गेण तच्छरीरेण निर्ययौ भगवान्विभुः

शतसंख्या स्मृता व्युष्टिस्तस्मिञ्छैलेश्वरे विभोः

ततः सुरासुरगुरुर्देवं भूतमहेश्वरम् 216.

देवदानवगन्धर्वाः सिद्धयक्षमहोरगाः

तीर्थयात्रां पुरस्कृत्य प्रादक्षिण्यं च चक्रतुः

यथास्थानानि ते तस्मान्निवृत्ताश्च सुरादयः

पौलस्त्यो रावणो नाम भ्रातृभिः सह राक्षसैः

शुश्रूषया च परया गोकर्णेश्वरमव्ययम्

तदा त्रैलोक्यविजयं वरं वव्रे स राक्षसः

अवाप्य च दशग्रीवस्तदिष्टं परमेश्वरात्

त्रैलोक्यं स विनिर्जित्य शक्रं च त्रिदशाधिपम्

शृंगाग्रं यत्पुरा नीत्वा स्थापितं वज्रपाणिना

तद्यावद्रावणः स्थाप्य मुहूर्त्तमुदधेस्तटे 216.

न शशाक यदा रक्षस्तदुत्पाटयितुं बलात्

स तु दक्षिणगोकर्णो विज्ञेयस्ते महामते

एतत्ते कथितं सर्वं मया विस्तरतो मुने

दक्षिणस्य च विप्रर्षे तथा शृंगेश्वरस्य च

व्युष्टिः क्षेत्रस्य महती तीर्थानां च समुद्भवः

इति श्रीवराहपुराणे गोकर्णशृंगेश्वरादीनां माहात्म्यं नाम षोडशाधिकद्विशततमोऽध्यायः

; अथ धरणीवराहसंवादफलश्रुतिवर्णनम् उक्तं भगवता सर्वं यथावत्परमेष्ठिना

भगवद्विश्वरूपस्य स्थाणोरप्रतिमौजसः

यथा शरीरं शृङ्गं च पुण्यक्षेत्रे प्रतिष्ठितम्

तन्मे ब्रूहि महाभाग यथातत्त्वं जगत्पते पुलस्त्यो वक्ष्यते शेषं यदतोऽन्यन्महामुने

सर्वेषामेव तीर्थानामेषां फलविनिश्चयम्