वराहपुराणम्

षष्टिवर्षसहस्राणि चोषित्वा दिवि ते ततः

ब्राह्मणाः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रः स्त्री वापि सङ्गताः

मत्पार्षदास्ते जायन्ते सततं सहिताः सुरैः शैलेश्वरात्परं क्षेत्रं न क्वचिद्भुवि विद्यते

ब्रह्महा गुरुहा गोघ्नः स्पृष्टो वै सर्वपातकैः

विविधान्यत्र तीर्थानि सन्ति पुण्यानि देवताः

क्रोशं क्रोशं सुरै रूपं तच्च संहृत्य निर्मितम् 215.

तत्र स्नात्वा शुचिर्दान्तः सत्यसन्धो जितेन्द्रियः

अनाशकं व्रजेद्यस्तु दक्षिणेन महात्मनः

भृगुप्रपतनं कृत्वा कामक्रोधविवर्जितः

भृगुमूले परं तीर्थं ब्रह्मणा निर्मितं स्वयम्

संवत्सरं तु यस्तत्र स्नास्यंस्तु नियतेन्द्रियः

तत्र गोरक्षकं नाम गोवृषः पदविक्षतम्

गौर्यास्तु शिखरं तत्र गच्छेत्सिद्धनिषेवितम्

लोकमाता भगवती लोकरक्षार्थमुद्यता

त्यजते पतितुं तस्या अधस्ताद्वाग्मतीतटे

स्तनकुण्डे उमायास्तु यः स्नायात्खलु मानवः 215.

तीर्थं पंचनदं प्राप्य पुण्यं ब्रह्मर्षिसेवितम्

नकुलोहेन मतिमान्स्नापयेत्प्रयतात्मवान्

तस्यैवोत्तरतस्तीर्थमपरं सिद्धसेवितम्

संवत्सरं यस्तु पूर्णं तत्र स्नायान्नरः सदा

देव्याः शिखरवासिन्या ज्ञेयं पूर्वोत्तरेण वै

तीर्थं ब्रह्मोदयं नाम पुण्यं पापप्रणाशनम्

मृत्युलोकं न पश्येत्स कृच्छ्रेषु च न सीदति

तत्र स्नात्वा भवेत्तोये रूपवानुत्तमद्युतिः

तत्र सन्ध्यामुपास्याथ द्विजो मुच्येत किल्विषात्

अहोरात्रं वसेद्यस्तु रुद्रजापो द्विजः शुचिः 215.

तारितं च कुलं तेन सर्वं भवति साधुना

यत्र यत्र च वाग्मत्यां स्नाति वै मानवोत्तमः

तिर्यग्योनिं न गच्छेत्तु समृद्धे जायते कुले