वराहपुराणम्

तपस्तपोधनानां च सिद्धक्षेत्रं हि तत्कृतम्

कुरुक्षेत्रादपि बुधाः क्षेत्रमेतद्विशिष्यते

प्रभवन्ति यतः सर्वा गंगाद्याः सरितां वराः

सर्वे प्रस्रवणाः पुण्याः सर्वे पुण्याः शिलोच्चयाः

शैलेश्वर इति ख्यातः शरीरं यत्र मे स्थितम्

भागीरथी वेगवती कलुषं दहते नृणाम् 215.

पानावगाहनात्तस्यास्तारयेत्सप्त वै कुलान्

तत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृतास्ते त्वपुनर्भवाः

उद्धराम्यहमेतान्वै प्रीतः संसारसागरात्

स्नापनार्थे मम शुचिः श्रद्दधानोऽनसूयकः

आहृतस्याग्निहोत्रस्य यत्फलं तस्य तद्भवेत्

मृगशृङ्गोदकं नाम नित्यं मुनिजनप्रियम्

यावज्जीवकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

अग्निष्टोमफलं तत्र स्नातमात्रः प्रपद्यते

न तां पापाः कृतघ्नो वा कदाचित्प्राप्नुयान्नरः

वाग्मत्यां ते नराः स्नान्ति लभन्ते चोत्तमां गतिम् 215.

वाग्मत्याः सलिले स्नात्वा ये मां पश्यन्ति संस्कृताः

मत्प्रभावात्तु स्नातस्य सर्वं नश्यति किल्बिषम्

वाग्मत्याः सलिले स्नात्वा ये मां पश्यन्ति संस्कृताः

तत्र तत्र फलं दद्याद्राजसूयाश्वमेधयोः

मूलक्षेत्रं तु विज्ञेयं रुद्रेणाधिष्ठितं स्वयम्

वृतो नागसहस्रैस्तु द्वारि तिष्ठति मे सदा

प्रथमं स नमस्कार्यस्ततोऽहं तदनन्तरम्

वन्दते परया भक्त्या यो मां तत्र नरः सदा

गन्धैर्माल्यैश्च मे मूर्त्तिमभ्यर्च्चयति यो नरः

यस्तु दद्यात्प्रदीपं मे पर्वते श्रद्धयान्वितः 215.

गीतवादित्रनृत्यैस्तु स्तुतिभिर्जागरेण वा

दध्ना क्षीरेण मधुना सर्पिषा सलिलेन वा

यः श्राद्धे भोजनं दद्याद्विप्रेभ्यः श्रद्धयान्वितः