वराहपुराणम्

वसिष्यंति च तं देशं ब्राह्मणैः संप्रवर्त्तितान्

ततो लिङ्गार्च्चनं तत्र प्रतिष्ठास्यंति पार्थिवाः

सम्यक्प्रवृत्ता राजानो भविष्यन्त्यायतौ स्थिताः

तत्र मामर्च्चयिष्यंति सर्वभूतानि सर्वदा

गत्वा शिवपुरं ते मां द्रक्ष्यंते दग्धकिल्बिषाः

क्षेत्रं हि मम तज्ज्ञेयं योजनानि चतुर्दश 215.

भागीरथ्याः शतगुणं पवित्रं तज्जलं स्मृतम्

मुक्त्वा देहं नरा यांति मम लोकं न संशयः

नियतं पुरुहूतस्य श्रिताः स्थाने वसंति ते

मुनयोऽप्सरसो यक्षा मोहिता मम मायया

तपस्तपोधनानां च सिद्धक्षेत्रं हि तत्कृतम्

कुरुक्षेत्रादपि बुधाः क्षेत्रमेतद्विशिष्यते

प्रभवन्ति यतः सर्वा गंगाद्याः सरितां वराः

सर्वे प्रस्रवणाः पुण्याः सर्वे पुण्याः शिलोच्चयाः

शैलेश्वर इति ख्यातः शरीरं यत्र मे स्थितम्

भागीरथी वेगवती कलुषं दहते नृणाम् 215.

पानावगाहनात्तस्यास्तारयेत्सप्त वै कुलान्

तत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृतास्ते त्वपुनर्भवाः

उद्धराम्यहमेतान्वै प्रीतः संसारसागरात्

स्नापनार्थे मम शुचिः श्रद्दधानोऽनसूयकः

आहृतस्याग्निहोत्रस्य यत्फलं तस्य तद्भवेत्

मृगशृङ्गोदकं नाम नित्यं मुनिजनप्रियम्

यावज्जीवकृतं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

अग्निष्टोमफलं तत्र स्नातमात्रः प्रपद्यते

न तां पापाः कृतघ्नो वा कदाचित्प्राप्नुयान्नरः

वाग्मत्यां ते नराः स्नान्ति लभन्ते चोत्तमां गतिम् 215.

वाग्मत्याः सलिले स्नात्वा ये मां पश्यन्ति संस्कृताः

मत्प्रभावात्तु स्नातस्य सर्वं नश्यति किल्बिषम्

वाग्मत्याः सलिले स्नात्वा ये मां पश्यन्ति संस्कृताः