वराहपुराणम्

ततस्तदुच्चशिखरमारुह्य विबुधेश्वराः

मध्ये मृगसमूहस्य गोप्तारमिव संस्थितम्

चारुवक्त्राक्षिदशनं पृष्ठतः शुक्लबिन्दुभिः

बिम्बोष्ठं ताम्रजिह्वास्यं दंष्ट्रांकुरविराजितम्

तं दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे शिखरात्प्रतिधाविताः

शृङ्गाग्रं प्रथमं धृत्वा गृहीत्वा वज्रपाणिना

जग्राह केशवश्चापि मूलं तस्य महात्मनः 215.

शक्रस्याग्रं स्थितं हस्ते मध्यं हस्ते मम स्थितम्

शृङ्गस्यैव गृहीतस्य त्रिधास्माकं मृगाधिपः

अन्तर्हितोऽन्तरिक्षस्थः प्रोवाचास्मानुपालभन्

सशरीरोऽहं युष्माभिर्वशाप्तः प्रगतस्त्वितः

यद्यहं सशरीरः स्यां गृहीत्वा स्थापितोऽभवम्

कामं शृंगाणि मेऽत्रैव श्लेष्मात्मकवनेऽमराः

अत्रापि महती व्युष्टिर्भविष्यति न संशयः

यावन्ति भुवि तीर्थानि ह्यासमुद्र सरांसि च

अहं पुनः शैलपतेः पादे हिमवतः शुभे

दीप्ततेजोमयशिराः शरीरं च चतुर्मुखम् 215.

तत्र नागह्रदे घोरे स्थास्याम्यन्तर्जले ह्यहम्

यदा वृष्णिकुलोत्पन्नः कृष्णचक्रेण पर्वतान्

तदा स देशो भविता सर्वम्लेच्छैरधिष्ठितः

वसिष्यंति च तं देशं ब्राह्मणैः संप्रवर्त्तितान्

ततो लिङ्गार्च्चनं तत्र प्रतिष्ठास्यंति पार्थिवाः

सम्यक्प्रवृत्ता राजानो भविष्यन्त्यायतौ स्थिताः

तत्र मामर्च्चयिष्यंति सर्वभूतानि सर्वदा

गत्वा शिवपुरं ते मां द्रक्ष्यंते दग्धकिल्बिषाः

क्षेत्रं हि मम तज्ज्ञेयं योजनानि चतुर्दश 215.

भागीरथ्याः शतगुणं पवित्रं तज्जलं स्मृतम्

मुक्त्वा देहं नरा यांति मम लोकं न संशयः

नियतं पुरुहूतस्य श्रिताः स्थाने वसंति ते