वराहपुराणम्

तत्क्षणादेव सम्प्राप्ता विमानैः शीघ्रयायिभिः

तस्मिन्सुरमणीयानि विविधानि शुचीनि च

आश्रमारण्यभागेषु दरीणां विवरेषु च

प्रमुखे वासवं कृत्वा विविशुस्ते सुरास्तदा

कन्दरोदरकूटेषु तरूणां गहनेषु च

प्रविशन्तश्च ते देवा वनोद्देशं क्वचिच्छुभे

गिरिनद्यास्तु पुलिने हंसकुन्देंदुसन्निभे 215.

मुक्ताचूर्णनिकाशाभिर्वालुकाभिस्ततस्तत

तत्र ते विबुधा दृष्ट्वा सर्वे मां समचोदयन्

मुहूर्त्तं ध्यानमास्थाय विज्ञाता सा मया तदा

ततस्तदुच्चशिखरमारुह्य विबुधेश्वराः

मध्ये मृगसमूहस्य गोप्तारमिव संस्थितम्

चारुवक्त्राक्षिदशनं पृष्ठतः शुक्लबिन्दुभिः

बिम्बोष्ठं ताम्रजिह्वास्यं दंष्ट्रांकुरविराजितम्

तं दृष्ट्वा विबुधाः सर्वे शिखरात्प्रतिधाविताः

शृङ्गाग्रं प्रथमं धृत्वा गृहीत्वा वज्रपाणिना

जग्राह केशवश्चापि मूलं तस्य महात्मनः 215.

शक्रस्याग्रं स्थितं हस्ते मध्यं हस्ते मम स्थितम्

शृङ्गस्यैव गृहीतस्य त्रिधास्माकं मृगाधिपः

अन्तर्हितोऽन्तरिक्षस्थः प्रोवाचास्मानुपालभन्

सशरीरोऽहं युष्माभिर्वशाप्तः प्रगतस्त्वितः

यद्यहं सशरीरः स्यां गृहीत्वा स्थापितोऽभवम्

कामं शृंगाणि मेऽत्रैव श्लेष्मात्मकवनेऽमराः

अत्रापि महती व्युष्टिर्भविष्यति न संशयः

यावन्ति भुवि तीर्थानि ह्यासमुद्र सरांसि च

अहं पुनः शैलपतेः पादे हिमवतः शुभे

दीप्ततेजोमयशिराः शरीरं च चतुर्मुखम् 215.

तत्र नागह्रदे घोरे स्थास्याम्यन्तर्जले ह्यहम्

यदा वृष्णिकुलोत्पन्नः कृष्णचक्रेण पर्वतान्